Regelmatig hoor ik vanuit de bureauwereld dat no-cure-no-pay een onhoudbaar model is en dat het iets is uit het verleden. Dat er weer ‘gewoon’ betaald moet worden voor inzet. Deze opmerkingen geven mij altijd aan dat deze personen met enorme oogkleppen op leven, want overal anders zie je juist de omgekeerde beweging: van betalen voor inzet naar no-cure-no-pay. Ik omschrijf dat ook in mijn boek (R)evolutie van werk onder het kopje ‘beloning naar resultaat’.

In allerlei sectoren, van adverteren (Google adwords & facebook ads) tot IT development (fixed price is steeds normaler) tot zelfs lezingen (fee afhankelijk van het succes van het event) is een beweging te zien richting ‘no cure no pay’ of beter: beloning naar resultaat. De recruitmentindustrie wil juist terug. Waarom?

Lees verder »

In het kader van ‘woensdag gehaktdag’, of eigenlijk dus: je gratis sitereview op woensdag, vandaag de eerste partij die zichzelf heeft aangemeld (via Twitter): Fortress Group. Hulde als eerste natuurlijk voor de aanmelding. Fortress is, zo blijkt uit de homepage, een W&S bureau (met een hoop andere poespas) voor de security en risk.

Lees verder »

In het kader van woensdag gehaktdag vandaag het bedrijf van mede blogger Wim van den Nobelen, de man die mede op het idee voor deze rubriek is gekomen: Strictlypeople.nl.

Het eerste dat opvalt is dat hij de ‘omringende’ domeinnamen niet heeft geclaimd en die niet doorverwijzen. Nu tik ik zelf de URL nogal eens fout, maar Stricktlypeople.nl, striktlypeople.nl en stictlypeople.nl komen bijvoorbeeld niet uit bij zijn site. Een gemiste kans in mijn optiek.

Lees verder »

Als recruiter spreek ik veel kandidaten. Voordat ik iemand uitnodig screen ik eerst het cv, waarna een telefonisch interview volgt. Als dit positief is en de kandidaat interesse heeft in de vacature, volgt er een uitnodiging tot een kennismakingsgesprek. Lees verder »

Een veel voorkomende zin bij vacatures. Ik heb er geen onderzoek naar gedaan, maar mijn inschatting is dat dit in veel gevallen tot de standaardtekst behoort. Heeft het dan nog zin om dit te vermelden? Lees verder »

Altijd als ik verhaaltjes lees van bureaurecruiters over no-cure-no-pay verbaas ik me. Ik verbaas me dan over een aantal zaken. De eerste is het gebrek aan kennis van de markt. Niet de recruitmentmarkt, maar de algemene trends in de wereld. Het tweede is het gebrek aan ethiek. Ik verbaasd me dat iemand zo open en bloot durft toe te geven dat hij zijn klanten slecht behandeld en niet eerlijk is, hoewel ze dat zelf natuurlijk anders zien.

Het interessante aan het no-cure-no-pay principe is namelijk dat alle ontwikkelingen in verschillende markten laten zien dat dit het model van de toekomst is. Voor recruiters zou dit dus een gouden greep moeten zijn, ze liepen jaren voorop en kunnen deze kennis en alle valkuilen nu uitventen. Helaas zie je bij recruiters juist een tegenbeweging dat men terug wil naar een ‘exclusief’ of ‘uurtarief’ model omdat ‘het niet werkt’ in plaats van dat men ziet waar men fouten heeft gemaakt en die oplost. Een analyse…

Lees verder »

Over het algemeen staan autoverkopers niet bekend om hun tact. Zo gaat er een verhaal dat de heer Van Doorne ooit in een DAF naar een luxe autodealer ging voor een nieuwe auto, maar dat hij vanwege zijn DAF niet voor vol werd aangezien. Jammer, want het was de eigenaar van DAF. Kent recruitment ook dit soort verhalen? Lees verder »

In de TED talk op TEDxAmsterdam van afgelopen vrijdag gaf Joris Luijendijk een bijzondere quote van een recruiter in de Londense city:

‘I never thought I’d become the person I am now. I used to work in a job where I’d help people improve their lives. These days I am cheating, lying, manipulating – all in the name of targets  The crazy thing is, I am good at this. I get bonuses’

De dame in kwestie had het nooit verwacht dat ze het zou doen, maar doet het en verdient er veel geld mee en…. ze blijkt er nog goed in te zijn ook. Ze weet dat ze het doet, maar ze verdient er veel geld mee. Natuurlijk kwam op zijn blog de reactie dat deze dame werkte voor één van de minder hoogstaande recruitmentorganisaties en dat het echt niet ‘de norm’ was.

Lees verder »

Via Extend Limits kwam ik op de onderstaande video. Hij gaat over de opschoning van de financiële wereld, waar de geleverde diensten voor de intermediair niet in verhouding stonden tot de ontvangen bedragen. Iets waar de meeste mensen het ook over eens zijn dat het geval is bij het intermediaire kanaal in de recruitment. Niet enkel de W&S bureaus (wel voornamelijk), maar ook de jobboards, CV databanken en de resellers op deze producten. Een interessant filmpje wat niet moeilijk te vertalen lijkt naar deze sector denk ik.

Afgelopen maandag schreven we over het unieke beloningsmodel dat Strictly People hanteert. Nobelisme noemen ze dat, een vorm van waardebepaling achteraf, maar niet helemaal. Het heeft in ieder geval de nodige aandacht gekregen, zo zat Wim van den Nobelen woensdag bij Business News Radio hierover te vertellen.

Ook zijn er natuurlijk altijd weer de nodige twijfelaars, maar dat heb je met elk disruptieve model. Zoals Ronald van den Hoff (auteur van Society 3.0) altijd zegt: grote bedrijven zeggen dat ik het enkel kan doen omdat ik klein ben, kleine bedrijven zeggen dat ik het enkel zo kan doen omdat ik groot ben en volgens alle normale economische wetten (o.a. van bankiers) ben ik te klein voor het tafellaken en te groot voor het servet. Echter, uiteindelijk is Seats2Meet veel winstgevender dan al zijn concurrenten, die allemaal zeggen dat het niet kan. Maar goed, terug naar het model van Wim en verder kijkend naar de toekomst. Wat zou een mogelijk vervolg op dit model kunnen zijn?

Lees verder »