Vanochtend las ik weer een pleidooi van de topman van Shell over een flexibelere arbeidsmarkt voor Nederland. Ik verbaas me altijd over deze eenzijdige visie, want heel veel cijfers wijzen uit dat we al extreem flexibel zijn én dat ultieme flexibiliteit niet leidt tot meer economische groei oip de lange termijn. Even wat feitjes op een rij.
Minister Henk Kamp van sociale zaken heeft de laatste dagen weer flink van zich laten horen met zijn beleidskeuzes over de arbeidsmarkt en met name de instituten die we vanuit de overheid financieren op dit gebied.
Hij trekt de stekker uit de Raad voor Werk en Inkomen. Hij kan namelijk ook, zo stelt hij, bij het SCP terecht. Nu begrijp ik persoonlijk niet waarom de RWI 5 miljoen euro moet kosten, dus vanuit die optiek volkomen terecht. Echter vond ik het RWI nu juist één van de beter functionerende instituten die tenminste af en toe nog met een degelijk rapport naar buiten kwam. Misschien wel doordat ze zoveel geld hadden, hoewel ik ook denk dat je zo’n instituut met een budget van enkele tonnen per jaar makkelijk kan runnen.
Al eerder schreven we hier dat Defensie rondom haar personeelsbeleid (of totale gebrek daaraan) nogal ridicule besluiten neemt. In de pers heeft men het over 7.000 vacatures, dat blijken er maar 2.700 te zijn, maar men heeft slechts salaris voor 600 in de begroting. Dan heeft men ineens teveel mensen geworven (na jaren zeuren dat ze niemand konden vinden).
Nu moet men in 2011 al gaan bezuinigen en dat gaat wederom ten koste van het personeel. De vakbonden dreigen met acties. Er komt namelijk geen nieuw burgerpersoneel bij en er komt ook een vacaturestop voor militairen. Plots is dat personeelstekort dus opgelost? Ik ben benieuwd of hiermee ook een einde komt aan de arbeidsmarkt campagnes dan, of dat die miljoenen niet weggesneden worden.
Afgelopen week schreef ik al dat het nieuwe regeeringsbeleid m.b.t. de arbeidsmarkt geen visie had, eigenlijk geen beleid te noemen was. Men roept veel dingen, maar de aangekondigde maatregelen zijn totaal tegenstrijdig (of gaan dat zijn) met de wensen die men uitspreekt.
Vandaag zag ik de nieuwe indeling van het kabinet en wederom bekruipt me het gevoel dat er geen beleid is, geen visie. Ik ga geen klaagzang doen over het tekort aan vrouwen (dat wel zo is) of het complete gebrek aan enige persoon met een multiculturele achtergrond (wat een schande is). Nee, het gaat me over het gebrek aan visie bij de herindeling van de ministeries.
Nu na het CDA congres het kabinet Rutte-Verhagen er daadwerkelijk lijkt te komen is het goed om eens te kijken naar de impact op de arbeidsmarkt. Aangezien personeelsnet al een bijzonder uitgebreid overzicht heeft gemaakt (complimenten daarvoor) zal ik dat niet nog eens doen. Ook heeft Personeelslog en arbeidsmarkt.blogo al wat commentaren gegeven die de moeite waard zijn.
Wat mij opvalt in het hele regeerakkoord, voor zover ik het zie, is het geheel ontbreken van enige visie op de toekomst van de arbeidsmarkt. Van een oud HR man als Rutte had ik meer verwacht en teleurstelling van het niet samenhangende, visieloze akkoord maakt mij dus meester.
Op WERF& kwam ik het stuk tegen dat gemeenten het beste werven in print. Als digitale man verbaas ik me er over, dus even de conclusies bekijken. Ten eerste adverteert men ook veel meer in print, dus dat er in absolute aantallen de meeste reacties uit voort komen is volkomen logisch. Dat noem je een ‘self fulfulling prophecy’. Als ik niet investeer in SEO zal ik ook geen bezoek uit Google krijgen zeg maar.
Daarnaast stelt men ook dat het relatieve aantal reacties in print hoger is dan online. Dat verbaasd me dan, tot je de verklaring leest. Voor die advertenties (in print) hoef je als lezer minder moeite te doen: je ziet ze en je reageert. Ik bedoel, je hoeft er geen internetpagina’s voor door te worstelen.’
Volgens mij zie je daar precies de bottleneck die veel organisaties nog hebben. In plaats van ook gewoon mensen de mogelijkheid te geven om te reageren werpen we drempel op drempel op. Dan zeggen we vervolgens dat het medium minder goed rendeert. Lees verder »
Op speciaal verzoek van de keynote van Digitaal-Werven, Matthew Jeffery, een vraag aan de RecTec community. Matthew is naast recruiter (zo noemt hij zich nog steeds als Global Director Talent Brand bij EA) ook politiek zeer geïnteresseerd en betrokken. Hij vroeg zich af waarom er zo weinig recruiters in de politiek gaan, terwijl beide beroepen toch eigenlijk best dicht tegen elkaar aan zitten.
Beide gaat over het overtuigen van mensen. De één met betrekking tot werk of een leuke baan, de ander met betrekking tot ideeën om het land te verbeteren. Beide zijn in de basis ‘mens geörienteerde’ beroepen en hebben er is een sterke concurrentiestrijd. Je hebt bij verkiezingen maar één stem, net als de meeste maar één baan hebben. Dit in tegenstelling tot b.v. bankrekeningen (die veel mensen meer dan één hebben) of TV’s (die ook meerdere in een huis zijn). Toch zijn er maar weinig recruiters actief in de politiek (natuurlijk nu met uitzondering van de nieuwe premier Mark Rutte, die in het verleden in de HR / Recruitment zat. Waarom zou dit zijn? Wie durft?
Een tijdje geleden hoorde ik Jacques Wallage, oud tweede kamerlid van de PVDA en oud burgemeester van Groningen een interessant punt maken. In Nederland is slechts 2% lid van een politieke partij, daarmee is het wervingspotentieel voor politieke functies wel heel erg beperkt. Immers is politieke affiliatie, zeker in de manier waarop de politiek nu werkt, noodzakelijk om in aanmerking te komen voor een politieke functie.
Op 16 juni had NRC Next een hele mooie 2 pagina spread in het blad over waar de nieuwe tweede kamer leden vandaan kwamen. Zowel qua regio als achtergrond, eerdere functie, etc. Dan zien we hoe beperkt de Nederlandse volksvertegenwoordiging eigenlijk is.
De Tweede Kamer wil dat Ministeries maximaal 10 procent van hun totale personeelsbudget uitgeven aan externen. Een motie van die strekking werd vorige week aangenomen na het verantwoordingsdebat over de Rijksuitgaven.
Uitgaven aan externen is een geliefd onderwerp van debat. Zonder al te veel resultaat overigens. Al eerder riep de Kamer op de externe inhuur te beperken. Vorig jaar werd een maximum van 13% geformuleerd. Maar dat heeft het aantal externen niet echt doen dalen. De daadwerkelijk kosten zijn overigens lang niet altijd zichtbaar. Een deel van de kosten voor externen ‘verdwijnt’ in projectkosten.
Makkelijk scoren
Emiel Roemer van de SP, die de motie indiende, wil de norm het liefst uitbreiden naar provincies en gemeenten. In sommige gemeenten wordt immers fors meer extern ingehuurd dan bij Ministeries. “Externen: Snijden waar het vet zit’ kopte ‘Spanning’, het wetenschappelijk blad van de SP in maart. Lees verder »
Wie nu nog begrijpt hoe het zit bij Defensie mag het zeggen, maar volgens mij moet men daar eens een grote schoonmaak houden in het hele HR en wervingsbestand.
Er waren enorm grote problemen in de werving bij Defensie. Tenminste, dat riep men. Medio 2008 was er een tekort van 7.000 militairen. Dat is nog eens een bak aan vacatures, wat tot zorgen leidde in de kamer. Het verbaasde me altijd al dat ondanks dit tekort (normale mensen denken dat je dan toch 7.000 salarissen bespaart) er grote tekorten waren in het budget van het materiaal.
Om dit tekort op te lossen dacht Defensie dit jaar een referral programma op te zetten, dat in totaal 2 keer een aanbrengbonus heeft uitgekeerd en dus weer is afgeschaft. Tja, een referral programma is nu eenmaal ook iets waar je in moet investeren en slimme mensen op moet zetten, dat is blijkbaar even vergeten.
