De afgelopen weken hebben we veel publiciteit gekregen voor de werkwijze Nobelisme, links en rechts omschreven als belonen 2.0 en in enkele discussies werd er zelfs een vergelijking getrokken naar (HNW). Nu is er voor iedere vergelijking iets te zeggen, laat er maar een statisticus op los en je krijgt altijd ergens gelijk, althans in theorie, maar deze redenering raakt niet de kern van Nobelisme. Nobelisme is geen model, geen instrument of truc, het is een manier van denken, van handelen. Vrijheid, integriteit en openheid, dat zijn cruciale zaken.
Is het niet vreemd dat wij diensten kopen waarvan we niet weten of deze voor ons werken? Waarbij we geen enkele garantie krijgen op succes? Lees verder »





Aandelen voor het personeel heb ik altijd een lastig onderwerp gevonden om een eenduidig voor of tegen over uit te spreken. De reden hiervan is dat er zoveel voors en tegens zijn dat het bijzonder genuanceerd ligt. Voordelen zijn evident: betere betrokkenheid, meer binding met het bedrijf en men denkt meer na over de kosten die men maakt. De nadelen zijn er ook, aandeelhouders zijn mede eigenaren en verwarren dat nog wel eens met mede manager of mede directeur zijn. Als het mis gaat met het bedrijf is dit ook nog eens dubbel sneu, immers is men niet alleen de baan, maar ook een stuk kapitaal kwijt.
Het zijn de mensen, de unieke individuen, die het hem doen. Daar ben ik al jaren van overtuigd, maar vooral bij grotere organisaties blijkt dat nog niet doorgedrongen te zijn. Op zich ook weer positief, daarom kunnen zelfstandigen zoals ikzelf ons zo makkelijk onderscheiden en eenvoudig ons brood verdienen, maar toch… Op het
De top van de Amsterdamse politie 










