Regelmatig hoor ik vanuit de bureauwereld dat no-cure-no-pay een onhoudbaar model is en dat het iets is uit het verleden. Dat er weer ‘gewoon’ betaald moet worden voor inzet. Deze opmerkingen geven mij altijd aan dat deze personen met enorme oogkleppen op leven, want overal anders zie je juist de omgekeerde beweging: van betalen voor inzet naar no-cure-no-pay. Ik omschrijf dat ook in mijn boek (R)evolutie van werk onder het kopje ‘beloning naar resultaat’.

In allerlei sectoren, van adverteren (Google adwords & facebook ads) tot IT development (fixed price is steeds normaler) tot zelfs lezingen (fee afhankelijk van het succes van het event) is een beweging te zien richting ‘no cure no pay’ of beter: beloning naar resultaat. De recruitmentindustrie wil juist terug. Waarom?

Lees verder »

In onze vacatures bij ICTRecht nemen wij sinds kort de standaardzin “NB: een Google-onderzoek maakt deel uit van de procedure.” op. Dat gaf enige discussie op: mag dat eigenlijk wel dan, sollicitanten googelen? En welke eisen gelden daarbij?

Heel formeel is het googelen van een sollicitant een geautomatiseerde verwerking van zijn persoonsgegevens. Je doorzoekt immers een databank op zoek naar persoonlijke informatie (persoonsgegevens) van een natuurlijk persoon. In beginsel is daarvoor dus toestemming nodig, ondubbelzinnige toestemming om precies te zijn. Die is een beetje moeilijk te krijgen in een personeelsadvertentie. Onze advertenties mélden dat we dit doen, en ik meen dat je dan de toestemming kunt afleiden uit het feit dat iemand dan toch solliciteert. Lees verder »

Normaal ben ik altijd heel erg fan van het feit dat de directie zich met de werving bemoeid. Immers geeft het aan hoe belangrijk men talent vind. Marisse Mayer bij Yahoo slaat hierin volgens dit artikel echter een beetje door.

Aan de ene kant is het goed dat Mayer serieus naar het personeelsbeleid bij Yahoo kijkt. Het bedrijf liep immers totaal niet en personeel is het enige onderscheidende vermogen van een organisatie als Yahoo. Dus dat is volkomen logisch en verstandig. Niet denken in processen, maar in mensen. Het beleid dat ze er vervolgens op nahoudt is er een waarvan ik echter twijfel of het succesvol kan zijn. Eerst schaft ze rucksichtlos thuiswerken af, zonder te kijken naar dieperliggende problemen. Nu blijkt ze ELKE kandidaat persoonlijk te willen spreken. Daarbij wijst ze veel goede kandidaten af, volgende bronnen, omdat ze niet de juiste universiteit hebben gedaan en duurt het proces veel en veel te lang.

Lees verder »

Als je even geen betaalde baan hebt, heb je grofweg drie opties. Trachten te ‘genieten’ van je uitkering en dingen zoeken om voldoening uit te halen, proberen zo snel mogelijk een baan in loondienst te vinden of deze ‘verplichte rustperiode’ gebruiken om je te bezinnen op je toekomst.

Voor de overheid en UWV is het nog steeds het meest duidelijk als iedereen die uit een baan komt en een uitkering heeft, weer naar een andere baan gaat. Maar door allerlei redenen zijn er veel mensen die de verplichte rustperiode te gebruiken om na te denken over het zelf creëren van een ideale baan. Met een kleine 500.000 Nederlanders (nee, het zijn er echt nog lang geen miljoen) die inmiddels als zelfstandige professional een inkomen verdienen, is dat geen rare gedachte. Lees verder »

Dat de aanhoudende werkloosheid sommige mensen soms tot bizarre ingevingen zet, is onderhand geen nieuws meer. En wat steeds vaker gebeurt wanneer mensen lang werkloos zijn (jong én oud) is dat zij een ander beroep willen gaan uitoefenen. Waarschijnlijk iets met de spreiding van kansen.

Nu is het allereerst de vraag waarom ze dat willen. Want het is vaak niet waar hun passie ligt en waar zij ervaring in hebben. Is dit een bizarre of impulsieve ingeving of hebben zij een heel plan opgesteld hoe zij deze carrière-switch willen gaan bewerkstelligen? Eén van de gegevens is in ieder geval dat er in bepaalde beroepsgroepen te veel mensen zitten voor de vraag naar dat specifieke beroep. Lees verder »

Het SintLucas is een VMBO en MBO college met ongeveer 3.200 leerlingen en locaties in Boxtel en Eindhoven. Het is een creatief vakcollege, waarbij vormgeving, zowel 2D als 3D, digitaal en fysiek, centraal staat. SintLucas is in alle opzichten een unieke en bijzondere school. Het is een netwerkschool, wat inhoudt dat ze mogen experimenteren met nieuwe vormen van onderwijs en het SintLucas gelooft dat je als je vernieuwend onderwijs wilt geven je ook je organisatie en processen anders moet inrichten. Men heeft zowel het soort docenten dat men zoekt als de sollicitatieprocedure vernieuwd. Lees verder »

Vandaag plaatst Online Dialogue, een bureau waar ik nog wel eens samen werk, aan dat ze niet mee zouden doen met een internationale award show genaamd Wich Test Won. Zonde, want de afgelopen twee jaar waren ze de grootste winnaar van deze internationale award show.

Hoe jammer het ook is, de reden vind ik goed. De informatie is namelijk niet meer vrij toegankelijk op de site van de uitgever die de prijzen uitreikt en het gaat juist om kennisdelen. Kennis moet vrij toegankelijk zijn, voor de toepassing van kennis moet je betalen. Dat is ook altijd mijn insteek geweest bij deze en andere blogs. Dat wil niet zeggen dat je er niet aan mag verdienen, maar de kennis an sich moet vrij toegankelijk zijn.

Lees verder »

Afgelopen week is mijn nieuwe boek officieel gelanceerd. (R)evolutie van werk heet het en de eerste recensies op b.v. managementboek.nl zijn erg positief (wat mij uiteraard deugd doet).

Nu gaat het boek niet over recruitment, in zijn geheel eigenlijk niet, maar als de wereld van werk verandert, verandert de wereld van recruitment natuurlijk ook. Hoe? Op verschillende manieren en daar wil ik in deze blog op in gaan.

Ik zal niet ingaan op de wereld van arbeidsmarktcommunicatiebureaus. Daar schrijf ik binnenkort (iets breder, over reclamebureaus) wel een blog op Marketingfacts over. Wel wil ik hier in gaan op de veranderende wereld van werk en daarmee veranderende rol van recruitment corporates en MKB.

Lees verder »

Enkele weken geleden was ik op het congres Strategische Flexibiliteit van Recruiters United. Daarom sprak o.a. Han Metsers, waar Recruitment Matters al over schreef. Een bijzondere uitspraak in zijn verhaal was ‘The war for talent is over’. Nu heb ik deze eerder gehoord van Kevin Wheeler die eraan toevoegde: Talent has won. Daar was ik het geheel mee eens, maar Han Metsers bedoelde dit serieus, er is genoeg talent.

Vervolgens vervolgde hij dat zijn eigen bank, ABN AMRO, niet de mensen kon vinden die ze wilde hebben. Er solliciteerde namelijk een bepaald type personen bij de bank en dat waren veelal niet de mensen die ze zochten in deze tijd. Hiermee haalde hij zijn eigen statement eigenlijk meteen onderuit (wat ook door meerdere in de zaal werd opgemerkt). Dus hoe staat het met ‘the war for talent’?

Lees verder »

De laatste tijd lees ik veel over dat organisaties hoge eisen stellen aan hun nieuwe werknemers. Waar zou die verandering vandaan komen? Waarom deden zij dat vroeger niet of minder? Of deden ze het toen wel, maar viel het niet op? Een aantal legitieme vragen aangezien daar met geen woord over wordt gesproken.

In tijden van crises wordt iedereen scherper. Want je moet letten op wat je binnen krijgt en wat je uitgeeft; meer dan ooit tevoren. Als je van baan wil wisselen moet je ook een aantal overwegingen doen. Kortom, de mens denkt in deze crisis meer na; overdenkt meer. En zoals Wim van den Nobelen altijd zo mooi zegt: recruiters zijn net mensen. Dus ook directeuren zijn net mensen. Dan zouden die dus ook meer gaan nadenken. Niet omdat zij zelf zo weinig te besteden hebben, maar omdat de organisatie ‘zo weinig’ te besteden heeft. Dus gaan zij meer nadenken. Nadenken over wie of wat zij nu eigenlijk zoeken. Hetgeen wat daar uitrolt, is een gewenst persoonsprofiel, wat in de volksmond wordt uitgedrukt als een vacature. Lees verder »