Ik haat recruiters!

Door Irma Woud op 29-01-2015 06:48.

RecruiterVolgens de website Recruitment.nl betekent Recruitment het volgende:

Recruitment (vaak ook werving en selectie genoemd) verwijst naar het proces van identificeren, selecteren en aantrekken van de best gekwalificeerde en beschikbare kandidaat (van binnen of buiten de organisatie) voor een tijdelijke of vaste vacature.

Als werkzoekende ervaar ik een recruiter echter heel anders. Namelijk als iemand die werkzoekenden vooral buiten de deur wil houden en hem of haar dus probeert af te schepen. Vooral als die iemand een jaartje of tien ouder is. Dus vind je het gek dat ik, als 44-jarige, een aversie heb ontwikkeld tegen recruiters? Hierbij enkele redenen (en ja, er zijn vast ook goede recruiters, maar die ontmoet ik bijna nooit!)

Omdat recruiters lui zijn

Veel grotere organisaties werken met recruiters. Wat mij hierbij nog steeds verbaast: die recruiters plaatsen hun vacatures massaal op de bekende vacaturesites, en vinden het kennelijk dan heel raar dat ze honderd plus reacties krijgen. Dat kan toch ook heel anders tegenwoordig? En jullie, als jongeren, zouden dat moeten weten.

Waarom zoeken jullie niet lekker zelf op LinkedIn of in de databank van het UWV naar goede profielen? Je kunt contact opnemen met de gevonden kandidaten en wie weet, heb je zo in no time een goede match! Ook nog maatschappelijk verantwoord, want je helpt negen van de tien keer iemand uit een uitkeringssituatie weer aan een baan. En het bespaart je een enorme sollicitatieprocedure waarin je honderden kandidaten moet afwijzen (niet met de stomme standaardtekst hè).

Omdat ze nooit terug bellen of mailen

En dan die andere ergernis: voor informatie over de vacature kun je de recruiter bellen. Ja, dat kan inderdaad. Krijg je alleen wel de voice mail. Een mail sturen dan maar. Maar terug bellen of antwoord geven op je mail? Nee hoor, in de meeste gevallen hoor ik domweg helemaal NIETS. Wat heb ik daar nou aan? Meld het dan niet in je vacaturetekst!

Omdat ze je met smoesjes afwijzen

Als je maar lang genoeg zoekt, vind je bij iedere kandidaat wel iets om hem of haar af te kunnen wijzen. Neem mijn laatste sollicitatie bij een IT-bedrijf (copywriter en eventorganisator). Ik heb tien jaar bij een IT-bedrijf gewerkt. Wat zegt de recruiter? ‘We missen de affiniteit met de IT’. Huh? Verder heb ik de afgelopen twintig jaar ook wel eens een evenement georganiseerd: van vergaderingen tot bijeenkomsten met diverse workshops voor 500+ deelnemers. Wat zegt de recruiter? ‘We missen een stuk eventorganisatie’. Huh? Hoe moeilijk kan het zijn om een locatie/catering, programma/agenda en deelnemerscommunicatie te regelen met twintig jaar werkervaring? Ik neig ernaar te denken dat mijn leeftijd hier een rol speelt…… Maar ja, daar geeft de recruiter natuurlijk geen antwoord op.

Conclusie

Ik haat recruiters. Omdat ze liegen en bedriegen om 40-plussers zoals ik buiten de deur te houden.

Ik haat recruiters. Omdat ze niet het lef hebben de vooroordelen van hun opdrachtgevers te doorbreken.

Voor mij betekent Recruitment het volgende:

Het proces van kandidaten van 40+ zoveel mogelijk buiten de deur houden, vooroordelen bij organisaties die bang zijn voor kandidaten met een afwijkende achtergrond zoveel mogelijk in stand houden, en vooral kandidaten blijven werven op de ouderwetse manier zodat er honderden reacties blijven binnenkomen.

Ik daag de goede recruiters uit mij te laten zien dat ze wèl iets kunnen betekenen voor een 40-plus werkwillige werkzoekende!

Over de Auteur

Irma Woud Irma Woud is tekstschrijver/communicatieadviseur/redacteur en op zoek naar een baan. Ze heeft bijna twintig jaar ervaring in de zakelijke dienstverlening, gezondheidszorg, toerisme en sport/outdoor. Ze helpt je met effectief communiceren via middelen die doen wat ze moeten doen: de boodschap zodanig overbrengen dat de doelgroep in actie komt. Dit alles uitgevoerd met een ware topsportmentaliteit. Meer weten of Irma inschakelen? Zie www.sportschrijfster.nl


1.429 views | Reageer (12 reacties)
  • Evelyn

    Recruiters zijn voor de organisatie doorgaans op zoek naar frisse, positief ingestelde nieuwe collega’s die geen aannames doen bij een tegenslag.

  • Britt

    Hi Irma,

    Ik heb een stukje van je blog gepikt (in reacties)

    https://marketingmed.nl/paarse-eekhoorn-recruitment-goes-marketing/#comment-7372

  • Esther

    En zo worden alle recruiters met het grootste gemak over één kam geschoren.
    Dat dit soort praktijken voorkomen is een feit. Ik ben eveneens werkzoekend, loop tegen de 40 en ondervind het ook aan den lijve momenteel. Van sommige bedrijven hoor je inderdaad helemaal nooit meer wat. Sommige recruiters bellen inderdaad helemaal niet terug. Maar om ze allemaal ‘te haten’, terwijl je waarschijnlijk nog niet met 5% van de volledige recruiters-populatie te maken hebt gehad…

    Een artikel schrijven om het onder de aandacht te brengen, prima! Een kritisch stuk schrijven om recruiters te triggeren, top! Maar dit artikel is vanuit een dusdanig negatief standpunt geschreven dat het mij in ieder geval niet uitnodigt om de uitdaging aan te nemen. Oh, had ik al vermeld dat ik zelf recruiter ben?

  • Uiteraard chargeer ik in dit blog. In de 1e alinea schrijf ik ook dat er vast ook goede recruiters zijn, dus ik scheer zeker niet alle recruiters over één kam. En dat ik met slechts een beperkt aantal te maken heb gehad de afgelopen zes jaar, begrijp ik ook wel.

    Wat ik wel eens mis: is er nog begrip voor zich machteloos, moedeloos voelende sollicitanten? Waarom moet ik een positief toneelstukje opvoeren? Ik vind dat soms zo hypocriet. Vinden jullie het gek dat iemand zich af en toe reddeloos verloren voelt en niet meer weet hoe dan wel aan een betaalde baan te komen?

    Ik geef toe dat er aan dit blog wel enige frustratie ten grondslag ligt. En IK word daar inderdaad negatief van. Sorry. Er zijn dagen/nachten dat ik het heel, heel en dan ook echt heel somber inzie, en me alleen nog maar afvraag hoe ik in deze maatschappij in godsnaam geld kan verdienen met mijn universitaire opleiding en tig jaar werkervaring terwijl niemand me een kans geeft.

    Hebben jullie als positieve recruiters daar ook een antwoord op?

  • Esther

    En ik snap de frustratie en emotie ook heel erg goed. Nogmaals, ik ondervind het zelf aan den lijve op dit moment. Ook als collega-recruiter word ik geconfronteerd met het uitblijven van reacties, of de meest onzinnige afwijzingen. (met als absoluut dieptepunt ‘u heeft te weinig ervaring in de arbeidsbemiddeling’ – ik doe dit pas vanaf 2001…)

    Maar emotie en frustratie de boventoon laten voeren in een geschreven stuk, zal reacties als de mijne oproepen. Dat wil niet zeggen dat ik het niet begrijp, en ook niet dat ik het op sommige punten niet met je eens ben. Mocht je het waarderen dan ben ik wel bereid om een keer met je af te spreken om hierover eens met je van gedachten te wisselen?
    Zo ja, dan zal ik je een bericht sturen via de link op je website met mijn gegevens.

  • Zoals ik al zei Irma toen ik je stuk las: de tendens is wel erg negatief. Ik begrijp het geheel. De kwaliteit van met name afwijzingen is slecht in ons land. De kwaliteit van selectie ook. Misschien ook wel omdat we…. CV’s gebruiken. Waardeloos middel. Het verteld me wat je gedaan hebt en waar, maar niet hoe goed. Het zegt mij niets over de kwaliteiten van een persoon. 20 jaar ervaring of 2 jaar ervaring, het zegt me niets, als ik niet weet wat je gedaan hebt.

    Zijn ze lui? Nee. Ze werken heel hard. Zijn ze inefficiënt? Ja. Ze werken heel hard… en daarom werken ze zelden slim. Ze passen technologie toe om iets sneller te doen wat ze al deden, niet om te doen wat ze zouden moeten doen: waarde toevoegen aan het proces door de rest te automatiseren.

    Is er een grote discrepantie tussen wat ze zeggen en wat we zelf ervaren? Ja. Juist daarom geloof ik dat recruiters het heel anders moeten gaan doen. Heel anders.

  • Hendie

    Al is Irma haar verhaal negatief, het was voor mij wel erg herkenbaar. Ik verplaats mij al 21 jaar in een rolstoel, maar heb de afgelopen 20 jaar gewerkt, huisbezoeken afgelegd, gezeild, gesport, bij grote zeilevenementen jury en umpire geweest en als alleenstaande moeder daarbij ook 3 kinderen groot gebracht, al zeg ik het zelf, ze zijn prima in deze maatschappij terecht gekomen. Sinds mijn CV op websites staat heb ik al heel wat recruiters gesproken want in mijn vakgebied is er op dit moment werk zat, maar als ik hen wijs op het stukje in mijn CV dat ik in een rolstoel zit maar onafhankelijk en zelfredzaam ben, ze lezen blijkbaar alleen de ervaring en opleiding, dan hoor je opeens niets meer, worden uitnodigingen voor een gesprek met een recruiter opeens afgezegd, en als je dan belt dan is die specifieke baan die ze voor je op het oog hadden, opeens al vervuld, of je hoort niets meer. Dit is mijn ervaring van de afgelopen 4 a 5 weken met recruiters die mij hebben benaderd.

  • Henri de Booij

    hei is inderdaad droevig gesteld. Heb vanuit mijn outplacement een recruiter gehad die werkte voor mij. Zij is ook actief als pro deo, als mvo. Ook dus belangeloos zels nu voor gedetineerden. Dit Belmeisje, oftewel Claudia Bouwens (C2B) gebruikt haar ook slechte ervaringen ten goede. Een parel, maar niet als recruiter voor werkgevers. Voor werkzoekenden. Ik weet hoe het is, want mij binnen 3 maanden op de juiste tegenwijze en als toetje aan een baan. Ook anderen goede ervaringen. Blijf schoppen tegen de rotte appels. Hoop dat ze jouw artikel als leidraad gebruiken en ophangen op het prikbord als les van hoe het NIET hoort.

  • Arjan Ommering

    Ik kan me heel goed vinden in het verhaal van Irma en vind het eerder nog aan de positieve kant. Zelf zit ik – man, 46 jr met 2x HTS – in de poel met zelfstandigen en probeer ik op eigen benen een opdracht binnen te halen. Voor veel tussenpersonen/recruiters is dat al moeilijk te bevatten en begint het verhaal met ‘uw kandidaat …’.

    Daarnaast ervaar ik dat de afgelopen jaren a) de lompheid enorm is toegenomen en b) het wervingsproces enorm ‘verjuridiseert’ is. Het lijkt wel of elk risico uitgesloten dient te zijn en de gevraagde ‘communicatieve vaardigheden’ zelf niet gebezigd hoeven te worden. Gemeente Amsterdam spant hierin met haar marktplaats wat mij betreft de kroon. Ik kan heel goed omgaan met concurrentie en het feit dat er een betere kandidaat beschikbaar is, maar het risicomijdende, ongeïnteresseerde en onbeschofte gedrag van veel tussenpartijen ervaar ik als stuitend. Kennelijk wordt vergeten dat nu – in de slechte tijd – het externe netwerk hetzelfde is als straks in de goede tijd. Voor mij blijft dit naar de toekomst toe aan bedrijven en personen kleven.

  • Dank voor jullie reacties! En ben uiteraard blij ook medestanders te hebben, want ik heb voor publicatie echt wel een nachtje wakker gelegen hoor…. (wat ga ik over me heen krijgen).

    Ik sta er nog steeds achter, ook nu het een paar dagen later is. En ik vind dat negatieve ervaringen ook gehoord mogen worden. Recruiters mogen best eens horen welk effect hun werkwijze heeft op mensen (ja, mensen, met gevoelens, ook negatieve). En gezien de opmerking van Bas over de manier van werken, wellicht zelfs wel moeten in plaats van mogen.

    Neem een voorbeeld aan Britt, die mijn verhaal direct heeft opgepakt en heeft aangekaart bij haar collega’s. Super Britt!
    Of Esther die weliswaar moeite had met mijn negatieve toon in dit verhaal, maar mij uiteindelijk wel haar hulp aanbiedt. Super Esther!

    Kijk naar Hendie: dat maakt toch dat je als eerlijke kandidaat gedwongen wordt maar te gaan liegen over feiten? Ik heb zo vaak op het punt gestaan mijn geboortejaar per ongeluk 9 jaar later te zetten, of mijn opleiding Communicatiekunde (waarin ik geweldige colleges Schrijven heb gevolgd) te veranderen in Journalistiek, omdat werkgevers die term liever zien.

    Als ik met mijn negatieve verhaal (zelf noem ik het liever kritisch, en eerlijk schrijven over mijn negatieve ervaringen, that’s live mensen!) toch het besef kan aanwakkeren dat dit werk Mensenwerk betreft,dan heb ik toch iets positiefs bereikt.

    Goed weekend allemaal!

  • Beste Irma,

    Goed artikel en ik kan mij de frustratie voorstellen! Helaas worden (wij) recruiters te vaak gedreven door opportunisme en de waan van de dag. En Bas heeft helemaal gelijk dat recruiters het heel anders moeten gaan doen. Alles in de bedrijfsvoering verandert razend snel, alleen recruiters werken nog steeds zo als 20 jaar geleden.

  • Hendie

    BesteIrma,

    Moet toch even wat kwijt naar aanleiding van jouw laatste opmerking dat ik zou worden gedwongen om te liegen over feiten. NEE, dat ga ik niet doen. De recruiter moet goed lezen en niet gaan invullen vanuit vooroordelen, onwetendheid en/of eigen weerstanden. Objectief lezen en feiten blijven feiten. Ik weiger dingen mooier of anders voor te laten komen als dat ze zijn omdat mensen hun vooroordeel al klaar hebben en geen feiten lezen.
    Verder hoef je niet wakker te liggen over wat jij eerlijk ervaart en kritiscg bent, Als anderen niet om kunnen gaan met kritiek is dat toch lekker hun probleem, tenminste opbouwende kritiek of terwijl,, kritiek waar iemand iets mee kan om het denken te verbreden en meer van de ander zien dan dat ze zelf in hun eigen hokjes invullen.


vandehaterd @ Twitter

Outdoor Recruitment

Wat voor personeel mik je op met zo'n poster op de deur?Wethouder van Verkeer & Vervoer Jeannette Baljeu doopt onderzeeboot RETOnderzeeboot RET rijdt door de straten - wereld haven dagen 1 - maximumMis de boot niet - onderzeeboot RET - maximumKapitein van deze lijn - onderzeeboot RET - wereld havendagen - maximum73764129Werving 1#or manpower ad. Crisis is over#or avans 2#or op anavs 1De ideale (bij)baanlandmacht_tram_08

Categoriën