vakantiedagenWe zitten midden in de vakanties. De meeste mensen zijn op zoek naar afleiding, rust of juist avontuur. Afgelopen zaterdag was zwarte zaterdag. Meer dan 900 kilometer file alleen al in Frankrijk. Niet waar de meeste vakantiegangers blij van worden, maar vakantie vieren doen we nu eenmaal massaal. Net als solliciteren!

Solliciteren is een baan. Als je een baan hebt, bouw je vakantiedagen op. Geldt dit ook voor werkzoekenden? Voor niet-werkzoekende lijkt solliciteren op vakantie. Ze weten beter, maar voelen niet wat het is om zonder werk te zitten. Het vrij zijn, maar geen vrijheid hebben, moet ervaren worden om te begrijpen.

Werkzoekende doen er goed aan om af en toe een dag vrij te nemen. Op vakantie gaan. Het hoofd leeg maken. Ruimte om wat anders te lezen dan functieprofielen. Tijd voor het aanhalen van de familiebanden in plaats van het verbeteren van de (onnodige) sollicitatiebrief. Even niets doen!

Nu gun ik iedereen vakantie, maar voor de gemiddelde werkzoekende is dit niet eenvoudig. Geen werk hebben gaat onder je huid zitten. In het begin is er nog balans tussen verwerken van het ontslag, het op zoek gaan naar een nieuwe uitdaging en rust nemen. Na verloop van tijd, als het rouwproces overgaat in teleurstelling, begint het te knagen.

Altijd maar weer uitleggen dat je zoekende bent. Elke dag afwijzingen ontvangen. Nieuwe pogingen wagen. Soms tegen beter weten in. Geen enkele reactie krijgen, of een onderbouwing die nergens op slaat. Het vak van sollicitant is er een vol teleurstellingen. Een baan met een grote mate van stress, moet momenten kennen van ontspanning. Vakantie dus.

In topsport geldt dat degene die de juiste balans heeft tussen trainen en rusten het beste presteert. Zo ook de werkzoekende. Dagelijks bezig zijn met solliciteren werkt. Op zijn tijd een dag vrij of nog beter een vakantie nemen, werkt beter. Daarvoor hoef je niet naar verre oorden. Ontspannen doe je in je hoofd. Net als solliciteren.

Over de Auteur

Wim van den Nobelen Recruiter/Headhunter Management, Finance & Payroll, Nobelist, Spreker & Consultant Strategisch Recruitment, Blogger


2.087 views | Reageer (30 reacties)
  • Wim, goed stuk wat je geschreven hebt. Het is voor veel werkzoekende waaronder ik een goed idee om vakantie te nemen. Echter in je hoofd blijft het toch steeds spoken dat na je vakantie ( ookal is het maar 1 dag) toch weer de realiteit terugkomt van het niet hebben van een baan. Weinig sociale contacten naast je familie en vrienden. Ook het nieuws van de overheid dat de crisis over is maar dat de werkloosheid hoog is en er nog geen verbetering in het zicht is op korte termijn. Voor veel werkzoekende komt er in onze ogen te weinig “steun” of “effectieve plannen” om meer mensen aan het werk te krijgen. Een sollicitant kan pas tot rust komen als hij een baan heeft !

  • Henri de Booij

    Als werkzoekende heb je rust nodig. Solliciteren is een baan en hoewel de situatie niet veranderd is is het toch goed om bewust afstand te nemen. Dit is dubbel zo hard nodig om de accu op te laden en daarna weer vol gas er tegen aan. Vreemd als je beseft, dat het lef vraagt om onbeschaamd vrij te nemen. Iedereen een fijne vakantie.

  • Ron Schell

    @Rob: Ik zou jou laatste regel eigenlijk willen “omdraaien”:
    Een sollicitant kan pas een baan vinden als hij rust (in zijn hoofd) heeft.
    ik weet dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is, maar bijvoorbeeld sporters weten hoe dat werkt.

  • Jef Schippers

    Mooi stuk, duidelijk geschreven.

  • Mieke Clerx

    Een werkzoekende heeft eigenlijk nooit vakantie. Hij/zij zal meteen moeten reageren als een passende vacature voorbij komt.

  • Ronald

    Veel te veel in de ogen van “de (r)overheid” en mensen die nog wel een baan hebben, en veel te weinig gezien door hun eigen bril. Het gedwongen en verplichten moeten blijven zoeken naar NIET! bestaande! banen!, dag in dag uit in de illusie moeten leven dat er wel werk is (terwijl het massa ontslagen blijft regenen) is geen pretje…

    De enige manier om “rust in je hoofd” te krijgen is op elke dag op te staan en te beseffen dat JOUW EIGEN LEVEN ZELF vele malen belangrijker is (of zou moeten zijn als je nog “geen rust in je hoofd” hebt) dan het zoeken naar – en werken als inkomens-verwerving-kunstje op zich.

    De Juiste Baan voor jou zal vanzelf op je pad gaan komen als de tijd er rijp voor is! Ga vooral door met LEVEN en GENIETEN.!

  • karin

    Kan me helemaal vinden in het bovenstaande.. ik wordt er moedeloos van. Heb weinig gemerkt van het mooie weer, want solliciteren is een dagtaak. Een dag je eigen ding doen levert in mijn geval schuldgevoelens op. Ook de buitenwereld reageert hard.. ik heb toch LEKKER iedere dag vakantie??? Ik zit toch LEKKER betaald thuis? Ik kan toch lekker iedere dag in de zon zitten? Dat je inkomen erg daalt en er nu gewoon geen geld is voor vakantie vergeten ze maar even. Ik snak naar een baan. Ik mis mijn regelmaat, mijn collegas, het gevoel dat ik een bijdrage lever aan de maatschappij ipv een werkeloze uitvreter te zijn.. ik kan alleen maar doorgaan met zoeken, en een vrije dag zal voor mij pas als echt vrij en zonder schuldgevoelens aanvoelen als ik weer werk heb.

  • Rob Berkers

    Ik sluit mij volledig aan bij het verhaal van Karin. Als je een baan hebt en een vrije dag neemt kun je deze nemen zonder schuldgevoelens. Ook het gemis aan sociale contacten, een bijdrage leveren aan de samenleving is voor veel mensen belangrijk. Veel mensen die werk hebben begrijpen te weinig hoe het voelt om werkloos te zijn. En er zijn mensen die naar werkloze mensen kijken als “elke dag vakantie” ,”lekker lui leven” maar in de ogen van de werklozen is dat helemaal niet zo. Ook financieel ga je er op achteruit, en geld voor een vakantie is er al helemaal niet. Sterke Karin en alle andere werklozen.

  • Marina Kooijman

    Hoi Wim
    Goed verhaal en ik sluit me bij Karin aan.
    Vakantie wat is dat zou ik bijna zeggen.
    Als werkzoekende heb je geen vakantie en word door dat alle werkende(gun het ieder van harte hoor) die nu melden ik ga of heb net lekker vakantie gehad weer met je neus op de feite gedrukt, wat in mijn geval en ik weet zeker met mij heel veel andere langdurige werkzoekende je dat niet kan/ mag permitteren. Het is prachtig weer zon schijnt heerlijk maar ik heb nog geen dag genoten , probeer dat wel maar dat lukt echt niet hoor.

    En wat Rob zegt dat “lekker luie leven” pppfff echt niet.
    maar zo word er helaas door de buiten wereld wel naar gekeken.
    JIJ hoeft toch lekker niet te werken dus je hebt al vakantie

  • Petra Feddema

    Goed geschreven Wim, ik ben net terug van de 2 weken vakantie die ik mezelf heb gegeven. Voelt zeker niet hetzelfde als een vakantie waarbij je weet dat je bij terugkomst gelijk weer aan de slag kan, ook tijdens mijn vakantie heb ik de mail en vacaturesites in de gaten gehouden. Het was meer omdat ik merkte dat er vooral qua netwerkactiviteiten minder te doen was en ook het aantal vacatures duidelijk terugliep dat ik mezelf vrij heb gegeven. De druk om weer een baan te vinden wordt er zeker niet minder door al was het alleen maar vanwege de naderende einddatum van mijn uitkering. Was wel lekker om even de verantwoording richting het UWV voor het doorgeven van sollicitatieactiviteiten even niet te hebben! Ik kom per maand makkelijk aan het aantal verplichte sollicitatieactiviteiten, maar wat zou het lekker zijn als ik altijd alleen maar vanuit vrijheid en eigen initiatief zou kunnen solliciteren en niet omdat ik een lijstje bij moet houden in een computersysteem!

  • Ook ik heb tijdens mijn “vakantie” de vacatures in de gaten gehouden. Stel je voor dat mijn ideale baantje voorbijkomt ……

  • Peter Eriks

    Beste Rob, in mijn ogen heb je een helder stuk geschreven.Complimenten voor deze uiteenzetting!
    Alle reacties zijn herkenbaar en zeggen genoeg. Men heeft vaak geen idee en kan er pas over meepraten als men in dezelfde situatie terecht komt.
    ik ga dit stuk bewaren om het op termijn aan vrienden, kenissen, familie te laten zien…..
    in de tussentijd gaat mijn zoektocht onverminderdd door en wens ik een ieder van ons veel succes met het vinden van een baan.

  • Peter Eriks

    Excuses. ?.. ik bedoelde Wim natuurlijk!Sorry, sorry, sorry.

  • Henk

    Ondanks dat ik na 5 maanden werkloosheid geen moment rust in mijn hoofd vind, gun ik mijzelf ook geen vakantiedag(en). Een gevoel van schaamte naar de omgeving is daarvoor de belangrijkste drijfveer. Immers ik heb toch iedere dag vakantie? Het stuk van Wim heeft mij nu toch aan het denken gezet. Het wordt in ieder geval tijd om mijn hoofd weer eens leeg te maken. Daarom het komende weekend voor mij geen verplichte UWV activiteiten, zoektocht naar de perfecte baan etc.. Nee, ik ga genieten van de leuke zaken in mijn leven. Wim bedankt voor het delen van je visie.

  • Ik snap het dat werkzoekende tijdens hun vakantie toch de mail checken “voor je weet maar nooit”. Maar om heel eerlijk te zijn, zelf doe ik dat nooit. Vakantie is vakantie en die tijd is bedoeld om bij te tanken, nieuwe energie op te doen. Tijdens mijn vakantie luister ik één keer per dag mijn voice mail af voor evt. noodgevallen van het thuisfront, maar that’s it. Van te voren informeer ik al mijn contacten met een persoonlijk berichtje dat ik met vakantie ga en na terugkomst meld ik met een persoonlijk berichtje aan al mijn contacten dat ik weer beschikbaar ben.

  • Arie de Zwart

    Ik heb pas het gevoel een vrije dag te hebben als er zekerheid is omtrent een betaalde, tijdelijke, baan. Als je zoekend bent gun je jezelf nauwelijks de tijd om “echt” te ontspannen. “Er moest namelijk eens een passende baan langs komen, dan heb je kans hem te missen”. Dat is de gedachte die door mijn hoofd speelt.

  • Crisante Kuiper

    Wim, wat een leuk stuk om te lezen! Ik ben nu 2 jaar thuis en mijn ervaring is, hoe meer ik de focus leg op het solliciteren of het ‘zoeken’ naar een baan, hoe lastiger dit is, dus heb ik mezelf dit jaar een ‘vakantie’ gegund! Gewoon lekker thuis, genieten in de tuin of een dagje naar het strand met het hele gezin, om de “druk” van het solliciteren te halen. En ineens kom ik op de meest onverwachte momenten leuke vacatures tegen, reageer ik alsnog en word ik uitgenodigd voor gesprekken. Af en toe loslaten en ontspannen is écht nodig, ook voor werkzoekenden!

  • Martin van der Pas

    Martin Van der Pas
    Ervaren manager in onderwijs, zorg en hulpverlening

    Helemaal mee eens dat je af en toe je hoofd leeg moet maken en afstand te nemen van de dagelijkse sollicitatie activiteiten. Echter echt vrij ben je nooit, die ene baan die mogelijk langs komt. In het voorjaar een week naar Frankrijk gepland en ja hoor vlak voor vertrek een uitnodiging voor een gesprek. Reis geannuleerd. Uiteindelijk geen benoeming. Hoe je went of keert iemand die werkt kent dit probleem niet. Ik plan geen vakantie meer, maar probeer af en toe leuke dingen te ondernemen met mijn vrouw of de klein kinderen. Zeker nu het zomer is en je met dit weer van alles kunt doen.

  • Janneke den Hartog

    Inderdaad een zeer verhelderend stuk. De opmerkingen van iedereen zijn zeer herkenbaar.

  • Nelly

    Fijn om zoveel her- en erkenning te lezen! Na mijn eerste zes weken als banenvinder twee weken met vakantie (met klein tentje kamperen), heerlijk. Bij terugkeer wel in gat gevallen, mede door afwijzing in tweede ronde van een procedure, de enige reeele kans die zich de afgelopen maanden heeft voorgedaan. Keek gisteravond naar een aflevering van Lewis en zag alleen maar mensen met werk.
    Word erg onrustig van het steeds kijken naar binnenkomende vacaturemeldingen etc. en daarom voor mezelf structuur aangebracht: om half 9 zit ik achter mijn bureau tot uiterlijk half 1. In die tijd alleen activiteiten die tot een baan kunnen leiden: vacatures, UWV, netwerkmails, telefoontjes, on line cursussen, dus niet even naar nos.nl en zo door. Daarna is het tijd voor andere dingen. Daarmee is de donderwolk niet weg maar ik word er wel rustiger van.

  • Zeker moet er een balans zijn tussen werken-rust-leven. Het einde van mijn ww-uitkering nadert en de onrust neemt steeds meer toe omdat ik nadien de vaste lasten van o.a. hypotheek etc. niet meer dragen kan. Op de arbeidsmarkt verdringen vrijwilligers, stagiaires en werkervaringstrajecten de betaalde banen. Werk zat, maar geen betaalde banen. Dagelijks bezig met netwerken, solliciteren en zoeken. Bij een dagje vrij krijg ik al de kriebels en vakantie geeft een heel ongemakkelijk gevoel.

  • Gert-Jan Hoitink

    Hartelijk dank Wim voor het verhelderende stuk en ook aan allen voor jullie reacties. Heel fijn om te lezen dat er anderen zijn die in hetzelfde parket zitten en hetzelfde denken en voelen. Ook heb het idee dat veel mensen die nooit werkloos zijn geweest geen flauw benul hebben wat het is om werkloos te zijn.

    Ik kom er ook achter dat ik het vergeleken met anderen niet zo beroerd heb. Ik word regelmatig uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Helaas nog niet succesvol maar ik kreeg wel een gemotiveerde afwijzing en zorgde dat ik er altijd wat van kon leren. Verder heb ik mijzelf ook op de been gehouden door regelmatig op vrijwillige basis klussen te doen die ik leuk vind en waarin ik mijn talenten kan ontwikkelen. Dat zet ik ook op mijn CV (gewoon onder “werkervaring” want dat is het vind ik) en het wordt gewaardeerd door potentiële werkgevers. Ze vragen er vaak naar en dan leg ik gewoon uit hoe de vork in de steel zit. Ik doe dit vrijwilligerswerk ook onder het mom van “je weet maar nooit wat er nog uit voortkomt…” en je doet nieuwe contacten op.

    @Piet: ik heb een werkstage gedaan. Natuurlijk kun je dit zien als verdringing op de arbeidsmarkt en heb ik precies hetzelfde werk gedaan als betaalde medewerkers ook doen. Maar het is wel een kans om verder te komen en dat is ook wat waard. Ik vond het een hele prettige tijd. Ik voelde me weer nuttig, ik had weer meer contacten, legde ook nieuwe contacten, had weer de werkstructuur in mijn leven. In die tijd heb ik laten zien wat ik kan door dingen te doen. Dat leek mij de beste manier om mijzelf te verkopen. En inderdaad, ik kan per 1 september, na bijna 2 jaar zonder betaald werk te hebben gezeten, beginnen aan een betaalde baan voor 3 maanden met mogelijk een verlenging. Ik denk dat juist jullie zullen begrijpen hoe blij ik daarmee ben! Zodra ik dit wist had ik ècht vakantie en kon ik volop genieten van het mooie weer e.d. niet dat ik dat daarvoor niet deed maar er was altijd die onzekerheid.

    Tip dus van mij: denk eens na over een werkstage. Ook al zeggen ze vooraf dat er geen baan in zit. Het kan nl. wèl! Bereid je er wel op voor dat het niet makkelijk zal gaan. Voor een aantal organisaties zal het een nieuw fenomeen zijn, iemand die een stage wil doen maar geen opleiding volgt. Volgens de bureaucratie kan dat niet, eìgenlijk niet, mààr…bij wijze van hòge uitzondering…en dan heb je ook nog de uitkeringsinstantie die je toestemming moet vragen ìnclusief een schriftelijke bevestiging. Maar de aanhouder wint! Ik wens jullie toe dat het ook jullie lukt om op deze of op jullie eigen wijze een nieuwe baan te vinden.

  • Brigitte van Beek

    Goed stuk en o zo herkenbaar zijn de vele reacties. Ook bij mij kroop de onrust, het ‘mag dit wel?’ en ‘direct mis ik die baan’ naar binnen als ik even afleiding zocht. Het heeft mij geholpen om wekelijks een vast schema van sites af te werken en te ontdekken dat ik de nieuwe vacatures er goed uit kan halen. Aangezien de reactie-termijnen meestal lang genoeg zijn om er 2 weken tussentuit te gaan hoef je dus niet bang te zijn om niet op tijd te hebben gereageerd. Mijn innerlijke criticus die vraagt of het wel mag heb ik de mond gesnoerd door de tijd die ik bezig ben met werk zoeken ( zonder kletspraatjes, koffiepauzes en/of vergaderingen met collega’s) eens bij elkaar op te tellen! De productiviteit bleek erg hoog te zijn en daarmee kan ik mijn ontspanning voor mezelf ook rechtvaardigen. En als laatste in het bestrijden van mijn onrust probeer ik ( ik zal eerlijk zijn, lukt echt niet altijd) er vertrouwen in te hebben dat alles wat ik doe ( dus ook ontspannen om er daarna weer met energie tegenaan te gaan) mij dichter bij een baan brengt.

  • Vakantie wel of niet, het maakt niet uit. Het willen werken en dus het werkzoeken zit in je hoofd en onder je huid. Ook in de vakantie blijf je de emails met zoekagenten checken. Rust in je hoofd heb je nauwelijks wat dat betreft. Prioriteit 1 is werk vinden. De rest volgt later wel.
    Erg herkenbaar dus wat er in het artikel staat. Leuk om het ook eens van een ander te lezen.

  • Oud collega’s hadden voorspelt dat ik snel een nieuwe baan zou hebben toen ik geen vast contract kreeg, omdat ik van een renomeerd kantoor kwam. Maar helaas, 6 maanden verder zoek ik nogsteeds en is alles zonder succes gebleken. Het zoeken en solliciteren is echt een drukke bezigheid, maar de meeste lijken inderdaad te denken dat je spreekwoordelijk ‘uit je neus kan eten’. Niets is minder waar. Niet zozeer, omdat WW zo beperkt en karig is, maar bovenal als je niet stil kan thuiszitten zoals ik (ik wil niets liever dan werken). En dan is misschien even ontspanning tussendoor wel goed, maar ikzelf heb dan het gevoel dat je je dat als werkzoekende niet kan en bovenal van de buitenwereld (waar het UWV ook onder valt) niet mag permitteren. Om nog maar te zwijgen over de tegenstrijdige adviezen om succesvol te zijn in een zoektocht.

  • Een werkzoekende heeft in feite nooit vakantie (en ook nooit een weekend). Ik ga wel met eens met vakantie als de financiën het toelaten maar dan spookt de gedachte door mijn hoofd dat ik interessante vacatures mis of dat ik uitnodigingen mis. Dus vakantie…? Nee niet echt

  • Marleen Weerts-Brouwer

    Werkzoekend naar een nieuwe uitdaging

    Allemaal goed en wel, afstand is voor velen niet haalbaar. Dit omdat je dan geld mee mag brengen om te kunnen werken. IK ben een IK-WIL kandidaat, en ik durf alles aan te pakken wat in mijn vermogen ligt door bepaalde beperkingen. Maar dan nog, vele kilometers reizen gaat ten kosten van menigeen zijn/haar concentratie op de werkplek.Hoe ouder je wordt hoe moeilijker die afstand te overbruggen is. En moet ik dan maar verhuizen en dan maar weer een nieuw sociaal leven zien op te bouwen? Of dan maar blijven zoeken en hopen dat mijn C.V. hier echt gelezen wordt door mensen die daadwerkelijk verder (lees tussen de regels door) lezen en dan daadwerkelijk zien wat men aangeboden krijgt? Ervaring? hmmmmm jeugd moet ook al jarenlange ervaring inbrengen, en hebben ze die niet? Tja jammer maar zij worden niet jonger wel ouder en KUNNEN dan vaak geen ervaring opdoen in dat beroep wat zij graag zouden willen uitoefenen. Hoe raar zit deze werkwereld tegenwoordig in mekaar

  • Mary van Leur

    Beleidsmedewerker – Human Resources Adviseur – Schuldhulpverlener is op zoek naar een nieuwe uitdaging

    ik sluit me aan bij de velen die al langdurig werkloos zijn en zeer actief bezig zijn met het zoeken naar een nieuwe baan. Naast vele jaren ervaring in het HR werkgebied, een opleiding SHV en daarbij vele jaren ervaring als vrijwilliger en niet te vergeten mijn levenservaring blijkt het toch heel moeilijk om een leuke baan te bemachtigen. Met veel ervaring wordt je te zwaar bevonden in het HR werkveld! Zonder aantoonbare gemeentelijke ervaring in het SHV werkveld is het ook niet mogelijk om hierin aan de slag te kunnen! Uit ervaring wegens mijn intensieve samenwerking met diverse gemeentes blijkt dat ik meer ervaring / kennis heb dan de gemiddelde medewerker van de gemeentelijke SHV afdeling maar is het niet aantoonbaar. Blijkt dat het in de meeste vacatures puur gaat om de kennis van bepaalde software pakketten waarmee gemeentes werken. Nou de kans om aan te tonen dat dit snel onder de knie te krijgen is krijg je niet omdat je nog niet eens uitgenodigd wordt voor een persoonlijk gesprek. Erg jammer, gelukkig heb ik, als vrijwilliger, wel een groot aantal schuldenaren op de goede weg kunnen zetten naar zelfredzaamheid maar het zou een kroon op mijn werk zijn om weer lekker aan de slag te kunnen in een betaalde baan. Dus ja, ik ben beschikbaar!

  • Pingback: Bestaat de normale sollicitant? | RecTec()

  • De hele dag alleen met werk zoeken bezig zijn schiet ook niet op en leidt tot depressiviteit. Daarnaast zie je dit ook in je brieven terug. Ik sta dagelijks vroeg op om te sporten en daarna solliciteren. Tussendoor weer sporten en netwerken. En ’s avonds wandelen. Ik heb gemerkt dat dit de hersens fris houdt.


vandehaterd @ Twitter

Outdoor Recruitment

Wat voor personeel mik je op met zo'n poster op de deur?Wethouder van Verkeer & Vervoer Jeannette Baljeu doopt onderzeeboot RETOnderzeeboot RET rijdt door de straten - wereld haven dagen 1 - maximumMis de boot niet - onderzeeboot RET - maximumKapitein van deze lijn - onderzeeboot RET - wereld havendagen - maximum73764129Werving 1#or manpower ad. Crisis is over#or avans 2#or op anavs 1De ideale (bij)baanlandmacht_tram_08

Categoriën