In het boekje ondernemersseks van Karen Romme (zie review) staat 1 column over haar activiteiten in een raad van toezicht, waar ze een nieuwe directeur moet aanstellen. Tenminste, zo stond het in de oorspronkelijke column, in het boekje is het iets verder veralgemeniseerd.

Alle drie de RvT leden waren niet heel erg veel met werving bezig en kende dus niet de ‘algemene procedures’ rondom werving. Dus men doet wat men altijd doet: het netwerk inschakelen. Niet om te werven dit keer, maar om navraag te doen. Eerst bij de selectie van het bureau (ik ben hier ook gebeld door Karen of ik nog een goede wist). Daarna waren er 2 bureaus op de shortlist over, even dus wat klanten bellen en kijken wie het beste past.

Hetzelfde doe je met de kandidaten, zo was hun gedachte.

Er waren er drie over en de meningen waren verdeeld. Dus die ging referenties bellen die in dezelfde positie hadden gezeten. De beoogde kandidaten hadden namelijk allemaal ervaring in het vak, hadden dus eerder een benoemingscommissie moeten overtuigen dus kan je heel makkelijk de leden uit die commissie vragen wat ze denken en hoe hij in de oude functie bevallen was.

De keuze was volledig helder na het bellen van deze referenties. De referenten waren behulpzaam, gaven natuurlijk een mooi beeld van de kandidaat en men wist welke kwaliteiten ze het belangrijkste vonden en dus welke kandidaat het beste was.

Het bureau vond dit bijzonder vreemd. Immers bel je toch pas bij de laatste kandidaat eventueel een referentie na? Als je dat al doet?

Best vreemd eigenlijk. We bestellen (ik tenminste niet en Karen ook niet) geen hotelkamer meer zonder online de referenties te checken. We kopen geen camera of MP3 speler zonder de online referenties, ik ga zelden nog naar een restaurant zonder even op IENS te kijken. Allemaal futiliteiten en marginale aankoopbedragen in vergelijking met een dienstverband, maar daar checken we niets vooraf?

Stem of voeg toe aan: