Dit artikel is geplaatst op 27-08-2012 om 10:40 en geplaatst in de categorie AOW, Generaties. Reacties op dit bericht kan je volgen via RSS RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie geven, of trackback vanaf je eigen website.
Een continue bezigheid van mij is om te ontrafelen waarom er toch zoveel ouderen werkloos zijn en waarom zij niet aan een nieuwe baan weten te komen. Een van de grote redenen hiervoor is de economische crisis wat resulteerde in bezuinigingen en reorganisaties. Vanuit enkele praktijkvoorbeelden wil ik jou als lezer meenemen in een verandering die ongemerkt de maatschappij is ingeslopen en m.i. ook een reden is dat ouderen minder snel aan het werk komen.
Ongetwijfeld dat bedrijven afketsen op leeftijd, want deze ouderen zouden zogenaamd duurder zijn. Zo zouden zij ook vastzitten in een bepaald patroon waardoor ze werkzaamheden exact zullen doen zoals ze gewend waren te doen. Daardoor zouden zij ook niet open staan voor verandering. Andere voorbeelden zijn dat de oudere werknemers vaker/langer ziek zouden zijn, niet flexibel zouden zijn etc. Dat zijn de vooroordelen die iedereen kent en die (helaas) soms ook (deels) waar blijken te zijn.
Het tweede is dat werklozen soms ontzettend ‘desperate’ zijn. Is ook niet zo vreemd als je een gezin, huur, hypotheek of weet ik het allemaal hebt. Zonder baan word je zo de schulden ingestort en is het einde zoek. Echter is een ‘desperate’ werkloze aan tafel niet het plaatje wat een werkgever wil zien. Ik snap het ook wel vanuit de kant van de werkzoekende; je hebt die baan echt nodig. De werkgever krijgt helaas een verkeerd beeld van je en zoekt een betrouwbaar, flexibel en standvastig persoon. Iemand die in zichzelf gelooft. Een generaal in het leger die zwetend en bibberend bevelen uitdeelt, zal het ook niet lang overleven.
Mijn theorie hierin is dat de cv’s van de oudere werkzoekenden niet passend zijn bij deze tijd. Waarin vroeger elk soort werk werd aangenomen omdat er brood op de plank moest komen en het niet echt uitmaakte waar je werkte, is het tegenwoordig anders. Generatie Y (en een gedeelte van generatie X) waren van jongs af aan al bezig met hun carrière. Dus hun cv is (vaak, bij lange na niet altijd) in een opwaarts spiraal door hen vormgegeven. Zij hebben erover nagedacht en hebben het uitgevoerd. Dit is iets wat de babyboom generatie níét heeft gedaan. Ook niet vreemd (en zeker niet beschuldigend bedoeld) aangezien zij compleet andere prioriteiten hebben gesteld hun hele leven. En dit is terug te zien in het CV.
Omdat de ‘nieuwe’ (of in ieder geval jongere) generaties nu’ veelal verantwoordelijk zijn voor recruitment, wordt er vrij sterk gekeken hoe jij je loopbaan hebt vormgegeven. Als die kant noch wal raakt is de persoon achter het papiertje niet meer zo interessant. De ervaring die hij/zij heeft is van het afgelopen halfjaar of van (1)5 jaar terug… te weinig ervaring of geen recente ervaring.
De eisen zijn dus veranderd en de cv’s van de ‘ouderen’ voldoen niet meer. Wat ik mij enkel afvraag is hoe we dit met zijn allen ooit kunnen verhelpen. Aan het werkverleden van iemand kun je namelijk niets meer veranderen. Zullen zij voor altijd werkloos blijven? Of is het wachten op die ene baan die zij écht willen (en 100 anderen ook)? Of moet er genoegen worden genomen met ‘minder’ (waarna ze weer bestempeld worden als overgekwalificeerd of te duur)?
Ik denk dat werklozen zeker wel een kans hebben op de arbeidsmarkt, alleen wordt die kans door veel organisaties niet aangereikt. Om die reden blijven we in een vicieuze cirkel rondgaan tot de pensioengerechtigde leeftijd is behaald.
Wat zou hiervoor de oplossing zijn? Is een dubbel CV waarin je visueel weergeeft wat voor werk je hebt gedaan en wat de huidige situatie toen was (crisis, hoogconjunctuur etc) een uitkomst?
1.136 views | Reageer (27 reacties)
















