Toen ik nog creativiteitstrainingen gaf in België gebruikte ik de uitspraak: je positie bepaalt je perspectief vaak. Waar je zelf staat bepaalt wat je ziet.

De cartoon hier naast is een mooi voorbeeld ervan. Het onderschrift luidt normaliter: When employees look up, all they see is assholes, when the director looks down, all he sees is shit. 

Natuurlijk, overdreven, maar het is wel een feit. Je positie bepaalt je perspectief. Recentelijk kreeg ik de eerste afmelding van het jaar voor Digitaal-Werven. Dit bedrijf vond de mystery sollicitatie erg vervelend, want dat kostte tijd en men had slechts 1,5 FTE op bijna 100 medewerkers. Dat was natuurlijk verschrikkelijk weinig, dus ik zou daar wel begrip voor hebben. Ik heb de dame uiteraard gewezen op dit artikel, waaruit blijkt dat GGZ Drenthe met 1,5 FTE maar liefst 263 vacatures wist te vervullen. Ik heb een vermoeden dat een bedrijf met nog geen 100 medewerkers geen 163 vacatures heeft.

Uiteraard is de partij wel, zoals de wet mij voorschrijft, keurig uit het bestand gehaald. Daar gaan we helemaal niet over in discussie, maar het was weer een bijzonder voorbeeld van je positie die je perspectief bepaalt.

Niet dat ik de ene partij nu boven de andere moet zetten, daar gaat het niet op. Hoeveel is veel en hoeveel is weinig FTE per medewerker? Dat ligt aan de taken, dat git aan de organisatie, aan het aantal lastig vervulbare functies, etc.

Ik vergelijk het wel eens met een bergrit in de Tour de France. Als je voorop de berg rijdt kan je het idee hebben dat je voorop rijdt. Je kijkt achter je en ziet enkel mensen die trager zijn. De renners die de top reeds gepasseerd zijn en al aan de volgende klim bezig zijn zie je niet eens.

Om dus goed in te schatten waar je echt in koers bent moet je het hele plaatje zien, en dat is voor veel mensen een groot probleem. Waar sta ik nu echt?

Ik krijg wel eens te horen dat ik ‘ver voor de troepen vooruit loopt’ met mijn digitale kennis en drang naar digitale middelen. Zeker in de Recruitmentwereld is mij dit verwijt vaak gemaakt. Dat komt misschien omdat ik voorop op een berg zit, maar wat deze mensen niet zien is dat er een enorme groep nog een berg verder is. Ik zie die groep wel, maar ik hoor daar zeker niet bij.

Dat is ook een van de redenen dat ik zo blij ben dat Online Dialogue dit jaar inhoudelijk meehelpt met Digitaal-Werven op 2 oktober. Deze club is op heel veel gebieden veel verder dan ik ben. Als het gaat om testen, de juiste hypothese en websites optimaliseren ben ik blij dat ik bij hen (om nog een wielervergelijking te maken) in hun laatste wiel mee kan. Op kop zal ik zeker niet rijden.

Om dus een goede analyse te maken van ‘de realiteit’ moet je eerst goed weten waar je zelf staat. Dat kan je niet door enkel naar je eigen organisatie te kijken. Dat kan je niet door enkel naar je eigen carrière te kijken. Als ik iets niet kan vraag ik me altijd af: kan het niet of kan ik het niet. Te vaak zie ik dat mensen automatisch ervan uit gaan dat het dus niet kan of dat ze niet de omstandigheden geboden krijgen dat het kan. Bepaal eerst je positie, dan begrijp je je perspectief, pas dan kan je oordelen.

Stem of voeg toe aan: