Als recruiter wil ik mensen iets meegeven. Sollicitanten steken tijd en daarmee geld in een kennismaking en daar wil ik graag iets voor terug doen. Natuurlijk is het beste wat ik kan doen iemand een baan bezorgen, maar helaas ligt het percentage plaatsingen lager dan de intakes. Daarom wil ik iedere sollicitant iets meegeven. Wij noemen dat de Take Home Value.

Door de jaren heen heb ik veel kandidaten gesproken en nog meer cv’s gelezen. Hoewel taal een belangrijke graadmeter is tijdens een gesprek, is non-verbale communicatie dat zeker ook. Tijdens het gesprek probeer ik op zoveel mogelijk zaken te letten om een goed beeld te krijgen. Door daarnaast gebruik te maken van de Lifeline ontstaat een prima beeld van de mens achter het cv. Om alle emotie een plek te geven, bespreek ik mijn beeld pas de dag erna.

In het gesprek de day after, geef ik naast een evaluatie ook aan waar valkuilen, blind spots (bv stopwoorden) en gedragingen zitten die een misgunfactor kunnen vormen. Enkele voorbeelden. De diesel. Een kandidaat kiest er in het begin onbewust voor zich zwakker voor te doen om zo in het gesprek te groeien. Het oordeel is dat goed eindigt, maar te vaak krijgt hij niet de kans het hele gesprek te voeren. Een ander voorbeeld. Uit onzekerheid accentueert iemand gedrag waarvan hij denkt zo relaxt over te komen, terwijl er een beeld van nonchalance ontstaat waardoor hij een ongeïnteresseerde indruk achterlaat.

Het zijn kleine tips waardoor de kandidaat geactiveerd wordt na te denken over zijn/haar presentatie. Een kleine moeite voor mij als recruiter en het levert veel goodwill op. Dit blijkt uit de positieve referenties die we krijgen. Delen is vermenigvuldigen en uiteindelijk is iedere kandidaat een potentiële klant.

Stem of voeg toe aan: