Dit artikel is geplaatst op 19-04-2012 om 07:30 en geplaatst in de categorie solliciteren. Reacties op dit bericht kan je volgen via RSS RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie geven, of trackback vanaf je eigen website.
Vorige week sprak ik over de problemen bij solliciterende veertigers. Het ging toen over het gebrek aan opleiding. Veel veertigers hebben na het reguliere onderwijs niet meer gestudeerd en merken nu dat jongere, hoogopgeleide en goedkopere krachten hun werk overnemen of wél uitgenodigd worden voor een gesprek, waar hun cv onder op de stapel ligt. Wat nu? Solliciteren op een lichtere positie?
Als net afgestudeerde heb je niet veel (vaste) lasten. Misschien huur, een vakantie of aflossing studieschuld als je pech hebt, maar daar houdt het meestal mee op. Een veertiger met gezin, hypotheek, auto, talloze verzekeringen en andere kosten ervaart dit allemaal als enorme druk op het moment dat langdurige werkloosheid dreigt te ontstaan.
Een toename van het aantal zelfmoorden in de leeftijdsgroep 40-65 jarige is een feit (bron: CBS.nl)). De toename van het aantal suïcides in Nederland past in de ontwikkeling die Britse sociologen vorig jaar beschreven in het medische vakblad The Lancet. Er zijn inderdaad sterke aanwijzingen om te concluderen dat de toename van het aantal zelfdodingen in Nederland verband houdt met de crisis,’ beaamt Ad Kerkhof, hoogleraar klinische psychologie en suïcidepreventie aan de VU Amsterdam (bron: de ondernemer.nl).
Het is niet zo vreemd dat veel werkloze veertigers alles wat op een baan lijkt, willen accepteren. Minder uren, lagere functie en minder salaris vormen geen taboe meer. Zo lang het salaris hoger ligt dan de uitkering , wordt alles geaccepteerd. Maar is dit verstandig? Het antwoord zou hier volmondig “Nee!” moeten zijn.
Een te lage functie accepteren, levert op termijn altijd problemen op. Voor collega’s die wel op het juiste niveau functioneren, voor de leidinggevende, vanwege het salaris en zeker ook voor de eigen ontwikkeling en broodnodige waardering. Een salarisverhoging werkt de eerste maand stimulerend, de tweede maand heeft dit al minder effect en bij de derde salarisstrook ben je hier zo aan gewend dat het bijna tijd is voor een nieuwe verhoging. Zo is het ook met een functie onder het niveau. De eerste maanden ben je blij met de baan, maar na maanden gaat het vervelen, irriteren en tegenstaan.
Wat kun je hier aan doen? De baan niet accepteren? Niet op solliciteren? De druk van te weinig inkomen kan enorme proporties aannemen, dus verbieden is onmogelijk en onzinnig. Net als de eeuwige discussie of armoede bestreden moet worden met eten brengen of opleidingen verzorgen zodat er eten verbouwd kan worden, is het probleem van de baan wel of niet accepteren met financiële nood als pressiemiddel een duivels dilemma. Blijven solliciteren op de baan die bij je past en die aansluit bij jouw persoonlijke en financiële wensen (lees: behoeftes) is een stuk eenvoudiger wanneer er minder verplichtingen zijn.
Over de Auteur
Getrouwd met Miranda, woon ik met met Huug, Matthijs, Bastiaan en Evelien in "Het Groot Paradijs", een oud-sterrestaurant in het centrum van Middelburg. Ik ben partner bij HRMatches, het nieuwe matchen en aandeelhouder bij Strictly People, wij helpen werkgevers & werknemers elkaar te vinden obv Nobelisme.
- Meer via
Stem of voeg toe aan: 
638 views | Reageer (8 reacties)
