Vanochtend was ik bezig met acquisitie plegen. Elke dag probeer ik 10 klanten te bellen voor 10 uur. Een goed ritme wat me al jaren prima bevalt. Zo ook vanochtend. Een willekeurig bedrijf zoekt een Business Controller, actie dus. Telefoon pakken en bellen. Met de naam van de directeur, die ik via LinkedIn als connectie heb en onze werkwijze het Nobelisme, dacht ik wel “binnen te komen”.

Niets is minder waar. Het was deze keer niet de secretaresse die mijn doorgang versperde, in tegendeel zelfs. Charmant en concreet stelde ze enkele vragen. Mijn verwachte contactpersoon was er niet, maar ze ging me doorverbinden. “De heer Verzinzijnnaam is niet aanwezig. U kunt beter vanmiddag terugbellen.” Goed getraind als recruiter vraag ik door om er zeker van te zijn dat deze man, dé persoon is aan wie ik mijn vragen kan stellen. Hij is van de crediteurenadministratie, was haar antwoord. Waarom verbind je mij met hem door dan? Deze vraag kon ze helaas niet beantwoorden!

Zo lang bedrijven niet begrijpen waar recruitment start, wordt er meer afgebroken dan opgebouwd. Recruitment kan namelijk overal starten; bij de ingang, de afslag het terrein op, aan de telefoon, op het internet en bij de verjaardagsborrel van je tante. Als niet iedereen binnen de organisatie weet waar het bedrijf mee bezig is, waarom er mensen nodig zijn deze doelen te bereiken, dan moet je jezelf afvragen of iemand in dit geval het bedrijf geen imagoschade berokkend in plaats van dat hij/zij een ambassadeur is.

Er zijn talloze manieren om personeel nieuwe collega’s te laten werven. Iedere medewerker kan een wervende kracht zijn, maar laat ze dit beseffen. Laat iedereen er van doordrongen zijn dat elke vorm van communicatie iets zegt over het bedrijf en haar medewerkers. Een onderneming waar de medewerkers niet uitgepraat raken over hun bedrijf heeft de wereld aan haar voeten en vele malen meer kans op succes om topmensen binnen te halen. En de rol van de recruiter? Goed voorbeeld doet volgen.

Stem of voeg toe aan: