Op tv zie ik elke dag wel weer goede journalisten aan het werk die door het stellen van scherpzinnige vragen hun gesprekspartner tot op het bot weten te doorgronden. Of het onderwerp me nu interesseert of niet, ik kijk hier met veel bewondering en plezier naar. Als een spons absorbeer ik de (vervolg)vragen van de journalist, in de hoop dat dit mij in mijn werk als recruiter gaat helpen. Waarom me dit zo boeit? Simpel! Als recruiter wordt van mij verwacht dat ik in elk interview stil sta bij een aantal competenties en wanneer ik op dit gedeelte aankom mag ik mij even als ware journalist wanen. Een zeer interessant gedeelte van het gesprek vind ik altijd, aangezien je vooraf niet weet wat voor antwoord je gaat krijgen en welke kant het gesprek daarmee op gaat. Hier komt het aan op de kunst van ‘het stellen van de juiste vragen’ en daarom is dit onderdeel misschien juist wel het meest lastige gedeelte. Hiermee wordt mijn perceptie van hoe goed de kandidaat is grotendeels bepaald, maar hoe waardevol is dat oordeel als de geschetste situatie door mij verkeerd geïnterpreteerd wordt?

STAR

Om er voor te zorgen dat we het gedrag van de kandidaat goed in beeld kunnen krijgen is de STAR methodiek bedacht. Wanneer je deze methode op de juiste manier toepast heb je de competentie in kaart en kun je bepalen of dit past bij wat je zoekt. Wat mij betreft geldt voor het ‘starren’ van competenties dat de kwaliteit van het antwoord zo goed is als de vraag, of eigenlijk de vragen, die worden gesteld. Als een journalist de verkeerde vragen stelt, zal het gesprek een andere wending krijgen of in het ergste geval zelfs spaak lopen. Kans voorbij, doel gemist. Voor de recruiter geldt hetzelfde. De kandidaat weet over het algemeen niet precies welke kant je op wilt en is daarom volledig afhankelijk van de deskundigheid van jouw vragen. Heb je na afloop geen goed beeld van de geteste competentie dan is de vraag of dat aan de kandidaat heeft gelegen, of aan jou?

Appels met peren vergelijken?

Hoewel journalistiek en recruitment twee totaal verschillende vakken zijn, is dit niet een volledige appels met peren vergelijking. Een goede journalist legt hun gesprekspartner graag het vuur aan de schenen en weet met het stellen van de juiste vragen vaak de onderste steen boven te krijgen. Het doel van zo’n interview is uiteraard niets minder dan het krijgen van antwoorden op vragen die vooraf bedacht zijn. Hoe krijgt een journalist dit voor elkaar? Het alom bekende ‘een goede voorbereiding is het halve werk’ ligt hier zeker aan ten grondslag. Een journalist zal zich goed inlezen in de gesprekspartner en vooraf bedenken welke vragen er gesteld moeten worden om de juiste antwoorden te krijgen.

Kritische blik

En wij dan? Staan wij voorafgaand aan het gesprek voldoende stil bij de gegevens van de kandidaat en zijn wij op basis daarvan in staat op de juiste vragen te stellen? Vertrouwen wij in een interview op onze ‘mensenkennis’ en ons ‘ inschattingsvermogen’ of kruipen we op de stoel van de kritische journalist en zorgen we er voor dat we de situatie en het gedrag 100% in beeld hebben om zodoende écht te kunnen bepalen hoe geschikt iemand is?

Stem of voeg toe aan: