Ik roep al vele jaren dat bedrijven moeten uitgaan van hun kracht en hun onderscheidend vermogen. Dat doen ze in mijn beleving veel en veel te weinig. Deels omdat ze geen keuzes durven maken, maar vaker omdat bureaus verwachten dat ze geen keuzes durven maken en dus al op voorhand met een ‘stoot niemand voor het hoofd’ voorstel komen en vervolgens nog een hele reeks ‘plasjes die iedereen eroverheen moet doen’ accepteren.

Hoewel iedereen zichzelf altijd wel heel uniek en onderscheidend vindt (iets dat ik nog wel eens betwijfel) hoor ik ook vaak dat mensen het lastig vinden dan dan goed onder woorden te brengen en tot uiting te brengen. Daarom zal ik zo nu en dan proberen een case te geven waarvan ik denk: zo jammer dat die kracht niet gebruikt wordt. Vandaag: Rabobank en hun wielerploeg.

Zoals mijn volgers weten ben ik fanatiek wielerfan, maar daarover gaat deze posting niet. Waarom ik denk dat wielrennen zo goed bij de Rabobank zou passen ook op AMC gebied is het feit dat het een duursport is.

Wielrennen is een duursport, een sport van de lange adem, een sport waarin het lange termijn resultaat telt. Bijzonder aansluitend hierbij is dat voor de Rabobank de Tour altijd op 1, 2 en 3 staat in het seizoen. De Amstel Gold Race is een leuke extra, de klassiekers vinden ze bij de bank leuk, maar alles gaat om de tour. De Tour, nog meer dan de eendagswedstrijden, win je ook niet op één dag. Dat is hét duur evenement der evenementen zogezegd.

Wat onderscheid Rabobank, als ik vanaf de buitenkant kijk, van de meeste andere banken. Precies, het feit dat dat Rabobank nooit voor het snelle geld is gegaan. Nu kan er natuurlijk kritiek komen op het feit dat ze niet zo heilig zijn en dat het nog veel beter had gekund. Natuurlijk, maar in vergelijking met de grootheidswaanzin van Fortis (dat ABN AMRO dacht te kunnen overnemen) of ABN AMRO zelf (de naam Rijkman Groenink zegt genoeg denk ik) of ING (10 miljard was er nodig ze niet om te laten vallen) is de Rabobank de bank van de lange adem en de rustige opbouw, niet het snelle geld.

Rabobank = duursport

Werken bij de Rabobank is dus een duursport. Men gaat voor het lange termijn resultaat, net als men dat bij de wielerploeg gedaan heeft. Men wil daarbij geen ‘short cuts’ nemen, net zoals ze bij de wielerploeg in het sponsorcontract hebben staan dat het moment dat er sprake is van structureel dopinggebruik met de ploeg het contract per direct wordt opgezegd. Werken bij de Rabobank is net als wielrennen, je gaat voor het lange termijn resultaat.

Individuele teamsport

Het andere unieke aan wielrennen is dat het eigenlijk een individuele teamsport is. Het is een individuele sport, want er wint maar één persoon. Er is meestal één kopman die ook veel verdiend. Echter, zonder zijn team is de kans op winst minimaal. Niemand is sterk genoeg om in zijn eentje het tegen de rest op te nemen. Dit blijkt ook uit de verdeling van bijvoorbeeld wedstrijdpremies. In de tour krijgt normaal de winnaar van de tour niets, het geld wordt verdeeld onder de ploeggenoten en de begeleidende staf. Voormalig winnaars als Indurain en Armstrong verdiende hun geld in de criteriums na de tour. Het is dus een individuele teamsport.

Ook hier zie ik, als buitenstaander, vergelijkingen met de Rabobank. Misschien met bankieren in het algemeen, maar als ik de Rabobank een beetje ken (met name vanuit hun implementatie van Het Nieuwe Werken) past dit perfect bij hun cultuur. Je hebt individuele en team afspraken, zonder je team kom je er niet, maar je moet zeker ook individueel presteren.

Rabobank = wielrennen

Werken bij de Rabobank is dus net als wielrennen. De Rabobank, anders dan de andere grootbanken, ziet bankieren nog als een duursport, geen sprint.

Ook is het net als in een wielerploeg een team dat moet werken voor de individuele prestatie. Beide tellen, zonder een goede kopman win je geen wedstrijden, maar zonder team wint die kopman ook niet.

Als je het dus hebt over het gebruiken van je kracht voor je arbeidsmarktpositie zeg ik: Rabobank, profileer je veel meer met wielrennen en trek de vergelijking met werken bij de Rabobank.

Over de Auteur

Bas van de Haterd Bas van de Haterd is professioneel bemoeial en expert op het gebied van technologie en werk. Hij schreef o.a. de boeken '10 banen die verdwijnen & 10 banen die verschijnen", "de maatschappelijke impact van de zelfrijdende auto" en "(R)evolutie van werk". Hij schrijft over recruitment in de brede zin van het woord en hoe dit beter kan door technologie slim in te zetten. Hij adviseert hier bedrijven over en geeft over dit onderwerp ook regelmatig inspirerende lezingen. Hij is te bereiken op bas@vandehaterd.nl


575 views | Reageer (2 reacties)