In artikelen en blogs en ook in gesprekken met recruiters hoor ik steeds de idee-fixe dat ‘kandidaten’ na een paar maanden al een steeds grotere afstand tot arbeidsmarkt zouden krijgen. Vooral oudere kandidaten staan hiervoor ingeboekt. Onze geest (ik = piepkuiken van 55) zou de werkstress al na een verrassend korte periode van een maandje of zes niet meer aankunnen. Ons aanpassingsvermogen en 25 – 35 jaar verzamelde peopleskills verweken in een tijdsbestek die in verhouding tot je werkzaam leven niet meer is dan het doen van een plas?

Ik erger me aan dit soort misvattingen, want ze slaan nergens op. De term “kandidaten’ schept al afstand. Vooral niet te betrokken raken is wat ik er uit lees. Wat matcht met mijn ervaringen met 80% van de recruitmentbranche. Zelf een CV interpreteren en dat de match maken op de verkeerde dingen omdat je de mens achter het papier en zijn wensen en passies niet kent. Happens all the time. Gelukkig is de 20% er nog die er wel voor gaat. Het leuke is dat dat lang niet altijd de kleintjes zijn. Omvang zegt niets over de aanpak, groot is soms beautiful.

Maar ik dwaal af. Voor een deel van de inbetweeners wil ik best in een afstand geloven. Na ontslag is de motivatie misschien wat minder. Juist dan is het goed om even pauze te nemen om uit je dal te klimmen. Dat kost een paar maanden. We zijn per slot net mensen. Maar dan ga je er weer tegenaan. En juist dan gaan recruiters roepen over je afstand tot de arbeidsmarkt. Waar bestaat die afstand uit? Tijd? Dat lijkt me een nogal irrelevant gegeven. Zeker nu werk zo flexibiliseert zullen we die factor steeds vaker gaan zien. Een paar maanden werk, een paar maanden niet.

Motivatie?

Ik vind dat kul. Iedereen die een baan zoekt is retegemotiveerd. Liefst voor het leukste werk, maar in elk geval voor goed werk. Een recruiter heeft nooit slecht werk in de aanbieding. Toch? Wie vanuit een baan zoekt is waarschijnlijk minder gemotiveerd dan de inbetweener.

Leeftijd?

Ook zo’n gotspe. Ik heb soms de indruk dat de leeftijd van de recruiter eerder een belemmering is dat dat van de sollicitant. Ouderen zijn vaak beter, overwogen, loyaal, leveren hoge kwaliteit, hooguit niet voor het minimumjeugdloon nee, 3,07 euro per uur zoals bij de supermarkten, daar kom ik niet voor werken, dat is uitbuiting. Maar ouderen maken ook geen beginnersfouten. Die zijn meestal veel duurder dan het inkomensverschil. Ouderen zijn juist heel goed instaat om juist heel veel geld te verdienen voor hun werkgevers, bijvoorbeeld door procesverbetering, inbreng van ervaring en kennis, die bij minder ervaren krachten nog moet worden vergaard. Waarom ‘Ouder’ al bij 45 begint is me helemaal een raadsel. Misschien moet ik een recruitmentbureau beginnen met uitsluitend consultants van boven de 50 om de nuance wat terug te brengen. Wie werkt me in?

Uit het ritme? Hoezo? Wekker zetten, ontbijten, lekker naar je werk. Dat kan elke nitwit in 1 ochtend weer oppakken. Een beetje slimme inbetweener zorgt er voor dat hij op tijd opstaat en in ‘het ritme’ blijft. Zodat hij helemaal niet hoeft aan te passen. Of omdat bedrijven snel veranderen? Natuurlijk verandert er altijd wat. Maar samenwerken, politieke acties, collega’s, processen, regeltjes, ethiek, verkoop, daar gebeuren geen lawines. Het digitale stuk verschuift sneller. Daar zal iemand bij elk nieuw bedrijf op moeten inleren. Maar dat moet iedereen, want hoe vaak heeft een nieuwe werkgever identieke systemen? Kortom ook dit vind ik een drogreden.

Omdat ouderen niet leerbaar zijn? Duh. Ik zit met een hele groep ‘ouderen’ twee avonden en een hele dag in de week tussen de jonkies op de Kunstacademie op mijn vakkennis te verdiepen met een Bachelor in design. Het lat ligt heel hoog: alles op tijd halen of weg. Zolang Altzheimer niet toeslaat blijf je kennis opnemen. Het tempo daarvan bepaal je zelf.

Dus waar haalt dit vakgebied dat vooroordeel vandaan? Afstand tot de arbeidsmarkt is, zeker voor hoger opgeleiden, een fabel die werkgevers, politiek en recruiters in stand houden. Weg met die smoezenpot. Ik geloof er niet in.

Over de Auteur

Peter van Beelen Peter is een voormalig blogger op RecTec


1.058 views | Reageer (2 reacties)
  • Ik ben het met je eens. Passie kennen, en passen bij een bedrijf zijn vele malen belangrijker dan het kunstje wat je kan, dat kan altijd nog aangeleerd worden.
    Als een ieder de moeite doet verder te kijken dan een cv waren we al een eind op weg naar betere kansen voor iedereen.

  • Anoniem

    Afstand nemen is juist goed, het verruimt je beeld van je (ex) organisatie, de markt en spelers. Sabbaticals zijn daar het bewijs van en de bewering van de recruiters is dan ook de reinste kul. Totaal gebrek aan kennis en motivatie om met zo’n argument te komen en ‘afstand’ op de juiste waarde te schatten.


vandehaterd @ Twitter

Outdoor Recruitment

Wat voor personeel mik je op met zo'n poster op de deur?Wethouder van Verkeer & Vervoer Jeannette Baljeu doopt onderzeeboot RETOnderzeeboot RET rijdt door de straten - wereld haven dagen 1 - maximumMis de boot niet - onderzeeboot RET - maximumKapitein van deze lijn - onderzeeboot RET - wereld havendagen - maximum73764129Werving 1#or manpower ad. Crisis is over#or avans 2#or op anavs 1De ideale (bij)baanlandmacht_tram_08

Categoriƫn