Foto: NRC.nl

Daar sta je dan. Als hoogopgeleide, verse werkloze op de stoep van het Werkbedrijf. Niet onervaren, je bent een verwende generatie Y- dame, inclusief bijbehorende dertigers keuzestress en drie verschillende versies van je cv. Je vindt het aan de ene kant wel een beetje gênant om een ww-uitkering aan te moeten vragen, maar aan de andere kant kun je er niet veel aan doen en je hebt er tenslotte ook aan meebetaald. Je hoeft slechts vijf minuten te wachten en dan ben je aan de beurt.

Een frisse, montere dame vraagt je of je jouw situatie nader kunt toelichten. Dat kun je uiteraard heel kort samenvatten met ‘ik zoek een baan’, maar ergens denk je dat dit niet is wat ze wil weten. Ze vraagt wat je tot nu toe gedaan hebt om aan een baan te komen. Je vertelt over je inschrijvingen bij diverse vacaturebanken ingedeeld op categorie, je laat je drie versies van je cv op haar bureau dwarrelen, laat een aantal brieven zien en verontschuldigt je dan omdat het slechts een selectie is. Voor je het vergeet, benoem je nog even je exceloverzichtsheet waarin je keurig bijhoudt bij wie je hebt gesolliciteerd, op welke functie en wat het resultaat was.

Als je opkijkt, kijkt de frisse, montere dame je even glazig aan. Ze geeft je een hand, glimlacht en zegt dat je heel ‘zelfredzaam’ bent en dat ze heel erg blij is met dergelijke kandidaten. Of ik me over twee maanden weer wil melden en vooral zo wil doorgaan.

Ik sta enigszins verbouwereerd buiten.

Werving: ja, selectie: nee

Gelukkig hebben al die inschrijvingen op diverse vacaturesites me geen windeieren gelegd. Mijn mailbox loopt over met uitnodigingen. Enthousiast bekijk ik de mailtjes, maar tot mijn grote teleurstelling blijken het voornamelijk auto-reply mailtjes. Toch zitten er ook drie mailtjes bij met zowaar een uitnodiging voor een ‘intakegesprek’. Weliswaar aan de andere kant van Nederland, maar ik kan een mogelijke kans op een baan toch niet weigeren?

Het eerste intakegesprek in het oosten van het land begint vrij ongemakkelijk. Mijn cv is helaas kwijt. Gelukkig heb ik mijn drie versies bij de hand zodat het niet in een voortijdig mislukking eindigt. De man is enthousiast en ziet ‘absoluut mogelijkheden’ in ‘een groeiende markt’. Concreet wil het gesprek maar niet worden, maar onaardig is de man niet. Na een paar dagen heeft hij me toegevoegd aan zijn LinkedIn netwerk.

Het tweede gesprek is met een flitsende jongedame inclusief haar iPhone. Ze vraagt of ik mijn cv wil uploaden [al gedaan maar wie daarop let is natuurlijk een kniesoor] en wat ‘keywords’ over mezelf wil geven, zodat ze mij kan ‘taggen’ aan mogelijk ‘matches’. Ergens voel ik me meer een misplaatste kandidate bij een datingbureau, maar ik doe mijn best om mijn ‘uniqueness’ te promoten. De jongedame kijkt even op van haar iPhone, geeft me een hand en zegt bij het afscheid dat alles draait om ‘personal brand & connecting’. Dat wilde ik graag geloven al ‘connecte’ ze tijdens het gesprek meer met haar telefoon dan met mij.

Het derde gesprek begint veelbelovend. Men heeft mijn cv bij zich én men blijkt het te hebben gelezen. Het zegt op zich natuurlijk al iets dat ik hiervan onder de indruk ben… Maar dit duo stelt serieuze vragen over waar ik naar op zoek ben. Ze vertellen zelf kort iets over hun bedrijf en noemen wat concrete functies waar zij mij op kunnen voorstellen. We sluiten af met de verzekering dat zij hun uiterste best voor me gaan doen en dat zij mogelijkheden zien. Na twee weken oorverdovende stilte neem ik maar even contact op om te vragen hoe het gaat. De receptioniste kan me melden dat mijn duo helaas veel ‘extern’ zit. Na drie opeenvolgende telefoontjes geef ik het op.

Het Werkbedrijf belt. De frisse montere dame weet me nog even op het hart te drukken dat ik een beetje voorzichtig moet zijn met werving- en selectiebureau’s omdat ze vaak op zoek zijn naar cv’s op hun digitale kaartenbakken mee te vullen. Het moet worden gezegd…wat dat betreft is ze prima op de hoogte…

With a little help from my friends

Er zitten nog wat positieve kanten aan dit verhaal. Ik heb door al deze tripjes weer een hoop van Nederland per trein gezien. Ik heb mijn LinkedIn netwerk met 1 persoon uitgebreid. En door de ervaring bij het Werkbedrijf en de diverse werving- en selectiebureaus weet ik inmiddels heel goed dat je het als hoogopgeleide werkzoekende voornamelijk van je eigen capaciteiten moet hebben. In feite ben je zelf de beste recruiter die ooit voor jou zou kunnen zoeken naar een baan. Je weet wie je bent, je weet wat je wil –meestal dan- en je stopt er meer energie in dan welke recruiter ooit voor je zou kunnen doen.

Daarnaast heb je je eigen netwerk van vrienden, kennissen, ex-collega’s die jou ook beter kennen die welke recruiter ook. Ze maken je dagelijks mee, ze weten hoe je werkt, waar je ontwikkelpunten liggen en waar je enthousiast van wordt. Ze bellen je terug als je iets hebt ingesproken op hun voicemail, ze antwoorden op je mailtjes en zijn geïnteresseerd in je verhaal. Ze hebben zelf ook hun netwerk. En aangezien het je vrienden zijn, is de kans vrij groot dat er in hun netwerk mensen zitten met wie jij ook goed door een deur kan. Misschien wel mee kan samenwerken. Allemaal punten waar de gemiddelde recruiter niet aan kan tippen.

Nu zou je kunnen zeggen: ‘schoenmaker hou je bij je leest, recruiten is een vak!’ En dat zou het zeker zijn als recruiters meer bezig waren met het invullen van concreet passende vacatures, in plaats van -digitaal- ‘vakkenvullen’. Dat doen ze in de supermarkt namelijk nog veel beter… Kortom: ik heb besloten voornamelijk mijn eigen recruiter te zijn, hoe zelfredzaam!, en mijn eigen netwerk in te schakelen. De match met het ideale werving- en selectiebureau heb ik helaas nog niet gevonden…

Deze gastblog is geschreven door Leonie Fotiadis (@layoknee), werkzoekend online projectmanager.

Stem of voeg toe aan: