Afgelopen week heb ik (eindelijk) Connect! van Menno Lanting gelezen (review komt nog). Daarin stond een zeer interessant geval van Deloitte. In het hoofdstuk Sociale netwerken en HRM geeft Lanting namelijk een quote van Wouter van Voorst tot Voorst, senior recruiter bij Deloitte weer. Hij stelt: “we zijn begonnen met elke recruiter te verplichten om zijn of haar Linekdin-account op orde te brengen volgens een vast stramien. Of, als dat nog niet het geval was, een account te openen.”

Hierbij vallen voor mij op het woord verplichten en de term vast stramien, beide typische gevallen van oud denken en anti social media gedrag. Laat ik uitleggen waarom.

Verplicht Linkedin profiel

Moet elke recruiter een Linkedin profiel hebben? Ik denk dat je niet serieus met je vak bezig bent als recruiter zijnde als je dat niet hebt. Maar als jij je werk nog steeds optimaal kan doen (waarbij ik zowel kijk naar het vinden en plaatsen van kandidaten alsmede het helpen van je collega’s) zie ik niet in waarom je per sé een Linkedin profiel moet hebben. Het verplichten is iets wat ik nooit zou doen.

Mensen overtuigen er één te nemen, ja. Uiteindelijk gaat het echter om de vraag of iemand functioneert in zijn of haar functie. Dat kan als recruiter met en zonder Linkedin profiel, van mij mag iemand ook zonder telefoon werken, maar ik betwijfel of je (als de targets goed gesteld zijn) daarmee kan functioneren als recruiter. In iemands targets zouden volgens mij namelijk naast de directe ook de indirecte zaken (zoals een reactietijd op vragen van collega’s als dat relevant is of het aantal keren dat je een collega aan een kandidaat helpt) moeten worden vastgelegd. Kan dat zonder Linkedin, ga je gang. Ik betwijfel of je dat zou halen bij een organisatie als Deloitte, maar verplichten is iets dat je gewoon niet moet doen. Dat leidt tot prachtige dode profielen die ooit zijn opgesteld, maar waar niemand meer iets mee doet.

Op termijn, en die termijn kan erg kort zijn, moet je volgens mij gewoon afscheid nemen van deze mensen in deze functie. Tenminste, wanneer ze hun targets niet halen en ook niet aanpassen.

Vast stramien

Verder hebben mensen bij Deloitte blijkbaar een ‘vast stramien’ waarin een Linkedin profiel moet staan. Ook zoiets dat geheel tegen het principe van Social Media ingaat. Er is namelijk niets sociaals aan stramienen en het is typisch oud denken. Waarom zou je een vast stramien willen, moet je per sé één uitstraling naar buiten hebben in je Linkedin profielen? Zijn mensen die voor Deloitte werken niet uniek? Moeten ze per sé eenheidsworst zijn?

Ik heb iedereen die ik ooit getraind heb op Linkedin altijd de mogelijkheden uitgelegd. Daarbij de consequenties van iets wel of niet doen, hoe dit kan overkomen op andere mensen. Daarbij ga ik altijd uit van het ‘je weet het niet’ principe. Ik haal daarbij altijd een quote uit een MT meeting bij een grote multinational waar ik iets mocht vertellen over sociale netwerken aan. Directeur 1 stelde: ‘het fijne van Hyves is dat als iemand solliciteert ik even kan kijken wat voor type het is, als ik dan allemaal foto’s met bier op zie en krabbels over stappen neem ik hem niet aan, dat is dan een lapzwans’. Zijn collega, directeur 2, die naast hem zat reageerde (nog voor ik iets kon zeggen) met: ‘stuur die dan voortaan naar mij door, want het is onzin dat het een lapzwans is, maar dat zijn wel degene die gezellig op de vrijdagmiddagborrel van mijn afdeling blijven hangen’.

Je weet niet hoe mensen kijken naar een Linkedin profiel. Zoals Lanting ook achterin zijn boek quotes geeft als: ‘waar haal je de tijd toch vandaan, al die netwerken bij te houden’ en ‘Linkedin is toch voor opportunistische baantjesjagers’?

Er zijn mensen die niets met je te maken willen hebben als je een Linkedin profiel hebt, er zijn mensen die niets met je te maken willen hebben als je er geen hebt. Je weet het niet. Dus een vast stramien kan nooit volledig correct zijn voor iedereen. Laat mensen vooral hun eigen keuzes maken hoe ze zich profileren. Biedt daarbij hulp, bijvoorbeeld middels een goede fotoshoot. Daar kan je natuurlijk nog in sturen als bedrijf, maar als iemand iets per sé niet wil, moet je hem of haar dat vooral niet laten doen. In mijn trainingen heb ik mensen altijd geleerd hoe het werkt, waarom je dingen wel of niet in zou moeten vullen en welke mogelijke interpretaties daar het gevolg van kunnen zijn. Geef mensen de kennis, leer ze hoe het werkt, technisch, functioneel en sociaal. Laat ze echter zelf de keuzes maken die bij ze past.

Laten we eindigen met een andere quote uit het boek, die ik hier al vaker gebruikt hebt, één van Petra de Boevere: ‘Social media heet niet voor niets social, als je niet sociaal bent, zul je er ook geen succes mee hebben’.

Over de Auteur

Bas van de Haterd Bas van de Haterd is professioneel bemoeial. Hij helpt organisaties met het begrijpen van social media en de gedragsveranderingen die dit met zich meebrengt op het gebied van de arbeidsmarkt. Organisaties huren hem in voor het verzorgen van inspirerende lezingen over de toekomst van de arbeidsmarkt, trainingen over het gebruik van social media voor recruitment of het opzetten van een recruitmentsite. Hij is tevens co-auteur van Personal Brand.nl en auteur van Werken Nieuwe Stijl. Hij is te bereiken op bas@vandehaterd.nl


899 views | Reageer (19 reacties)
  • Naar aanleiding van je vooruitgestuurde blog heb ik je al via Twitter laten weten dat wat je hierboven schrijft niet waar is. Ook had je – heel simpe-l onze Linkedin Profielen vd Recruiters kunnen checken enm had je kunnen constateren: geen vast stramien.

    Ter aanvulling voor de lezers: Je haalt in je artikel aan quote naar voren en richt je vervolgens op 2 woorden/termen uit die quote: we zijn begonnen met elke recruiter te verplichten om zijn haar Linkedin account op orde te brengen volgens en vast stramien”
    Bij Deloitte verplichten we niemand tot het hebben van een vast stramien. Wel vinden we dat anno 2010 Recruiters dit medium optimaal moeten gebruiken, daarom krijgen alle Recruiters hiervoor 'verplicht' een training.

    Erg jammer dat – ondanks ik het van te voren al aan je heb uitgelegd – je de woorden in het boek zo uitlicht en aandikt. Maar ik ga ervan uit de lezers van dit artikel dit wel op hun waarde kunnen inschatten….

  • @roosvanvugt: altijd fijn dat je de fouten per definitie bij mij neerlegt, maar misschien dat je in deze toch echt de hand in eigen boezem moet steken. Ik heb je immers een drietal vragen gesteld waarop je geen antwoord (wil) geven, waarbij ik nog bijna een week de tijd heb gegeven daar eventueel mee te komen.

    Dus ik zal de vragen nogmaals stellen. Ik quote hier letterlijk uit een boek, het staat zwart op wit, waar een quote staat van je collega. Niet een verbastering van een interview, maar het staat tussen aanhalingstekens. Een boek waar je nota bene zelf genoemd staat als één van de tegenlezers.

    De eerste vraag is dus: als dit niet waar is: hoe kan het dan in het boek staan als je het zelf hebt tegen gelezen? Een dergelijk beleid doet nogal afbreuk aan je imago. Ik had een geleend exemplaar met aantekeningen, waar de eigenaar het woordje 'verplicht' had onderstreept en de opmerking: DOM bij had gezet. Het is maar hoe je gezien wilt worden, maar dat had je er dan dus toch uit moeten halen? Waarom staat het er dan in?

    De tweede vraag, als je er dan overheen gelezen hebt: is dit niet gezegd (heeft Lanting hier een fout gemaakt) of is dit wel gezegd (heeft je collega hier een fout gemaakt)? Welke maatregelen zijn getroffen om dit te corrigeren? Is het uit de tweede druk gehaald? Heb je hier stappen voor ondernomen? En als de fout bij je collega ligt, heeft die inmiddels een spreekverbod?

    De derde vraag is: waarom heb je niet toen het boek uit kwam en dit er blijkbaar wel in stond, hier meteen een artikel over geschreven en gepubliceerd waar je vervolgens naar kan verwijzen? Dat is toch basis gedrag social media?

    Dus nogmaals: je kan nu (lekker makkelijk) mij weer de schuld geven dat ik iets publiceer over wat zwart op wit in een boek staat, maar volgens mij ben ik in deze enkel de tussenpartij. Ik heb je netjes vooraf inzage gegeven in het stuk, maar als je alleen maar roept: het is niet zo en weigert antwoord te geven op wat er dan niet zo is, waar het mis is gegaan en welke maatregelen zijn getroffen kan ik daar niets mee. Ik begrijp ook niet dat je nu zo'n ophef maakt over dit blog (dat maximaal een paar honderd keer gelezen wordt) en niet zoveel stampij maakt over het boek (dat al vele duizenden keren over de toonbank is gegaan).

  • Interessant punt: hoe ver kun je als bedrijf gaan in het enigszins stroomlijnen van social media uitingen van je medewerkers. Ook als die uitingen onderdeel zijn van je activiteiten (zoals in dit geval Deloitte recruitment).

    Dat is en blijft een balanceer act. Maar – zoals zo vaak – daarin verschilt de omgang met social media in essentie niet van hoe het op andere manieren werkt. Want ook voor mail, voor brieven, ja zelfs voor advertenties hebben bedrijven en organisaties richtlijnen, huisstijlen en wat dies meer zij. En terwijl het overgrote deel van de betrokkenen daar dankbaar gebruik van maakt (het geeft immers ook houvast!), zijn er altijd mensen die hun mails in Comic Sans tikken. Of die hun PowerPoint presentaties is te veel kleur meegeven.

    Dat je daar een aanzet toe doet vanuit een organisatie, vind ik heel goed. Dat dat dan wordt verwoord met termen als 'verplichten' of 'stramien': soit.

    Interessante slotvraag: hoe 'social' stelt een social media-actieve medewerker zich op als hij bij iedere opmerking of richtlijn vanuit de organisatie zijn kont tegen de krib aangooit. Is dat wel social?

  • Bij de eerste keer dat ik een fout bij je opmerkte heb je je blog teruggtrokken ook toen had je je woorden niet nagetrokken. Ook nu ben je bijuvoorbeeld niet op Linkedin gaan kijken.
    Ik heb je afgelopen maandag al laten weten dat ik niet de quotes van een collega niet ga herschrijven, hij heeft het artikel zelf gezien en hij bedoelde nogmaals 'verplicht' in een andere context en is trots op het feit dat wij daarin zo ver zijn.

    Roland nuanceert het woord 'verplicht' hierboven ook goed.

  • @roosvanvugt: maar om de één of andere manier blijf je weigeren antwoord te geven op toch redelijk eenvoudige vragen. Jij stelt dat je de quotes van collega's niet herschrijft. Kan ik daaruit afleiden dat hij het wel gezegd heeft? Dat je het wel gelezen hebt? Maar dat je er niets aan gedaan hebt?

    Dan heb ik een andere vraag: waarom maak je je druk over deze blog? Als je het niet erg vind dat er iets in een boek staat dat duizenden keren over de toonbank gaat, wat afbreuk doet aan jullie imago. Waarom vind je het dan wel erg dat ik over exact die quote schrijf? En heeft Deloitte inmiddels wel maatregelen genomen om het uit het boek te halen?

  • @roland1976 goede vragen, gelukkig dat je begrijpt dat de vragen zoals die bedoeld zijn breder zijn dan één bedrijf, waarbij het ophangen aan een bedrijf het tastbaar maakt.

    Er zit denk ik wel een groot verschil tussen advertenties / huisstijlen en social media. Ik zie dat je voor een bank werkt en die leven natuurlijk van regels, procedures en huisstijlen. Inderdaad, dat is niet sociaal. Dat is ook één van de redenen dat de banken nog niet echt goed hun voeten hebben in social media.

    Overigens is dit natuurlijk ook voor grote organisaties het geval, daar zijn kleinere veel succevoller: http://www.rectec.nl/2010/05/19/succesvol-in-so

    Sterker, als je connect! goed leest en tussen de regels doorleest zie ik dat Lanting ook mijn punt onderschrijft dat heel veel grote bedrijven zullen verdwijnen, maar daarover ga ik nog wel een keer een blog schrijven.

    De termen verplicht en stramien gaan uit van het feit dat je eigenlijk iets doet wat niet mag als je het niet zo doet. Dat is voor mij geen 'soit'. Dat je handvatten geeft is iets heel anders. Training van hoe het werkt en hoe het kan overkomen, misschien een voorkeur, maar dat vind ik iets anders dan een stramien. Ik ben inmiddels bij menig social media policy betrokken geweest en mijn stelling is altijd: als het meer dan 1 A4 is, is het teveel. Ik zeg niet dat er geen regels moeten zijn, je mag ook best bepaalde zaken verbieden (als ik klant van je bank zou zijn zou ik het vervelend vinden als je medewerkers mij met naam en toenaam zouden noemen in een blog m.b.t. bijvoorbeeld een aandelenaankoop of zo), dat soort dingen kan je natuurlijk vastleggen. Ik ben voor training en eigen verantwoordelijkheid, met een aantal richtlijnen (niet meer dan 1 A4)

  • Waarom antwoord jij niet op de vraag waarom je de Linkedin profielen niet heb bekeken?

    ik maak me er druk over omdat het in het boek in een complete context staat. Hier lees je over de totale succesvolle socialmedia aanpak van onze recruitment afdeling. Jij belicht 1 verkeerde zin dusdanig met conclusie: dan zijn jullie niet social…. Dat is een verkeerde conclusie.

    Wat in het boek staat kan ik niet meer terugdraaien, harde print, helaas offline, ik zal idd met Menno erover hebben om in de volgende druk van Connect! eea te veranderen.

  • Roos van Vugt

    en zijn we het dus eens? Ik ben ook tegen stramien en ook voor eigen verantwoordelijkheid. Zoals je ook in het boek kunt lezen…

  • Ik quote iets uit een boek, dan staat het er. Als ik naar Linkedin profielen zou kijken zie ik enkel de uitvoering, dat zegt dus niets over het beleid. Het beleid is geschreven tekst, zoals het boek. De uitvoering zegt niet altijd alles over het beleid, dus ik vond dat een zinloze exercitie.

    En welke context? Dit staat er op deze manier, daar staat niet heel veel meer bij hoor. Zal ik de hele quote herhalen?

    Krijg ik nu ook antwoord op mijn vragen? Want je hebt het steeds in het boek ook over social media is een conversatie, maar dat is ook vragen beantwoorden. Volgens mij staan de meeste nog steeds open.

  • ik heb echt alle vragen beantwoord. Zowel maandag op Twitter al hier.

  • Michel

    Misschien is het even goed om samen te vatten, want de discussie verwaterd nogal door de afgeleide discussies.

    Discussie 1
    Bas, je quote iets uit een boek ” “we zijn begonnen met elke recruiter te verplichten om zijn of haar Linekdin (sic) -account op orde te brengen volgens een vast stramien. Of, als dat nog niet het geval was, een account te openen.”. Roos geeft aan dat die quote niet overeenkomt met de realiteit. Dat is een duidelijk antwoord: dat wat je quote is niet het beleid bij Deloitte.

    Discussie 2
    Je vervolgvraag is waarom de quote er dan in staat.

    Of je een voor jou bevredigend of begrijpelijk antwoord op discussie 2 krijgt staat los van van discussie 1. Daar heb je al 6 keer antwoord op gekregen.

  • Dat heb je dus niet, volgens mij zijn ze heel helder gesteld en is hier nergens enig antwoord te lezen. Moet ik ze knippen en plakken? Volgens mij is in mijn eerste reactie alles helder, de zaken waar een ? achter staan is een vraag.

  • Ik begrijp dat je het voor je klant moet opnemen en vind dat dingen los staan. Het zijn inderdaad twee aparte discussies. De eerste is: hoe moet het? Daar geef ik mijn mening over, daar is nog niemand het hier over ingegaan.

    De discussie die Roos hier helemaal zelf van gemaakt heeft is: mag je er van uit gaan dat iets dat zwart op wit, met quote, genoemd staat de waarheid is. Ik zeg dus: ja. Zeker als een collega genoemd wordt in het boek als tegenlezer. Dus alle kans heeft gehad fouten eruit te halen.

    Dan moet je niet zeuren dat ik iets quote, dan moet je zeggen: ik (of wij) hebben een fout gemaakt. Dat kan zijn dat het fout gezegd is, dat het fout gequote is, dat er bij het tegenlezen overheen gelezen is of dat het is blijven staan ondanks dat het niet waar is. Fouten maken is niet erg, als je er maar van leert, maar dan moet er wel een fout geïdentificeerd worden.

  • Michel

    Het gaat er niet om dat je iets quote. Daar is niets mis mee. Conclusies trekken uit een quote is ook niets mis mee.

    Je trekt conclusies trekken uit een quote (“het Deloitte beleid verplicht”). Vraagt reactie en krijgt deze: “nee, het Deloitte beleid verplicht niet”. En stelt dat vervolgens ter discussie. Daar gaat de discussie de mist in. Of het nu een klant van mijn werkgever is, een discussie met jezelf of Ali.

  • Nee, dat is niet wat er gebeurt is en ook niet waar deze discussie om ging. Ik gaf inzage in een stuk, vroeg geen reactie, maar kreeg die. Die reactie was: het klopt niet. De vraag die daarop volgde was: wat klopt er dan niet? Is hij verkeerd gequote, is hij goed gequote en wist hij het gewoon niet en vooral: hoe kan het in een boek verschijnen als het is tegen gelezen voordat het verscheen. Daarop kwam geen antwoord, zoals je in deze discussie ook goed ziet.

    Als de reactie was geweest: het klopt niet, daar hebben we overheen gelezen of het is anders geïnterpreteerd, we gaan nu in ieder geval zorgen dat het in de 2e druk er anders in staat was dat een heel ander verhaal geweest. Roepen: het klopt niet en vervolgens niets doen (want op die vraag kwam pertinent geen antwoord) zegt mij niets. Acties ondernemen om dit in de volgende druk ongedaan te maken spreken veel sterker dan enkel: het klopt niet, het klopt niet, het klopt niet, maar we doen er verder niets aan.

  • Ik ga even door als advocaat van de duivel. Want zelfs als je die termen gebruikt waar jij pukkeltjes van krijgt (en die bij mij ook niet meteen zouden aanslaan), dan kan het heel goed zijn dat het in de organisatie zelf wél aanslaat. Juist omdat het in de bedrijfscultuur past. En daar zit 'm vooral de crux: je moet social media in een organisatie op zo'n manier insteken, dat het voor die organisatie een succes wordt. Het moeilijke is, dat dat soms concessies betekent aan de meest pure vorm van social media. Maar dat betekent niet meteen dat het de essentie niet verder brengt.

    Waarmee ik niet wil zeggen dat de Deloitte man dit zo gezegd, dan wel bedoeld heeft. Dat doet er niet toe.

    Wat betreft de eigen organisatie: in laatste fase social media gedragsregels, alles binnen 1 A4, vanuit een positieve invalshoek. En gelukkig, voor jou Bas, met privacy aandachtspunten 😉

  • @roland1976 ik ben altijd voor advocaten van de duivel en deels kan ik met je meegaan. Je hebt namelijk gelijk dat je social media wel moet toepassen zodat het bij de bedrijfcultuur past. Wanneer je het echter gaat verplichten omdat dit bij de bedrijfscultuur past (even in general sprekend nu) denk ik dat je een ander probleem hebt. Dan denk ik dat je bedrijfscultuur er één is die je bedrijf ten gronde zal brengen. Je kan social media juist ook inzetten om een cultuurverandering teweeg te brengen wanneer je deze in een 'puurdere' vorm toelaat.

    Wat jij voorstelt schaar ik in de categorie: de spijker op zijn kop slaan (social media succesvol inzetten door heel veel concessies te doen om het bij de bedrijfscultuur te laten passen), maar de plank volledig mis (bedrijf is mede daardoor wel binnen 5 tot 10 jaar failliet). Mijn inschatting is dat dit heel wat grote organisaties de komende 10 jaar zal overkomen.

  • Pingback: Twitter als selectiecriterium in het personeelsbeleid. | RecTec()

  • Pingback: blog me'dical()


vandehaterd @ Twitter

Outdoor Recruitment

Wat voor personeel mik je op met zo'n poster op de deur?Wethouder van Verkeer & Vervoer Jeannette Baljeu doopt onderzeeboot RETOnderzeeboot RET rijdt door de straten - wereld haven dagen 1 - maximumMis de boot niet - onderzeeboot RET - maximumKapitein van deze lijn - onderzeeboot RET - wereld havendagen - maximum73764129Werving 1#or manpower ad. Crisis is over#or avans 2#or op anavs 1De ideale (bij)baanlandmacht_tram_08

Categoriën