Op dit blog heb ik al vaker gesproken over Crowdsourcing. Waarom zou je alles zelf doen? Er is veel scepsis over, daarom wil ik graag hele bijzondere, simpele, grappige voorbeelden delen als die toevallig mijn pad kruisen.

Zoals dit voorbeeld van Martijn Aslander, waar o.a. ook TEDx over schreef (Engels). Omdat het al redelijk uitgebreid overal omschreven is zal ik het kort samenvatten.

• Martijn kocht een ipad in Amerika, maar vergat een eenvoudig ‘dock’ erbij zodat je hem kan laten staan. Zo’n dock kost 29 dollar en verzendkosten, voor een plastic standaard dus.
• Geen zin in deze kosten (met name ook de verzendkosten) riep hij hier iets over, belde hij na een tip een vriend, nam een stuk hout mee en zaagde daar wat stukjes in. Een milieu vriendelijke, houten, standaard was geboren.
• Voor de grap plaatste hij op zijn blog de foto’s, wat tot zijn grote verbazing werd opgepakt door het grootste technologie tijdschrift ter wereld: Wired. Niet lang daarna gevolgd door belangrijke sites als Techcrunch, TUAW (The unofficial Apple Weblog).
• Er werden uiteraard ook tekeningen geplaatst hoe dit te maken, maar de meeste mensen zijn iets minder handig, dus wilde er gewoon graag één hebben. Een nieuw bedrijfje was geboren, kosten 4 euro plus verzendkosten en houten ipad block was geboren. Bij 50 bestellingen kon het in productie worden genomen, daar zat men dus zo aan.

Gebruik maken van de kennis die er is kan doorgaans veel kosten en problemen schelen. Hoewel voor de één het maken van dingen met de handen een geweldige hobby is, kan de ander er niet snel genoeg van weglopen. Daar waar ik er niet aan gedacht zou hebben (gezien mijn twee linkerhanden) om iets te gaan knutselen, zien anderen meteen in hoe je dat maakt. Zo werkt het met héél erg veel dingen. Gebruik maken van de sociale netwerken en hun kennis is onderdeel van het beleid wat mij betreft. Wat moeten we zelf doen? Moeten we hiervoor iemand aannemen? Of is het niet veel rendabeler om te kijken of anderen dat kunnen doen?

Stem of voeg toe aan: