Al enige tijd geleden lanceerde de SP een (in mijn optiek belachelijk) initiatief om bedrijven te verplichten gehandicapten in dienst te nemen. Dwang was de enige optie, aldus Roemer.

Ik sprak Niels Schuddeboom hierover, iemand die ik persoonlijk zie als het paradeplaatje in Nederland hoe je positief kan omgaan met een zware handicap. Hij had zich net zo opgewonden als mij, maar hij heeft veel, veel meer recht van spreken. Hij schreef dhr. Roemer een brief (Niels kennende met voice herkennings software) en mag deze komen toelichten in Den Haag. De brief is openbaar en ik vind het wel de moeite deze hier te posten.


Geachte heer Roemer,

Mijn naam is Niels Schuddeboom. Ik schrijf u graag inzake het standpunt van de SP dat dwang nodig is om de arbeidsparticipatie van mensen met een handicap te bevorderen. Ook wil ik proberen het zo noodzakelijke debat over de arbeidsparticipatie van deze groep meer richting een oplossing te brengen. Omwille van de context van mijn schrijven, eerst iets meer over mijzelf. Ik ben 27 jaar en heb al sinds mijn geboorte een lichamelijke handicap en sinds mijn achttiende draag ik het etiket ‘Wajongere’. Mijn onderwijscarrière begint bij Mytylschool de Trappenberg te Huizen om zich te vervolgen naar de MAVO en (gedeeltelijke) HAVO oude stijl, aan SG Mariendael te Arnhem, een scholengemeenschap voor voortgezet speciaal onderwijs. Parallel aan mijn Middelbare schooltijd verbleef ik in een zogeheten Gezinsvervangend Tehuis en later ondermeer in Het Dorp in Arnhem. Mijn onderwijs vervolgde ik vervolgens met een korte onderbreking aan het ROC Rijn Ijssel College (Sociale Dienstverlening) en aan de Hogeschool van Utrecht (Digitale Communicatie). Bij deze laatste onderwijsinstelling ben ik nog voor het behalen van mijn propedeuse vertrokken, ondermeer omdat ik door mijn beperkingen merkte het onderwijsprogramma niet goed te kunnen voltooien. Dit had vooral te maken met de groepsgewijze opzet van het programma waardoor bijvoorbeeld het ontvangen van zorg en fysiotherapie werden bemoeilijkt.

Een sprong in de tijd. In 2007 ontmoette ik tijdens een lunch met minister Donner over de Wajong-problematiek, de communicatiemanager van Kenniscentrum CrossOver. Het gesprek dat we toen hadden legde de basis voor een baan bij zijn bureau. Ik werd in 2008 adviseur Online Communicatie. Nu, ruim anderhalf jaar later ben ondernemer en adviseer ik bedrijven over hoe ze hun organisatie kunnen aanpassen aan de genetwerkte wereld en echt betrokken kunnen raken bij hun klanten. En voor de helderheid: er zijn massa’s dingen waar ik tegenaan loop, vervoer bijvoorbeeld. Maar dit is wat ik wil doen, dit is mijn toekomst.

Zonder te willen twijfelen aan de professionaliteit en goede intenties van mensen kan ik zeggen dat het klimaat van bescherming en agogiseren waarin mijn middelbare schooltijd plaatshad, naar mijn stellige overtuiging bepaald niet heeft bijgedragen aan mijn kansen op de arbeidsmarkt. Nog voor dat iemand keihard op zijn bek om ervan te leren werden de teugels aangetrokken. En van eisen stellen was al helemaal geen sprake. Als er in het zorgplan gesproken werd over mijn toekomst dan ging dat in de vorm van halfzachte zinnetjes als: “Hij acht zichzelf niet kansloos in het vinden van een baan.” Mijn ouders komen allebei uit het onderwijs en hebben zich altijd verzet tegen een te voorzichtige schets van mijn toekomstige loopbaan. Maar uit ervaring met het veld – ik werkte eerder voor MEE – weet ik dat er ook heel veel ouders zijn die niet zo snel in het geweer zullen komen. Sterker nog, er zijn er velen die uit onmacht en liefde kiezen voor zogenaamd veilig en effectiever Speciaal Onderwijs en een door de staat gefinancierde toekomst.

Ik ben er van overtuigd dat bij opvoeding en onderwijs het sterkste wapen ligt om het Wajong-drama te keren en niet bij het gedwongen in dienst nemen van mensen met een beperking. Leer ouders en kinderen dat het zelf leren vinden van een eigen weg, de enige weg is, als je daarvoor de mogelijkheden hebt. En dat weet je meestal niet op basis van een IQ-test. Leer docenten dat het geen falen is, maar een gave als je kinderen soms laat vallen, zolang je ze ook een beetje helpt op te staan. Laat merken dat het niet vreemd is om ook aan kinderen die dingen anders moeten doen, eisen te stellen. Geef kinderen met een beperking die op het speciaal onderwijs zitten de kans een dag in de week te wennen aan een reguliere school en behoud het speciaal onderwijs op termijn alleen voor groepen die echt niet zonder kunnen.

Ik ontmoette mijn toenmalige werkgever bij een lunch. De werkgever van een eerdere baan kwam naar me toe op advies van iemand die ik slechts eenmaal telefonisch had gesproken. De loopbaancoach die ik vroeg als spiegel op te treden toen ik een periode zonder werk zat is familie van een goede vriend. Met andere woorden: het is allemaal klein begonnen, zelfs zonder het UWV. En toen ik het UWV nodig had bleek wel hoe sterk succes afhankelijk is van een persoonlijke klik. Waar anderen in mijn omgeving eindeloos moesten bellen en zagen, had ik de e-mailadressen van de medewerkers die ik moest hebben en kreeg ik de ruimte om mijn verhaal te doen. Mensen zijn namelijk verrast als je een gesprek begint met de mededeling dat je er tegenop ziet omdat je bang bent dat wat je zegt tegen je gebruikt zal worden.

Regelmatig kom ik op een gezellige maandelijkse netwerkborrel. Velen kennen me, velen niet. Altijd als ik daar wegga weet ik dat mensen mij onthouden, mede door mijn rolstoel. Maar ik weet ook dat een groot aantal van hen vermoedelijk nooit meer zonder goede argumenten zal zeggen: “die kan niet in mijn bedrijf werken, dat gaat niet.” Of mensen willen of niet is een ander verhaal. Toen ik bij MEE werkte was er een collega die me niet wilde. Op die plaats ben je dan natuurlijk met stomheid geslagen, maar het hoort erbij. Ik ken nog altijd meer collega’s/werkgevers die WEL willen, maar gewoon niet weten hoe. Hen dwingen mensen met een beperking aan te nemen zal de weerstand verhogen in plaats van oplossen en is bovenal bijzonder aanmatigend, want een onderschatting van kwaliteiten. Ik zou nooit accepteren werknemer te zijn op basis van een dwangmaatregel.

Beter is het om werkgevers te ondersteunen en waar nodig confronterend voorlichting te geven. Beter is het om te investeren in flexiebeler onderwijs opvoeding op basis van vertrouwen. Beter is het om voor eens en voor altijd een oplossing te vinden voor vervoersproblemen die maken dat je zonder een tweede baan aan al het geregel en gewacht, geen relaties kunt onderhouden, geen netwerk kunt opbouwen. Ik doe een dringende oproep aan u en de partij, om af te zien van dwang.

Mijn wens voor de komende jaren wat betreft de aanpak vanuit de politiek: Help mensen om elkaar te vinden en dingen klein te laten beginnen.

Ik ben graag bereid deze e-mail toe te lichten in Den Haag, als daaraan behoefte bestaat.

Hartelijke groet,

Niels Schuddeboom

Over de Auteur

Bas van de Haterd Bas van de Haterd is professioneel bemoeial. Hij helpt organisaties met het begrijpen van social media en de gedragsveranderingen die dit met zich meebrengt op het gebied van de arbeidsmarkt. Organisaties huren hem in voor het verzorgen van inspirerende lezingen over de toekomst van de arbeidsmarkt, trainingen over het gebruik van social media voor recruitment of het opzetten van een recruitmentsite. Hij is tevens co-auteur van Personal Brand.nl en auteur van Werken Nieuwe Stijl. Hij is te bereiken op bas@vandehaterd.nl


506 views | Reageer (1 reacties)

vandehaterd @ Twitter

Outdoor Recruitment

Wat voor personeel mik je op met zo'n poster op de deur?Wethouder van Verkeer & Vervoer Jeannette Baljeu doopt onderzeeboot RETOnderzeeboot RET rijdt door de straten - wereld haven dagen 1 - maximumMis de boot niet - onderzeeboot RET - maximumKapitein van deze lijn - onderzeeboot RET - wereld havendagen - maximum73764129Werving 1#or manpower ad. Crisis is over#or avans 2#or op anavs 1De ideale (bij)baanlandmacht_tram_08

Categoriën