Ik geloof niet dat ik veel nieuws vertel als ik zeg dat het onrustig is op de arbeidsmarkt. Wat me echter opvalt is dat ook de kandidaten erg onrustig zijn. Wellicht is het een gevoel, maar mij bereiken veel verhalen van kandidaten, uit eerste hand, die niet komen opdagen op de eerste werkdag of in hun proeftijd opzeggen omdat ze elders een andere (lees betere baan) hebben gevonden. Dit laatste door zelf te solliciteren terwijl ze een contract hebben ondertekend of al zijn begonnen. Een goed voorbeeld is een werkgever die na drie dagen zijn nieuwe medewerker aan zijn bureau krijgt met de vraag of hij komende donderdag vrij kan zijn. Werkgever vraagt hem naar de reden, waarop medewerker (heel eerlijk of heel dom) aangeeft dat hij dan een sollicitatiegesprek heeft. Werkgever geeft aan dat hij daar dan niet naar toe hoeftomdat hij inmiddels een baan heeft, maar de werknemer geeft aan dat het echt een unieke kans is! Inmiddels is deze kandidaat niet meer werkzaam bij deze werkgever.

Een ander verhaal: de medewerker tekent voor een functie van senior systeembeheerder. Het is ver van zijn woonplaats, een dik uur rijden, maar dat is uitvoerig bespoken binnen de selectieprocedure. Kandidaat heeft meerdere keren aangegeven dat de afstand echt geen probleem is en hij echt voor de inhoud en uitdaging van deze baan kiest. Hij begint 1 maart. Afgelopen woensdag 31 maart zegt hij om 17.30 uur binnen de proeftijd zijn baan op, omdat hij een baan heeft geaccepteerd waar hij op de fiets naar toe kan.

Zomaar twee van de vele verhalen die ik de laatste paar maanden hoor. Het lijkt erop dat een deel van de arbeidsmarkt alles vastpakt wat er voorhanden is om maar aan het werk te zijn, om vervolgens binnen deze zekerheid op zoek te gaan naar een echt goed passende baan. Dat hierbij tegen werkgevers bewust of onbewust wordt gelogen, wordt kennelijk heel makkelijk overheen gestapt. Los van het feit dat dergelijk gedrag veel kosten voor een werkgever met zich meebrengen vind ik het ook moreel verwerpelijk. Uiteraard staat het iedereen vrij om te solliciteren, maar een keuze zou toch een keuze moeten zijn en je mag verwachten dat ook kandidaten voor langere tijd hun keuze bepalen.

Natuurlijk vinden dit soort verhalen altijd plaats, maar ik heb het gevoel dat het sinds het uitbreken van de “crisis” wel duidelijk meer wordt.

Als deze trend zich daadwerkelijk manifesteert en een blijvertje is, dan gaat dat voor arbeidsmarktintermediairs verstrekkende gevolgen hebben met betrekking tot garantieregels. Extra complex word het dat je in een reguliere selectie procedure niet kunt voorkomen dat dergelijk zaken zich voordoen. Ook kan het zijn dat dergelijke kandidaten bij twijfel eerst gedetacheerd of uitgezonden gaan worden om op die manier “zekerheid” in te kopen. Zijn er anderen die ook deze ervaringen hebben en voorzien dat dit gevolgen gaat hebben voor W&S bureau’s? Hebben jullie misschien ideeën hoe je dit kan tackelen?

Stem of voeg toe aan: