Geïnspireerd op een blog van Frank Meeuwsen, die het één van de belangrijkste ‘take aways’ noemde van SXSW: privacy en het web.

Zelf ben ik geen privacy freak, maar ik merk dat ik me niet meer zo vrij voel om mijn (ongezouten) mening altijd te geven, omdat discussies niet meer gevoerd worden op plekken waar ze gevoerd moeten worden. Wat ik daarmee bedoel is dat een Tweet in Twitter beantwoord zou moeten worden en een blog over een Tweet schrijven voelt voor mij per definitie fout. Frank schreef dat danah boyd (expres hoofdletterloos) het volgende stelde: Niet alles wat publiek is, hoeft ook gepubliceerd te worden. Een tweet die je publiek zet in je tijdlijn, hoeft niet direct terug te komen in een landelijke campagne voor een merk. Haar definitie van privacy spreekt mij zeer aan: Privacy is de mogelijkheid om controle te houden over je eigen informatie.

Want wat mevrouw Boyd ook aangaf is dat privacy niet dood is, mensen geven er meer om dan ooit tevoren, maar op een andere manier. Het is in mijn optiek dus ook een kwestie van respect voor iemands privacy hebben om een persoon zelf controle te laten houden over de eigen informatie. Dus ook waar iemand iets post en hoe je er dus op kan reageren (of niet).

Opvallend is het mij al jaren gebleken hoe het vooral de recruiters zijn die hier moeite mee hebben. Blijkbaar is alles dat publiek te vinden is ook te gebruiken voor hen. Dit terwijl mijn ervaring is dat een recruiter zelf vaak bovengemiddeld privacy gevoelig is. Men is zeer bewust van veel wat men post, maar nog erger is het als je hen met iets confronteert dat ze in een ‘privé setting’ hebben gepost. Dan is de wereld vaak te klein, dat is schending van de privacy.

Misschien is het dus goed om in deze branche eens goed na te denken over privacy en het uitgangspunt van mevrouw boyd serieus te overwegen: privacy is controle houden over je eigen informatie en ook al staat het publiek is dat niet per definitie publiek eigendom.

Stem of voeg toe aan: