De afgelopen drie a vier maanden heb ik heel wat afgesolliciteerd. Echt ervaren ben ik nog niet, maar ik kan wel zeggen dat ik er iets vanaf weet. Dit is aan de ene kant een voordeel. Ik weet namelijk steeds beter wat ik kan verwachten van een gesprek. Aan de andere kant is dit een nadeel. Naarmate ik meer gesprekken heb gehad, loop ik namelijk ook steeds vaker tegen bepaalde dingen aan.

Na ongeveer tien gesprekken te hebben gehad, valt me op dat bedrijven over het algemeen weinig origineel zijn in hun keuze voor vragen. Op zich maakt dat weinig uit wanneer de vragen wel gewoon doel treffen. De vragen waar ik het echter over heb, zijn vragen waar sollicitanten naar mijn mening vaak sociaalwenselijk op antwoorden.

Ik heb het bijvoorbeeld over de vraag; “Noem vijf slechte karaktereigenschappen”. De antwoorden van de sollicitanten op deze vraag zijn naar mijn mening vaak niet echt origineel te noemen. Zo hoor ik in mijn omgeving dat het antwoord; “Ik kan zo snel eigenlijk niets bedenken” vaak gebruikt wordt. De vraag wordt zo op een makkelijke manier omzeild. Daarnaast is ‘perfectionistisch’ volgens mij een veel gehoorde/gebruikte eigenschap. Iedereen weet immers dat deze eigenschap tweeledig, zowel positief als negatief, kan worden opgevat. Handig voor de sollicitant die hiermee mooi de vraag heeft weten te ontwijken. Maar minder handig voor het bedrijf. Ze zijn namelijk niets wijzer geworden over de negatieve eigenschappen van de kandidaat. Ook eigenschappen die niet relevant zijn voor de functie worden volgens mij regelmatig genoemd. Bijvoorbeeld “Ik ben niet zo goed in wiskunde”, wanneer het gaat om een functie als tekstschrijver. Wat ik me afvraag is wat het bedrijf met deze informatie probeert te bereiken? Naar mijn mening zou het beter zijn als bedrijven de sollicitant een casus geven die opgelost moet worden. Hierbij krijg je veel meer inzicht in hoe een kandidaat handelt in bepaalde situaties en wat zijn/haar werkelijke aard is. Wat is jullie mening hierover?

Een andere irritatie ligt in de reactietijd van bedrijven. Zo is het me al een paar keer overkomen dat het bedrijf waar ik solliciteerde pas na twee maanden van zich liet horen. Of nog erger niet van zich liet horen. Ik zal een voorbeeld geven. Naar aanleiding van een vacature die ik ergens online zag staan, heb ik netjes een sollicitatiebrief geschreven, mijn CV aan kant gemaakt en het desbetreffende bedrijf  laten weten dat ik interesse had. Na ongeveer een dag belde ik ze op om te vragen of ze alles goed hadden ontvangen en wanneer ze tot een conclusie zouden komen. De dame in kwestie gaf aan dat zij dat niet wist en de persoon die verantwoordelijk was voor de vacature was niet aanwezig. Maar ze zou het doorgeven. Afijn, na twee weken had ik nog steeds niets gehoord en was de sollicitatiedatum inmiddels verstreken. Ik besloot weer te bellen en wederom was de verantwoordelijke niet aanwezig en de dame aan de telefoon kon me ook deze keer niet verder helpen. Daarom besloot ik de contactpersoon een e-mail te sturen. Zowaar kreeg ik hier binnen drie dagen een reactie op. De inhoud van de reactie verbaasde me niets, ze hadden al een geschikte kandidaat gevonden. De toon van de e-mail vond ik echter verrassend. Ze deed het overkomen alsof ze het heel raar vond dat ik haar nog mailde na zo’n lange tijd. Ik had immers wel kunnen verwachten dat, aangezien ik niets gehoord had, ik niet in aanmerking was gekomen voor een gesprek.

Ik ben erg benieuwd naar jullie mening hierover. Vinden jullie het normaal dat sommige bedrijven, zodra ze geen interesse hebben, niets van zich laten horen? Niet eens een standaard mailtje waarin staat dat ze je bedanken voor de moeite, maar dat ze helaas geen interesse hebben, of iets dergelijks?!

Stem of voeg toe aan: