Een aantal weken geleden schreef ik een blogpost over de CV presentatie die ik maakte over en voor mezelf. Ik stelde daarbij de vraag aan recruiters in hoeverre een dergelijke virtuele presentatie met meer dan een CV bij hen in de smaak viel. De reacties waren positief en het leek me leuk om ook de uitkomst van mijn zoektocht naar een baan met jullie te delen.

We plakken overal graag 2.0 achter en volgens mij heeft mijn sollicitatietraject deze ‘2.0-stempel’ ook wel echt verdiend. Ik vond mijn nieuwe baan namelijk via Twitter en met behulp van mijn presentatie op mijn eigen blog. Nog maar vier weken geleden stond ik met mijn bord in de rij om van de lunch bij Seats2Meet gebruik te maken toen een andere ‘luncher’ mij vroeg of ik niet @elsavb op Twitter ben. Het bleek dat Thijs Weenk en ik elkaar al geruime tijd volgen, ook af en toe op elkaar reageren, maar dat we elkaar nog nooit IRL (in real life) hadden ontmoet. We besloten samen te lunchen en ik vertelde over mijn zoektocht naar een baan. Hij had wel een tip en zou eens contact opnemen met de organisatie om te kijken of ik contact met hen op kon nemen.

Wat bleek, de betreffende organisatie was helemaal wat ik zocht en ik kon ze een mailtje sturen. Op basis van de informatie van Thijs Weenk en de website besloot ik een zo kort, informeel en enthousiast mogelijk verhaaltje te maken met daarbij een link naar de presentatie die ik net had afgerond. Binnen 12 uur kreeg ik al drie positieve reacties van de organisatie op mijn presentatie en een concrete uitnodiging voor een gesprek. Inmiddels heb ik twee gesprekken gevoerd en het contract ondertekend!

Het moraal van dit verhaal komt volgens mij op het volgende neer: als je jezelf presenteert op een manier die heel dichtbij je staat, is de kans heel groot dat het wordt opgemerkt door de organisatie waar jij goed bij past. Voor zover je dat natuurlijk kan beoordelen voordat je ergens daadwerkelijk aan de slag gaat. Bovendien levert het gespreksstof op waardoor je je als sollicitant vanaf het begin van het gesprek meer op je gemak voelt. En ook niet onbelangrijk, ik had de presentatie zo helder op mijn netvlies dat ik het kon gebruiken als kapstok en geheugensteun. Ik ben zo iemand die net tijdens het gesprek haar woorden kwijt is; vervelend als je op de weg terug pas bedenkt wat je eigenlijk had willen zeggen.

Kortom, ik zou iedere (jonge) baanzoekende willen aanraden om door de zure appel heen te bijten en goed na te denken over wie je bent en wat je wilt en dat op een manier te verwerken die bij jou (en het soort organisatie waar je wilt werken) past. Ik denk dat het je kan helpen. Zo heb ik tijd en energie gestoken in het leren kennen van mezelf maar ook in het presenteren van mezelf op Twitter, LinkedIn, Facebook en mijn blog. Hoewel je nooit met zekerheid kan zeggen welke van de inspanningen hebben geleid tot het resultaat (zie ook ROI op social media en serendipiteit), heb ik anderen wel de mogelijkheid gegeven om mij te vinden. Dus, was het stom toeval of serendipiteit?

Stem of voeg toe aan:  

(3 stem(men), gemiddeld: 5.00 van de 5)

 Loading ...

565 views | Reageer (Comments reacties)