Om de één of andere reden denk ik de laatste tijd vaak terug naar gebeurtenissen eerder in mijn carrière. Zo schreef ik al een posting over mijn eerste decennium als werknemer en recent over de waarde van een goede afwijzing, op basis van een eigen sollicitatie ervaring. Hoewel ik op RecTec probeer het aantal persoonlijke postings tot een minimum te houden, wil ik toch een aantal persoonlijke sollicitatie-ervaringen delen, zowel goed als slecht. Gewoon om er van te leren. Uiteraard verneem ik graag jullie meest bijzondere ervaringen in de comments.

Goede afwijzing

Laat ik beginnen met de ervaring die ik al eerder beschreef met de goede afwijzing. Het ging hier om een hele leuke functie, waarbij ik een goed en redelijk lang (anderhalf uur) gesprek had met de directeur. Het klikte heel goed. Het telefoontje (hij belde persoonlijk) dat ik het niet zou worden deed pijn. Natuurlijk baalde ik, want ik wilde dolgraag weg. Zijn argumentatie klopte echter, zo moest ik met pijn in mijn hart toegeven. Hij stelde: ik ben een echte ondernemer, vol met ideeën. Jij hebt ook bakken met ideeën Bas, maar ik zoek juist iemand die mijn plannen uitwerkt, uitvoert en misschien aanscherpt. Ik zoek niet iemand die nog meer geweldige ideeën bedenkt en dat ga jij wel doen. Daar ligt jouw kracht, maar op dit moment bij mijn bedrijf kan ik niet nog zo iemand gebruiken. Een afwijzing die eerlijk was en geheel terecht.

Interne machtsstrijd

Laat ik daar dan een ander verhaal tegenover zetten. Toevallig in dezelfde stad trouwens, alleen bij een groot bedrijf. Ik werd uitgenodigd en kreeg meteen te horen dat, omdat de HR manager op vakantie was het proces iets was aangepast. Ik kwam namelijk eerst te spreken met de marketing manager, mijn mogelijk toekomstige manager en pas in de 2e ronde met de recruiter/hr manager. Normaal was dat andersom. Ook had de marketing manager nu zelf de brief en CV selectie gedaan, zo vertelde hij me, anders zou het te lang duren. Ik was de vierde van de vijf mensen die hij had uitgenodigd en op het eind van het gesprek vertelde hij me dat ik zeker op een tweede gesprek mocht komen. Hij had immers bijna iedereen al gesproken, kon dus een goede inschatting maken en ik zat er zeker bij. Mijn verbazing was dan dus ook enorm toen ik gewoon werd afgewezen, zonder enige verdere reden. Een briefje per post dat ik niet voor een vervolg gesprek in aanmerking kwam. Uiteraard heb ik nagebeld, eerst naar de HR afdeling, maar die stelde dat ze hadden besloten dat ik niet aan het profiel voldeed. Ik vertelde dat ik al een goed gesprek had gehad, maar dat deed er niets aan af. Een e-mail naar de marketing manager kwam een reactie op dat het hem erg speet, maar hij er helaas ook niets meer aan kon veranderen, het besluit was genomen. De exacte reden zal ik wel nooit weten, mijn gevoel zegt dat ik slachtoffer was van een interne machtsstrijd, bijzonder was het wel.

W&S bureau

Een derde bijzondere ervaring heb ik gehad bij een werving- en selectiebureau.  In gesprek over de functie en het bedrijf kreeg ik informatie over het bedrijf waarvan ik wist dat die niet klopte. Ik werkte namelijk voor een concurrent en wist dus goed wat ze deden, maar tevens werkte een vriend van me voor dit bedrijf en ik wist dus waar het juist bij hen aan ontbrak. Ook had ik er al ooit eerder gesolliciteerd (toen direct) en er kwam veel op tafel waarvan het niet correct was. Ik heb destijds dus ook de consultant heel arrogant verteld dat het niet klopte wat hij vertelde over zijn klant en dat juist wat hij zei dat ze deden was wat ik er graag zou uitrollen. Uiteraard was het niets geworden, zoals hij recent nog tegen me zei: je was wel heel arrogant, eigenlijk net zo als nu, maar toen met een stuk minder prestaties. Daar heeft hij, achteraf, natuurlijk gelijk in gehad. Destijds vond ik het wel een zwaktebod om niet te weten wat je klant nu eigenlijk echt doet, hoewel hier ook een stukje valse voorlichting van de klant aan te pas is gekomen natuurlijk. De klant zelf blies namelijk wel altijd hoog van de toren.

HBO vs WO

Eén bijzonder geval ben ik nooit op gesprek geweest, maar wil ik toch even noemen. Een bepaald bedrijf had een functie open staan die op mijn lijf geschreven was. Ik deed namelijk exact dat werk voor een concurrent op bepaalde deelgebieden en we hadden in de korte tijd dat ik er zat redelijk wat leuke dingen gedaan. Natuurlijk, de organisatie waar ik werkte was peanuts vergeleken bij alle concurrenten (denk 2 om 200 medewerkers), maar toch waren we inmiddels een aardige speler geworden. Toch kwam ik niet in aanmerking voor de functie. Zes maanden later stond exact diezelfde functie weer open, dus ik probeer het weer en refereer keurig aan mijn eerdere brief. Het bureau dat bemiddelde gaf aan dat ze mijn vastberadenheid waardeerde, me weer hadden voorgesteld, maar het bedrijf me niet wilde uitnodigen. Een maand later werd de functie opnieuw open gesteld en ik heb opnieuw gereageerd met de vraag of het dan niet slim zou zijn me in ieder geval te spreken. Het bureau reageerde wederom met hetzelfde bericht: het bedrijf vond van niet. Weer 6 maanden later stond deze functie opnieuw open, nu niet meer via het bureau maar rechtstreeks. Ik heb dus wederom gesolliciteerd en kreeg een brief terug waar, als je tegen de regels doorlas, stond dat ze het belachelijk vonden dat ik had gesolliciteerd omdat ik toch heel duidelijk niet aan de eisen voldeed. Ik ben toen derhalve dus geheel afgeknapt, maar was benieuwd welke eis ik niet aan voldeed. Ik deed het werk immers bij een concurrent. Het enige wat ik kon zien was dat ik geen WO opleiding had, ik ben ‘slechts’ HBO’er. Ik kon me niet indenken dat dit het verschil zou maken, maar blijkbaar wel. Ik vraag me nog steeds af hoe het kan dat je in 2 jaar tijd ruim 4 mensen ‘verslijt’ in deze functie en toch niet aan jezelf en je functie-eisen gaat twijfelen.

Waarom solliciteer jij niet?

Een ander bijzonder moment heb ik op een event meegemaakt. Ik stond op een alumni bijeenkomst van de TU Delft te praten met de marketing manager van een groot IT bedrijf. Ik was er spreker en zij sponsorde het. Gezellig pratend over het marketing vak vroeg hij me ineens: ‘waarom solliciteren mensen als jij eigenlijk nooit bij ons bedrijf’? Ik was verbaasd en hij vertelde: “we hadden een functie open, ik heb twee keer de procedure opgestart, maar eigenlijk zat er geen goede kandidaat tussen. Ik heb nu uiteindelijk iemand een jaarcontract gegeven, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat het verlengd zal worden en hij zit er pas net”. Ik reageerde met: “dan zou ik je recruiters maar eens ontslaan, want ik heb op exact die functie gereageerd en kreeg een keurig briefje terug dat ik echt niet in aanmerking kwam voor de functie”.

Van vast naar freelance

Tot slot nog een ander bijzonder voorval was dat tijdens een gesprek we draaide van ‘in loondienst’ naar ‘freelance klus’. Hij stelde dat ik te weinig kennis van consumentenmarketing had (wat helemaal klopte) om in dienst te komen, maar hij wel een specifieke klus had waarvoor ik ideaal geschikt was (wat ook klopte). Omdat op mijn CV ook stond dat ik freelance werk deed (wat op dat moment één klus van twee dagen was geweest) vroeg hij of ik daarvoor open stond. Het antwoord was ja en dat was mijn eerste interim klus, wat de start van mijn ondernemerschap is geweest.

Conclusie

De conclusie van dit betoog? Eigenlijk is er niet één conclusie te trekken. Behalve dat communicatie zo essentieel is voor een goede sollicitatie-ervaring van de kandidaat. Een recruiter moet goed op de hoogte zijn van wat iemand zoekt. Zowel een interne als een externe recruiter. Omdat eigenlijk iedereen een beroepsblindheid lijdt, we denken altijd dat we heel erg helder zijn, is dat heel lastig. In mijn persoonlijke ervaring weten de meeste recruiters niet wat marketing is en verwarren ze het met marketingcommunicatie en reclame. Niet onlogisch, maar als je dus op zoekt bent naar een echte marketeer moet je dat heel anders communiceren.

Een tweede conclusie is denk ik dat het open staan voor de niet direct bewandelde paden soms heel erg verstandig kan zijn. Recent heb ik menig functie onder ogen gekregen waarbij je ziet dat het profiel is opgesteld op basis van de huidige persoon en zijn/haar achtergrond. Het feit dat die persoon die opleiding heeft wil niet zeggen dat dat de juiste opleiding is voor de functie. Ooit heb ik een onderzoek gedaan naar ‘niet bestaande opleidingen’ die gevraagd werden in vacatureteksten. Dat zijn er best veel kan ik zeggen. Vaak komt dat doordat men de naam van een WO opleiding neemt, denkt dat een HBO’er het ook wel kan en dan de WO naam op HBO niveau vraagt, terwijl de opleiding niet bestaat. Andersom kan een bedrijf er veel profijt van hebben, zoals een sollicitant die je als freelancer kan inzetten.

Over de Auteur

Bas van de Haterd Bas van de Haterd is professioneel bemoeial. Hij helpt organisaties met het begrijpen van social media en de gedragsveranderingen die dit met zich meebrengt op het gebied van de arbeidsmarkt. Organisaties huren hem in voor het verzorgen van inspirerende lezingen over de toekomst van de arbeidsmarkt, trainingen over het gebruik van social media voor recruitment of het opzetten van een recruitmentsite. Hij is tevens co-auteur van Personal Brand.nl en auteur van Werken Nieuwe Stijl. Hij is te bereiken op bas@vandehaterd.nl


1.361 views | Reageer (1 reacties)

vandehaterd @ Twitter

Outdoor Recruitment

Wat voor personeel mik je op met zo'n poster op de deur?Wethouder van Verkeer & Vervoer Jeannette Baljeu doopt onderzeeboot RETOnderzeeboot RET rijdt door de straten - wereld haven dagen 1 - maximumMis de boot niet - onderzeeboot RET - maximumKapitein van deze lijn - onderzeeboot RET - wereld havendagen - maximum73764129Werving 1#or manpower ad. Crisis is over#or avans 2#or op anavs 1De ideale (bij)baanlandmacht_tram_08

Categoriën