Het Twitter dilemma: waar tweet ik over als ik besluit te gaan Twitteren? Wat meld ik wel en niet van mijn privé leven en waar zitten mijn volgers op te wachten?

Die laatste vraag is heel lastig en eigenlijk totaal overbodig. De reden waarom die overbodig is, is omdat er zoveel verschillende mensen zijn met zoveel verschillende meningen dat je ze toch niet allemaal tevreden kan houden. Dus moet je zorgen dat je doet wat jij wilt en je richt op de groep die daar hetzelfde over denkt. Vervolgens alle kritiek van mensen die vinden dat je anders moet tweeten omdat het niet overeenkomt met hun visie op Twitter negeren en als die kritiek je de strot uit komt die mensen gewoon blocken.

Er zijn grofweg twee of drie manieren om te Twitteren. Je kan over je privé leven twitteren of niet. Dat is eigenlijk een hele belangrijke vraag. Persoonlijk vind ik mensen die dat niet doen doorgaans niet zo interessant. Waarom? Omdat ik geloof in ‘de hele mens’. Als ik iemand echt interessant vind, wil ik ook weten wat die persoon doet. Zowel zakelijk, maar ook wat hem ‘gewoon’ bezig houdt. Dat wil niet zeggen dat je alles open en bloot moet gooien. Zelf denk ik heel goed na over wat ik wel en niet ‘de digitale ether’ ingooi en houd ik rekening met het feit dat sommige mensen in mijn omgeving hebben aangegeven dat niet op prijs te stellen dat ik bijvoorbeeld foto’s van hen online gooi.

Belangrijk is trouwens hierbij wel te realiseren dat iets niet doen ook effect kan hebben op de perceptie van mensen. Ik hoorde laatst iemand over een bekende van mij iets zeggen dat hij ‘geen familieman was’, terwijl ik zeker weet dat dat wel zo is. De redenatie: de man Tweete best veel, had kinderen, maar nooit één tweet over zijn familie of kinderen. Hij zou dus wel alleen maar werken was de logische gevolgtrekking. Deze man had zelf de keuze gemaakt niets over zijn kinderen te Tweeten, maar dat werd dus heel anders geïnterpreteerd dan hij bedoeld had. Niet dat je dat dus per sé wel moet doen, maar denk wel na over mogelijke interpretaties van anderen. Zeker als je in je Twitter profiel zet: vader van of moeder van, is het niet logisch dat je nooit iets Tweet over je kinderen.

Terug naar de andere manier van Twitteren. Je hebt dus ook mensen die Twitter niet zien als communicatie middel, maar als marketing tool. Of misschien zakelijk communicatie middel en vervolgens niets over hun hobbies, familie of privé leven Tweeten. Dat kan, dat is een keuze. Zoals ik al aangaf, persoonlijk vind ik deze mensen vaak minder interessant en zij mij ook. Dat is hun goed recht, want als je mij volgt krijg je ook dingen mee over mijn passie voor wielrennen (live verslagen van mooie wedstrijden), board game avonden met vrienden en noem het maar op.

De keuze

Voor beide keuzes, wel of niet je privé leven meenemen in je Tweets, is dus iets te zeggen. Beide keuzes zijn niet verkeerd, maar ook niet goed. Je zal de volgers krijgen die je verdiend zogezegd. Als je wel privé Twittert zal je volgers krijgen die gaan klagen, omdat ze daar geen interesse in hebben. Daar kan je twee dingen mee doen: negeren of blocken. Je zal als je niet privé twittert niet snel klagers hebben, maar er zijn genoeg mensen die je dan gewoon niet zullen volgens omdat ze, net als mij, interesse hebben in de hele mens, niet slechts de mens als marketeer.

Recruitment impact

Er zijn inmiddels verschillende recruitment initiatieven op Twitter. We hebben ook met Marketingfacts Jobs een Twitter account (57 volgers). Zelf heb ik ruim 1.300 volgers, Matthijs van den Broek (Marketingfacts eindredacteur) heeft er ruim 1.200 en Marco Derksen bijna 6.000. Een Tweet van deze personen over een gave vacature is dus veel effectiever dan die van het eigenlijke jobs twitter account. Logisch, want dit zijn mensen die interesse in ons hebben. Ik tweet regelmatig vacatures door, maar lang niet allemaal. Ik moet het wel zelf een leuke functie vinden en/of een leuk bedrijf. Matthijs en Marco zijn daar nog veel selectiever in.

De vraag is dus: als je Twitter in wilt zetten voor recruitment, waarom zouden mensen je dan moeten volgen? Als je enkel zakelijk tweet, doe dat dan vooral over de zaken waar je mensen voor zoekt. Als je ook privé tweet, zorg dan dat je interessant genoeg bent om gevolgd te worden door mensen die je wilt bereiken.

Eigenlijk is Twitter gewoon echt een persoonlijk medium en werken de meeste zakelijke accounts maar heel beperkt. Waarom? Omdat zelfs de mensen die het puur als zakelijk medium zien vaak toch wel vanuit een persoon zaken gecommuniceerd willen krijgen. Dus ook als je het vooral wilt inzetten voor vacatures is het enkel posten van vacatures te weinig om een interessante groep volgers te krijgen.

Tot slot

Het belangrijkste is en blijft gewoon te doen wat je zelf wilt. Bepaal zelf wat je wel en niet vrij geeft, bepaal zelf waar je wel en niet over Tweet en krijg daarmee de volgers die je verdiend. Realiseer je echter altijd dat jouw visie op hoe je het medium in zou moeten zetten niet heilig is en ga dus vooral niet klagen over hoe andere mensen tweeten, je kiest er zelf voor iemand te volgen of niet.

Stem of voeg toe aan: