De AOW discussie krijgt een nieuwe wending, één die ik persoonlijk al lang had verwacht, maar nu komen de vakbonden er mee. Het is namelijk niet haalbaar om te bepalen wat zware beroepen zijn, want volgens veel criteria is recruiter misschien wel één van de zwaarste mentale beroepen als je de criteria hoort en toch denk ik niet dat er iemand is die het echt als heel zwaar en onmogelijk tot je pensioen vol te houden beroep zal kwalificeren.

Dus inkomen als grens lijkt helemaal niet zo gek en dat is nu wat de vakbonden voorstellen. Daar zit wat mij betreft nog een tweede voordeel aan: iemand met meer inkomen kan namelijk zelf voor extra pensioen sparen om toch met 65 eruit te gaan. Oftewel iemand zou dit moeten overbruggen (twee jaar uitkering uit b.v. lijfrente), maar logischer is nog dat de overheid het flexibel maakt en de AOW dus naar rato wordt toegekend.

Voor de mensen die nu denken dat dat veel te ingewikkeld is: dat systeem bestaat praktisch gezien al, namelijk als iemand een jaar naar het buitenland is geweest en dus geen AOW heeft afgedragen. Daarop word je nu al naar rato gekort, dus dat is geen probleem.

Dus grens ligt op 67, voor elk jaar dat je er eerder mee stopt krijg je naar rato een jaar minder (net als nu met buitenland), behalve onder een bepaalde grens van inkomen.

Waar ik echter niet over uit kan is de kortzichtigheid die men bij de vakbonden weer betracht, men kijkt namelijk naar het laatste inkomen. Dus als ik 64 ben vraag ik aan mijn baas nog één jaar om me net onder die grens te zetten en klaar is klara.

De oplossing

De oplossing kan op twee manieren. Ten eerste zou je kunnen kijken naar wat iemand in zijn leven verdiend heeft. Dat is op zich wel zo eerlijk, maar helaas doen we dat eigenlijk nooit in dit land. Want kijken naar wat iemand heeft opgebouwd of gespaard (ideeën van Wouter Bos in de vorige verkiezingen) zijn natuurlijk zeer oneerlijk jegens de mensen die dus ‘goed’ leven, op de manier die we willen. Mensen die alles meteen uitgeven en niet sparen, geen pensioen opbouwen worden dan beloond. Wat iemand verdiend heeft is veel eerlijker in die optiek, maar ook daar zitten haken en ogen aan, met name richting ondernemers (die op papier veel verdiend kunnen hebben, maar alles verloren bijvoorbeeld op het eind).

De tweede oplossing is kijken naar de gemiddelde inkomsten over b.v. de laatste 10 jaar, dus tussen 55 en 65. Dat is ook realistisch omdat je in die jaren doorgaans redelijk wat pensioenpremie moet afdragen om op niveau te blijven (de reden waarom veel bedrijven oudere werknemers zo duur vinden). Op die manier voorkom je dat iemand op zijn 64e even zijn salaris laat zakken om er twee jaar eerder tussenuit te kunnen.

Wat overblijft is de vraag hoe je om moet gaan met b.v. ondernemers. Geen salaris toekennen en enkel winstuitkering bijvoorbeeld kan een issue zijn. Je wilt iemand niet straffen voor opgebouwd vermogen, maar je hoeft ze ook niet te belonen natuurlijk.

Bedrag

Hoe hoog het bedrag moet zijn? Daar ga ik me niet over uitlaten, dat is iets voor de experts. Wel hoop ik op één ding: zorg er voor dat het bedrag vanaf moment één geïndexeerd is met de inflatie, zodat het niet achterblijft bij de tijd. Niet indexeren op CAO lonen graag, want dat zou inhouden dat we de CAO’s in stand moeten blijven houden en dat is denk ik iets dat geen 10 jaar meer zal duren. Daarnaast geven CAO lonen geen realistisch beeld meer van de echte loonontwikkeling, aangezien steeds meer beroepen daar niet onder vallen.

Stem of voeg toe aan: