Loading ...
Dit artikel is geplaatst op 17-12-2009 om 08:06 en geplaatst in de categorie Arbeidsmarktcommunicatie, W&S bureaus, solliciteren. Reacties op dit bericht kan je volgen via RSS RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie geven, of trackback vanaf je eigen website.
Aangezien RecTec over Recruitment, Technologie en Arbeidsmarktcommunicatie gaat wil ik me in deze richten op het laatste deel. De communicatie en dan in het bijzonder de communicatie van de afwijzing.
Het afwijzen van kandidaten is (als ik uit eigen titel spreek) niet het leukste gedeelte van ons vak en zeker niet als het gaat om kandidaten die gesproken zijn. Maar misschien is het wel het meest belangrijke onderdeel van ons vak. Kandidaten hebben immers de neiging het te onthouden als ze niets meer hebben vernomen op een sollicitatie en vervolgens een negatieve wansmaak over houden aan het bedrijf of bureau (of allebei) waar ze gesolliciteerd hebben. En dat is terecht!
Dat betekent dat je als recruiter of selecteur een goede beurt kan maken door gewoon je werk te doen. Helaas blijkt uit de verhalen van kandidaten vaak dat wij recruiters het te druk hebben om dit stukje van de arbeidsmarktcommunicatie op te pakken, het vergeten of er gewoon niet goed in zijn en het daarom maar laten zitten. In ieder geval is het bijzonder, en dat is niet om mezelf op de borst te kloppen, dat kandidaten regelmatig tegen mij zeggen dat ze het plezierig vinden dat ze persoonlijk zijn afgewezen en de feedback erg waarderen. Hieruit concludeer ik dat recruiters niet, niet vaak, of in ieder geval te weinig kandidaten informeren over de uiteindelijke status van de sollicitatie. En als je bedenkt dat er meestal maar één kandidaat wordt aangenomen op een vacature gaat een dominant percentage van de directe communicatie over het afwijzen van kandidaten. Erg belangrijk dus! En belangrijk voor de “war on talent” zoals die er waarschijnlijk wel weer aankomt. Maar ik denk dat we het daar wel over eens zijn.
Ook ik zal best wel eens een kandidaten niet volledig of na herhaaldelijke pogingen niet hebben geïnformeerd en dat zal denk ik ook wel zo blijven (ook ik ben niet Roomser dan de Paus). Ook kandidaten hebben een verantwoordelijkheid in deze (zie: Zijn sollicitanten makke lammetjes) maar de bal ligt toch echt bij ons. Feitelijk komt het er op neer de juiste feedback te geven en dat is lastig. Dit wordt lastiger naarmate jezelf meer gevoelig bent voor feedback en het belangrijk vindt wat andere van je vinden. Wellicht dat hier de kruks ligt. Recruiters zijn over het algeheel erg sociaal voelende, empatisch ingestelde mensen die het belangrijk vinden dat ze sympathiek over komen. Als je iemand afwijst en, een ding weet je zeker, die gene is daar niet blij mee, dan druist dat rechtstreeks in tegen het competentie profiel van de gemiddelde recruiter. De gemiddelde recruiter wilt mensen enthousiasmeren, overtuigen en overhalen vooral voor zijn/haar organisatie te kiezen. Het zijn de brengers van de blijde boodschap en daar zijn ze dan ook goed in. Misschien moet die andere boodschap maar door anderen gebracht worden, gewoon omdat het niet bij recruiters past.
Wellicht moeten we er voor kiezen om aan het arsenaal van functies een nieuw functieprofiel toe te voegen:
de Afwijzer, feedbackdeskundige medewerker voor de ultieme recruitment ervaring.
Over de Auteur
Na het mijn studies Personeel & Arbeid en Personeel wetenschappen heb ik reeds in 1998 gewerkt voor een vacaturesite voor ICT professionals. Vervolgens ben ik in 2000 bij Primatch begonnen als HRM consultant. Sinds 2005 ben ik partner binnen Primatch. Ik heb een grote interesse in het functioneel gebruik van nieuwe media en de toepasbaarheid voor het HRM werkveld. Ik ben er van overtuigd dat op dit vlak nog veel te winnen valt. Via Rectec zal ik jullie op de hoogte houden van mijn bevindingen en ontwikkeling op de arbeidsmarkt, het P&O werkveld, arbeidsmarktcommunicatie en andere zaken, waar ik me druk over maak, me verbaas, erger, of enthousiast van kan worden.
- Meer via
Stem of voeg toe aan: 
(4,33 van de 5)
Geplaatst op: 17-12-2009 om 09:58
[...] Dit blogartikel was vermeld op Twitter door bvdhaterd, IPRC recruitment. IPRC recruitment heeft gezegd: De Afwijzer http://bit.ly/5HosVL [...]
Geplaatst op: 17-12-2009 om 16:20
Is het afwijzen van kandidaten niet gewoon onderdeel van je werk? Natuurlijk is het niet het leukste onderdeel van het werk, maar dat is inherent aan werken: er zijn altijd wel minder leuke onderdelen.
Ik denk dat het juist heel goed is dat de recruiter zelf telefonisch kandidaten afwijst. Stel dat die recruiter later dezelfde persoon nog eens wil benaderen, dan heeft hij/zij in ieder geval nog iets van een relatie met de kandidaat. Daarnaast: denk eens aan de imago schade die bedrijven oplopen wanneer een recruiter bijv. niets laat horen. Mensen die aan het solliciteren zijn praten doorgaans met heel veel mensen, goede kans dat er dan negatief over het bedrijf in kwestie gesproken wordt.
Geplaatst op: 18-12-2009 om 10:23
@Steven, Ik ben het helemaal met je eens dat het bij het werk hoort en onderdeel uitmaakt van je functie. Wat ik me meer afvraag is; als iedereen het er over eens is dat het bij het werk hoort (ik verwacht dat, dat de overheersende mening zal zijn), waarom je dan zo vaak terug hoort van kandidaten dat ze na een sollicitatie niets meer vernemen!
Aan de tijd die het kost kan het niet liggen. Stel dat je 300 kandidaten per jaar spreekt en dat een afwijzing 10 minuten kost. Dan neemt het afwijzen van kandidaten 3,5 dagen van het hele jaar in beslag, tijd is dus niet het punt, waarom kandidaten niet (vaak niet) worden afgewezen. Ik denk dus dat het in het competentie profiel zit van de mensen die zich aangetrokken voelen tot het vak van recruiter!
Geplaatst op: 18-12-2009 om 13:04
Wat een veel gehoord excuus is dat het simpelweg te druk is in sommige branches om iedereen (persoonlijk) af te berichten. Zeker wanneer je in een branche zit waarin je het moet hebben van volume i.p.v. marge. Maargoed, dat is natuurlijk geen geldig excuus. Op het moment dat je met mensen werkt moet je ook je verantwoordelijkheid nemen!
Geplaatst op: 19-12-2009 om 18:03
Waarom niet het zelfde enthousiasme opbrengen om de afgewezene je ervaring mee te geven? Empathie wordt geclaimd. Voor werkelijke empathie is er geen excuus het niet te manifesteren!