Niet lang nadat mijn CV af is, belt Isrid me op. Ze vertelt me dat ze via via een erg leuke vacature ten gehore is gekomen en vindt het helemaal iets voor mij. Ik ben gelijk enthousiast en geef haar toestemming om mijn gepimpte CV door te sturen. Meteen de volgende dag wordt ik gebeld door het bedrijf en ze willen graag dat ik op gesprek kom.

De week erop is het zover, en all dressed-up rij ik naar Aalsmeer. Ik word heel hartelijk ontvangen, krijg een lekker kopje thee aangeboden en dan gaan we van start. Het gesprek is leuk, ontspannen, maar toch ook heel zakelijk. Er wordt gevraagd of ik wat over mezelf kan vertellen  -iets wat elk bedrijf eigenlijk wel vraagt tijdens een gesprek- en door mijn ervaring met solliciteren op bijbanen, komt dat er allemaal best vloeiend uit.

Dan word ik doorgezaagd over de beslissingen die ik heb genomen tijdens mijn loopbaan en natuurlijk wordt er tekst en uitleg gevraagd. Het valt me eigenlijk 100% mee hoe ver ze er op doorgaat en ik heb het gevoel dat het haar niet zo heel veel uitmaakt dat mijn CV wat rare omzwervingen maakt. Ook word me een aantal situaties voorgelegd met de vraag hoe ik daar op zou reageren, of wat ik zou ondernemen in een dergelijk geval. Dit vind ik altijd best lastige vragen en zeker in een spannende situatie als een sollicitatiegesprek moet ik echt even tot mezelf komen om de vragen goed te beantwoorden. Gelukkig gaat het me naar mijn gevoel goed af. Wat ik erg fijn vind aan het gesprek is de eerlijkheid. Ze geeft duidelijk aan dat ze er aan twijfelt of ik die commerciële ‘tijger’ ben die zij zoeken en ik geef haar ook eerlijk aan dat de echte sales/commerciële kant mij ook het minst ligt. We spreken af dat ik er goed over na ga denken en dat ik binnen 4 dagen laat weten wat mijn beslissing is.

In de dagen die volgen denk ik goed na, praat ik er over met vrienden en familie en beslis ik uiteindelijk dat dit toch niet is wat ik zoek. Ik vind het erg jammer, maar wil toch eerst proberen te gaan voor ‘mijn droombaan’, namelijk werken voor een communicatie/PR-bureau.

Niet lang na dit gesprek krijg ik een reactie op een open sollicitatie die ik heb gestuurd naar een PR-bureau in de mode. Helaas hebben ze momenteel geen openstaande vacatures, maar ze zijn wel op zoek naar een stagiaire. In mijn enthousiasme, en de hoop dat ik er meer uit kan krijgen, spreek ik met ze af. Na een paar dagen is het zo ver, en weer all dressed up, vertrek ik naar de Jordaan. Daar aangekomen, ben ik meteen onder de indruk van het pand en de inrichting en ik zie mezelf hier al helemaal werken. Na ongeveer tien minuutjes wachten, wordt ik opgehaald door M. Ik heb het gesprek samen met haar en nog een collega van een ander communicatiebureau. Het gesprek verloopt zeer prettig. Ik krijg complimenten voor mijn CV en ze zijn allebei erg enthousiast over mijn social media activiteiten. Voornamelijk mijn blog en mijn twitter vinden ze erg leuk. Ook hier word ik aan een proef onderworpen en ik moet een persbericht zo samenvatten en kunnen toelichten zodat iedere journalist het zou willen publiceren. Ik vind de opdracht niet compleet duidelijk, maar doe mijn best. Halverwege mijn betoog/presentatie wordt ik onderbroken en leggen ze uit, dat ik het nu iets te veel presenteer en dat ik korter van stof moet zijn. Weer wat geleerd! Ondanks dat ik de opdracht niet helemaal deed zoals verwacht, ga ik toch met een goed gevoel naar huis.

Nog geen uur nadat ik thuis ben, word ik gebeld; ze willen me erg graag hebben als stagiaire. Ik ben compleet overrompeld. Heel enthousiast, maar toch ook dubbel. Ze konden me namelijk helaas niet meer bieden dan een stagevergoeding en daar ga ik het helaas niet mee redden. Na het weekend bel ik ze dan ook op, dat ik met pijn in mijn hart moet zeggen dat ik de stage niet kan gaan doen. M. geeft aan dat ze helaas ook niets aan de vergoeding kunnen doen, dus it ends here. Jammer, maar helaas. Op naar de volgende sollicitatie!

Stem of voeg toe aan: