gele truiEen filosofische overweging: gaat de normale arbeidsmarkt voor kenniswerkers zich ontwikkelen zoals de arbeidsmarkt voor topsporters?

De achtergrond van deze vraag is de ontwikkeling van werk en vooral de toegevoegde waarde die een werknemer met zich meebrengt. Bij industriële productie is de factor mens namelijk relatief onbelangrijk. Immers kan een goede werknemer enkele procenten meer presteren dan een mindere, maar het verschil is altijd beperkt door de factoren tijd en productiemiddelen.

Bij kennis, informatie en creativiteit is dat niet het geval. De factor tijd speelt nog wel een rol, maar lang niet zo groot als bij productie. Hierdoor kunnen er makkelijk enorme verschillen ontstaan tussen werknemers, waarbij de één makkelijk 100% effectiever kan zijn dan de ander. Gaat de arbeidsmarkt dan dezelfde kant op als die van de topsporters?

Alberto Contador is momenteel de beste ronderenner in het wielrennen. Het salaris dat deze, nog relatief jonge, top renner geboden wordt is voor wielerbegrippen krankzinnig. Astana bood heb naar verluid 8 miljoen per jaar als hij 4 jaar zou blijven. Als je bedenkt dat de hele Rabobank wielerploeg, één van de grootste en rijkste ploegen in het veld, 12 miljoen euro is, is de disproportionaliteit van Contador’s salaris wel duidelijk. Toch is hij ‘een zekerheid’ voor het winnen van de belangrijkste wedstrijd: de Tour de France en daarmee is hij het blijkbaar waard.

Afhankelijke waarde

De waarde van een renner wordt echter mede bepaald door de ploeg waarvoor hij rijdt. Zo is de Rabobank gebaat bij goede Nederlandse renners en die verdienen dan ook meer bij de Rabobank dan ze doorgaans in het buitenland kunnen doen.

Tevens kan een sporter heel erg goed zijn voor een bepaald team, maar niet functioneren in een ander team. Ook dat bepaald de waarde natuurlijk. Laten we dit het ‘Clarence Seedorf’ effect noemen. Waarschijnlijk één van de beste voetballers van de wereld van de afgelopen 10 jaar, fantastisch bij AC Milan, Real Madrid en noem de clubs maar op, maar niet functionerend in Oranje. Ook voor medewerkers kan dit het geval zijn natuurlijk, fantastisch in omgeving A, maar veel minder in omgeving B.

In het voetbal is de toegevoegde waarde van een speler in veel gevallen minder duidelijk dan bij het wielrennen. Immers, in het wielrenner wint er één persoon en zijn de belangrijkste wedstrijden heel duidelijk. In het voetbal is het een teamsport, net als doorgaans in het normale bedrijfsleven. Daar zijn de salarissen echter nog veel verder doorgeschoten en ook de transfersommen om iemand te kopen zijn geheel buiten alle proporties. Toch zijn de spelers het, blijkbaar, waard.

De coach / manager

Een ander belangrijk facet uit de topsport is dat de coach nooit de best betaalde man van het team is. Niet dat we medelijden hoeven te hebben met de soms miljoenen die top coachen verdienen, maar in verhouding met de mensen die het werk doen (de voetballers) valt dit reuze mee.

Ook in het bedrijfsleven zou het niet onlogisch zijn als de manager niet de best betaalde is. Immers, de manager is niets zonder zijn professionals, die het werk doen. Dit gebeurt nu heel af en toe op hele kleine schaal, maar het zou niet verkeerd zijn als het gemeengoed zou zijn als er niet per definitie verschil wordt gemaakt tussen manager en professional.

De ‘gewone’ arbeidsmarkt: banken

Als we een parallel trekken naar de ‘gewone’ wereld in het bedrijfsleven waar de toegevoegde waarde van een individu al heel lang heel erg duidelijk is, kom je uit bij de bancaire sector. Met name in de wereld van beleggingen, de beurs en het overname wereldje. Dat gaat om deals en duidelijke, heldere winsten per deal. En een deal is goed te koppelen aan een persoon. Ook daar zie je dus de toegevoegde waarde van een individu, net als bij het wielrennen, duidelijk en helder. Daar zijn de salarissen dan ook volledig disproportioneel ten opzichte van de rest van de arbeidsmarkt.

De gewone arbeidsmarkt

Wanneer meer personen en vakgebieden de toegevoegde waarde van één individu helder kunnen maken, gaan de salarissen in dat vakgebied dan ook ernstig fluctueren? Gaat de normale arbeidsmarkt voor kenniswerkers, waar een individu het verschil maakt, naar die van de topsporters toe? Is die briljante marketeer straks misschien 5 keer zoveel waard als een gewone marketeer, in plaats van 10% of 20% meer? Wordt er straks voor de fantastische chemische onderzoeker een tien keer zoveel betaald dan voor iemand die gewoon zijn werk doet. Dat goed doet, maar net niet briljant?

Seth Godin stelde in ‘The Dip‘ al dat het gaat om die laatste 10%. Iedereen is goed, iedereen is goed genoeg. Iedereen zit zeg maar op 90%. Het verschil tussen succesvol en bijzonder is echter die laatste 10%. Voor die laatste 10% betaal je dan echter veel en veel meer. Als je terecht staat voor moord, wil je dan dat een goede advocaat je verdedigd of de allerbeste? En die allerbeste vraagt 10 keer meer dan de goede, het verschil in kwaliteit is misschien maar 10%. Dat is dus ook wat we zien in de topsport.  Alberto Contador is nog geen 10% beter dan de meeste andere renners, maar doordat hij beter is wint hij wel en ‘the winner takes all’.

Conclusie

In een wereld waar straks veel draait om kennis en kunde, maar met name creativiteit, worden mensen steeds belangrijker. Des te meer inzichtelijk wordt gemaakt wie, als individu, eventueel met welk team verantwoordelijk is voor die resultaten, des te meer de beloning daarop zal worden aangepast.

Omdat dit momenteel niet het geval is, zie je een grote groei van het aantal zelfstandige professionals. Mensen die buiten de normale beloningsstructuren om willen werken, waarbij in veel gevallen niet het salaris de primaire factor is, maar andere vormen van beloning zoals vrije tijd en vrijheid.

Hierbij moet de kanttekening gemaakt worden dat een topper bij bedrijf A niet per definitie ook zo functioneert bij bedrijf B en dat de waarde die iemand kan toevoegen voor bedrijf A misschien ook wel veel groter is dan bij bedrijf B.

Toch zullen CAO’s en andere algemene regelingen op termijn moeten verdwijnen voor alle organisaties die kenniswerkers in dienst hebben. De arbeidsmarkt zal meer naar die van de topsport toe gaan, met twee belangrijke nuances. Ten eerste moet een topsporter in 5 tot 10 jaar zijn hele salaris verdienen, waardoor de bedragen in het bedrijfsleven veel lager kunnen zijn. Ten tweede is beloning in het bedrijfsleven een veel breder begrip dan in de topsport, waar salaris (naast wedstrijdprogramma en teamgenoten) het enige is dat echt telt.

Over de Auteur

Bas van de Haterd Bas van de Haterd is professioneel bemoeial. Hij helpt organisaties met het begrijpen van social media en de gedragsveranderingen die dit met zich meebrengt op het gebied van de arbeidsmarkt. Organisaties huren hem in voor het verzorgen van inspirerende lezingen over de toekomst van de arbeidsmarkt, trainingen over het gebruik van social media voor recruitment of het opzetten van een recruitmentsite. Hij is tevens co-auteur van Personal Brand.nl en auteur van Werken Nieuwe Stijl. Hij is te bereiken op bas@vandehaterd.nl


1.011 views | Reageer (0 reacties)

vandehaterd @ Twitter

Outdoor Recruitment

Wat voor personeel mik je op met zo'n poster op de deur?Wethouder van Verkeer & Vervoer Jeannette Baljeu doopt onderzeeboot RETOnderzeeboot RET rijdt door de straten - wereld haven dagen 1 - maximumMis de boot niet - onderzeeboot RET - maximumKapitein van deze lijn - onderzeeboot RET - wereld havendagen - maximum73764129Werving 1#or manpower ad. Crisis is over#or avans 2#or op anavs 1De ideale (bij)baanlandmacht_tram_08

Categoriën