Dit artikel is geplaatst op 29-09-2009 om 07:53 en geplaatst in de categorie Beleid, Overheid, Vergrijzing. Reacties op dit bericht kan je volgen via RSS RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie geven, of trackback vanaf je eigen website.
De vergrijzing komt eraan, dat is bekend. De arbeidsmarkt neemt tot 2020 (dus de komende 10 jaar) af met zo’n 11% (dus zo’n 770.000 mensen), waarvan de eerste 5 jaar zo’n 4,6% als ik de CBS cijfers allemaal goed interpreteer. Dat heeft twee effecten op werken in de zorg. Ten eerste net als bij alle andere sectoren: de arbeidsmarkt wordt krapper. Maar aan de andere kant neemt ook de vraag naar zorg toe door de vergrijzing. Berekeningen stellen dat 1 op de 4 of 1 op de 5 werkenden straks in de zorg zou moeten werken. Daar waar ik die berekeningen niet in twijfel trekt, weten we allemaal dat dit niet betaalbaar is (kost een paar miljard per jaar extra aan loonkosten) en weten we dat die mensen er gewoonweg niet zijn.
In dit soort gevallen zal de wal altijd het schip keren, maar gelukkig is het ook heel erg goed mogelijk. De zorg is namelijk één van de branches waar innovatie nog heel erg veel mogelijkheden biedt om werk zoveel eenvoudiger te maken dat die extra mensen niet nodig zijn.
Laat ik beginnen met te benadrukken dat ik niet denk dat zorg personeel nu niet hard werkt. Het omgekeerde zelfs. Wat ik zie zijn de zorgverleners verschrikkelijk hard werkende, goed willende mensen. Mensen waar ik groot respect voor heb. Veel regels zitten hen echter dwars en innovatie is in de organisaties volledig vreemd. Logisch vanuit de optiek van de financiering van de zorg, maar daar is dus heel erg veel winst te behalen.
ICT in de zorg
Laat ik beginnen met een eenvoudig voorbeeld te geven wat mij recent ter oren kwam van een hele goede vriend van me. Die werkt toevallig als IT’er in de zorg bij een ziekenhuis. Ze zijn daar nu bezig met het installeren van een nieuw software systeem. Zonder al te veel in details te treden viel mijn mond open van verbazing toen hij vertelde hoeveel mensen nu al hoe lang met bepaalde zaken bezig waren. In totaal werken 6 hoog opgeleide IT’ers nu al 6 maanden (en het project loopt nog minimaal 6 maanden) aan het vullen van de database met standaard gegevens. We hebben het hier over gegevens van alles dat ‘uit een mens kan komen voor analyse’. Nu ben ik geen zorg specialist, maar volgens mij is dat redelijk universeel door de hele wereld (slijm, snot, organen, etc). Als ik hem goed begrijp zijn er enkele duizenden varianten in 70 hoofdcategorieën, allemaal bekend, maar toch is een dergelijke database niet standaard in het systeem. Natuurlijk gebruiken andere partijen dit systeem al en hebben dit ook al lang uitgerold en ingevoerd, maar die stellen het niet beschikbaar. Sterker, bij een vraag om een deel over te nemen van een ander Nederlands ziekenhuis was de eerste reactie: natuurlijk, kom langs en brand een DVD’tje met die database. Helaas werd officieel even toestemming gevraagd en moest er ineens een bak geld betaald worden, die het niet waard was (om allerlei redenen waar ik nu niet verder op in zal gaan).
Recent heb ik ook veel informatie gekregen over IT systemen in ge GGZ, ook daar is heel veel te halen indien men samenwerkt. Helaas zijn de instellingen allemaal aparte partijen en is open source nog een scheldwoord bij de meesten. De dogma’s die er over open source leven (zoals het feit dat niemand aansprakelijk zou zijn en je nergens hulp zou kunnen krijgen en het allemaal afhankelijk zou zijn van hobby’isten) leven er nog volop. Gemiste kansen waar de overheid zou moeten ingrijpen.
Efficiënter werken
Een eenvoudig voorbeeld m.b.t. efficiënter werken komt uit Delft. Daar had een arts in een ziekenhuis zijn gehele wachtlijst van 6 maanden in no time weggewerkt toen hij zijn proces iets aanpaste. Hij ging namelijk de intakes via e-mail of brief doen. Dus in plaats van 10 minuten gesprekken waarbij de toekomstig patiënt de vraag kreeg: ben je allergisch voor enige vorm van verdoving kregen ze deze vragen per e-mail. Dit bespaarde al zoveel tijd dat zijn wachtlijst in no time volledig verdwenen was.
Een ander voorbeeld komt uit Drachten, waar een aantal jaar geleden het ziekenhuis de patiënten logistiek heeft aangepast. Daarmee doel ik vooral op het IT systeem dat men daarvoor gebruikte. De doorlooptijd van operaties werd hierdoor beperkt van 2 weken naar 1 week, de uitval ging daardoor van 5% naar 0,4% (omdat er minder spoedgevallen tussendoor kwamen, iemand kan vaak een paar dagen wachten, maar geen twee weken) en de operatiekamers werden veel efficiënter gebruikt omdat er nu een aantal botbreuken na elkaar werden behandeld waardoor er niet na elke operatie van machines en materiaal hoefde te worden gewisseld.
Klinkt dit als logische verbeteringen? Misschien wel, maar er zijn nog veel van dit soort eenvoudige zaken in ziekenhuizen te verbeteren.
Communities
De meeste winst is denk ik echter te halen bij de decentralisatie van de zorg. De officiële instanties zijn gefuseerd, groter geworden, bureaucratischer en verder van de patiënt af komen te staan. De kracht die sociale media ons geven is die van de inzet van communities in de breedste zin van het woord. Zaken die de zorg zou moeten omarmen.
Als ik kijk naar de kinderopvang zie ik dat daar nu in wijken centra’s ontstaan waar de ouders allemaal op elkaars kinderen passen. Echte officiële, geregistreerde kinderopvang centra, waar elke ouder ook moet voldoen aan eisen zoals normale mensen die in de kinderopvang werken. Ook voor de zorg verwacht ik dat dergelijke initiatieven zullen ontstaan. Buurt georganiseerde boodschappen diensten, verzorgingsdiensten, zusters, etc. De thuiszorg terug naar toen het goed was en werkte, kleinschalig en regionaal. Wel officieel geregistreerd en gefinancierd, maar via kleine buurtinitiatieven. Mensen die wel wat kunnen die elkaar helpen en daarvoor een vergoeding krijgen. Werken die dan in de zorg? Misschien wel, maar je kan ook denken aan gepensioneerden, studenten en scholieren die een heleboel zorgtaken op zich kunnen nemen.
Ook kunnen online communities veel wegnemen bij de huidige reguliere zorg. Natuurlijk ligt hier een gevaar, maar een goede patiënten community kan erg veel steun geven aan elkaar. Ook zie ik dat bijvoorbeeld bij de mentale gezondheidszorg er op verschillende fora dit al gebeurt. Zaken waarbij mensen elkaar helpen en van steun zijn en als het echt mis dreigt te gaan die persoon toch voorzichtig proberen te wijzen op het feit dat hij of zij eens met een professional moet gaan praten. Dat kan veel zorgtaken bij de ‘lichtere’ gevallen wegnemen.
Innovatie
Daarnaast kan echte innovatie veel mogelijkheden bieden voor verbetering van de zorg. Een mooi voorbeeld gaf Justien Marseille, één van de allerbeste trendwatchers van Nederland, recent. Stel je bent op vakantie en hebt een beet van een eng beest. Je wilt dat daar iemand naar kijkt om te weten of het ernstig is, maar geen huisarts in de buurt natuurlijk. Er zijn gevallen dat je dan best een paar uur moet reizen om bij de huisartsenpost te komen die in de buurt zit. Een eenvoudige applicatie waarbij je de omgeving kan scannen of er toevallig een huisartsen assistent of (in dit geval) dermatoloog of dermatologie assistent in de buurt is die bereid is er even naar te kijken kan heel veel problemen oplossen. Die persoon kan bijvoorbeeld op vakantie zijn vlak bij waar jij zit, aangeven dat hij of zij open staat voor een consult (individu is altijd ‘in control’) en je kan daar contact mee opnemen. Scheelt niet alleen de patiënt veel reistijd en irritatie, maar ook de druk bezetten arts een consult dat een assistent ook kan doen.
Ook zijn patiënten veel beter te monitoren via bijvoorbeeld zaken als twitter. Aan iemands communicatie is bijvoorbeeld voor geestelijke gezondheidszorg veel af te lezen aan zijn mentale gestel. Maar video connecties en IPTV kunnen ook veel zorgtaken overnemen.
Waarom ik dit schrijf op een blog over recruitment? Omdat ik denk dat recruitment en HR in de zorg zich goed moeten realiseren dat hun vakgebied veel breder is dan ze nu denken. Het aanwerven van de grote groepen mensen die nodig zijn om volgens de huidige manieren straks aan de zorgvraag te voldoen gaat niet lukken. Ze zijn er eenvoudig weg niet. Veel meer mensen zullen straks part-time of freelance in dienst zijn en vanuit de gemeenschap zorgen dat mensen nooit bij de instelling komen. Ook daar liggen taken voor de instellingen. Het is tijd dat de O van P&O in deze sector veel aandacht gaat krijgen.
693 views | Reageer (Comments reacties)
















