Bij de Franse tegenhanger van de KPN, France Telecom, is volgens de media een ‘zelfmoordgolf’ aan de gang. Inmiddels hebben de afgelopen anderhalf jaar 22(NRC) of 23 (De Tijd) mensen zelfmoord gepleegd en nog eens 13 hebben dit geprobeerd.

Hoewel misschien morbide hebben reageerders bij de Belgische krant De Tijd uitgezocht dat dit aantal (15 per jaar) gelijk is aan het gemiddeld aantal zelfmoorden in Frankrijk per 100.000 inwoners per jaar. En aangezien France Telecom 100.000 medewerkers in dienst heeft zou je dus kunnen stellen dat het een ‘normale afspiegeling is’ van de Franse bevolking.

Toch is het natuurlijk een hele vervelende en pijnlijke situatie, zeker aangezien een aantal van deze zelfmoorden op de werkplek heeft plaatsgehad. Er lijkt dus wel degelijk een verband te zijn.

De medewerkers zijn voor 2/3 ambtenaar en kunnen dus niet ontslagen worden, ondanks dat France Telecom al in de jaren ’90 van de vorige eeuw, net als KPN, is geprivatiseerd. Men heeft dus wel de tucht van de markt, maar niet de vrijheid van handelen. Eén van de initiatieven van de afgelopen jaren is dat FT helpt met zijn medewerkers een eigen bedrijf te starten om ze op die manier wel te kunnen laten gaan. “Het is ongelooflijk hoeveel pizzeria`s en andere kleine bedrijven er dankzij France Télécom gestart zijn.” aldus het hoofd personeelszaken nu ruim 3 jaar geleden.

Veel medewerkers kunnen dus niet mee met de tucht van de markt, zo is te lezen in verschillende bronnen. Te veel druk en te veel verantwoordelijkheid zouden de boosdoeners zijn. Ook verzoekt FT regelmatig mensen te verhuizen voor hun werk, want natuurlijk niet positief is voor de sociale contacten van de medewerkers.

Ik zit zelf niet dicht genoeg op de zaak om een volledig beeld te hebben. Mij bekruipt echter het gevoel dat het aan de ene kant een storm in een glas water is (aangezien het aantal zelfmoorden dus niet hoger is dan het Franse gemiddelde), maar aan de andere kant dat France Telecom bezig is met een ‘pest je medewerker weg, want we kunnen ze niet ontslaan’ tactiek. Ook heb ik het gevoel dat men wel de verantwoordelijkheid eist, maar niet de daarbij behorende vrijheid van handelen geeft. Immers zie je in Nederland dat bij het nieuwe werken men juist veel gelukkiger wordt van de verantwoordelijkheid die men krijgt, door de combinatie van de vrijheid die daarmee gepaard gaat. Of dit in Frankrijk kan werken is niet bekend. Hierbij moeten we namelijk in acht nemen dat de Franse cultuur veel hiërarchischer is dan de Nederlandse. In Frankrijk zit men op een Power Distance van rond de 65, tegen 50 in Europa gemiddeld en 38 in Nederland (Bron: Geert Hostede’s dimensies van cultuur).

Maar wat het geval ook is, het lijkt me verschrikkelijk om daar nu als HRM directeur te werken als ik eerlijk ben.

Stem of voeg toe aan: