Dit artikel is geplaatst op 08-09-2009 om 07:48 en geplaatst in de categorie W&S bureaus. Reacties op dit bericht kan je volgen via RSS RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie geven, of trackback vanaf je eigen website.
Het thema pricing van werving en selectie is iets waar altijd discussie over is. Dat bleek ook wel in een andere posting, waar de discussie ook ging over business model en pricing. Ik spits het toe op 2 specifieke elementen van het pricing model: no cure no pay en exclusiviteit. Recentelijk ben ik meest geconfronteerd met vakbroeders die afstappen van ncnp en met een voorkeur voor exclusiviteit. Directe aanleiding voor mij om er dieper op in te gaan is de relatie die wordt gelegd tussen commitment en kwaliteit in bredere zin en al dan niet op basis van ncnp of exclusiviteit je diensten aanbieden.
Ik wil vooraf in elk geval duidelijk maken dat ik over 1 ding stellig ben: er mag geen relatie zijn tussen je inzet en commitment als recruitment service provider en je pricing model. Wat ik hiermee bedoel is dat de kwaliteit die je nastreeft en de toewijding richting je klanten primair afhangt van je cultuur, instelling en mentaliteit. Er kan daarom andersom niet gesteld worden dat de keuze voor een bepaald pricing model automatisch iets zegt over de kwaliteit van de aanbieder of zijn/haar werkmethoden. Ideeën als “niet exclusief werken betekent geen relatie met de klant” of “no cure no pay leidt tot gebrek aan commitment” kunnen niet algemeen waar zijn. Al is het maar omdat ik niet-exclusief en ncnp werk en me er niet in herken.
Daarnaast is het van belang om werving & selectie in breed perspectief te plaatsen. De term roept al snel associaties op met recruitment op hoger niveau, executive search en headhunting, krijg ik de indruk. Ik biedt werving & selectie op middelbaar niveau, bijvoorbeeld callcenter functies, software development rollen, etcetera. Ik denk dat dit verschil uitmaakt voor wat als een passend pricing en servicemodel kan worden gezien, en voor de beeldvorming.
Waarom werk ik zoals ik doe? Eerlijk is eerlijk, het is een deel “macht der gewoonte”. Ik ben gewend aan ncnp tegen een bepaald percentage van het jaarsalaris. Daar voel ik me prima bij, het is een wijd verbreid model en ik wil me vooral onderscheiden door niche, service en hoogte van de fee, niet zozeer door een ander pricing model. Onder de streep kan het ook een verkoopargument zijn omdat het “no risk” is voor de klant. Dat is echter een conclusie en niet een aanleiding.
Voor exclusiviteit ligt het iets anders. Ik vindt dat corporate recruiters het recht (de plicht?) hebben om het beste “mandje” aan recruitment services te gebruiken die voor specifieke vacatures het meest effectief zijn. Effectief in kwantiteit, kwaliteit, tijd en kosten. Exclusiviteit strookt hier mijns inziens niet mee, omdat het praktisch bijna onmogelijk is om daarmee de bedoelde effectiviteit te garanderen. Ik zou mijn eigen service altijd in combinatie gebruiken met. Exclusiviteit eisen zou mijn eigen principe daarmee ondermijnen. Als je daarnaast vindt dat je de beste kandidaat kan vinden, is exclusiviteit ook niet nodig.
Maar (jawel ik ben aan het denken gezet): als je vindt dat je “de beste” bent en dus het meest effectief bent, dan is het daarmee voor je relatie niet meer nodig om andere kanalen te gebruiken. En daarmee heb je juist een argument vóór exclusiviteit. Ik ben er nog niet uit, zij het dat ik wel voel voor een model waarin je exclusiviteit koppelt aan een breed dienstenpakket. Je verzorgt het eerder genoemde “mandje” als het ware voor je cliënt, die daarmee de optimalisatie van zijn werving aan je uitbesteed. No cure no pay wordt dan ook bijna onhoudbaar me dunkt.
Argumenten en overwegingen zijn hiermee nog lang niet allemaal genoemd en onderzocht. Voor nu wil het hier even bij laten en ben ik vooral benieuwd naar jullie mening. Alvast bedankt!
Stem of voeg toe aan: 
(Nog geen stemmen)
Loading ...
