Een ontslag dat veel in het nieuws is, maar nog geen HR blog dat er aandacht aan besteed heeft. De case van Tarik Ramadan in Rotterdam.

Er is veel te doen over zijn ontslag, maar wat mij opvalt is dat het allemaal heel erg politiek beladen is, terwijl er vanuit HR perspectief volgens mij hier iets heel anders aan de hand was. Een kaart die niet gespeeld is, maar dat wel had moeten worden.

In een radio programma op BNR hoorde ik één goede opmerking, die verder geen aandacht kreeg. ‘Wij wisten niet dat hij deze TV show had toen we hem aanstelde’, aldus één van de betrokken mensen die zijn ontslag goedkeurde.

Hier kunnen twee dingen het geval zijn. Of hij is niet gevraagd naar zijn nevenfuncties of hij heeft gelogen. Volgens de man op de radio was hij er wel naar gevraagd, dus heeft hij gelogen. Als dat zo is, is zijn ontslag volkomen terecht en logisch. Het is vergelijkbaar met dat van Michael Rasmussen bij de Rabobank in de Tour van 2 jaar geleden.

Indien hij er niet naar gevraagd is, zou het in dit geval een bijzonder grove fout zijn in mijn optiek van het HR beleid van de gemeente Rotterdam en de Erasmus universiteit. Een belangrijk leermoment lijkt me.

Natuurlijk had meneer Ramadan een dergelijke functie ook uit zichzelf kunnen en misschien wel moeten melden. Maar daar waar dit in onze cultuur al niet heel vanzelfsprekend is, kan je dat van iemand die onze cultuur niet kent niet eisen dat hij dat weet en doet.

Communicatie technisch is dit in ieder geval zwak aangepakt volgens mij, want alle aandacht gaat nu naar het type bijbaan, terwijl het niet melden indien dat verplicht was volgens mij grond genoeg was geweest.

Stem of voeg toe aan: