@Ervaren sollicitant: tijdens het solliciteren heb ik dezelfde ervaringen opgedaan. Bij het solliciteren veelal niet eens weten om welk bedrijf het gaat en waar het gevestigd was, terwijl ik dat wel heel belangrijke zaken vindt om te kunnen beoordelen of ik daar graag zou willen werken. Ook ik ben telkens op zoek gegaan naar de daadwerkelijke opdrachtgever achter de vacature: het bedrijf waar de vacature openstaat. Via diverse wegen kwam ik telkens op NederlandVacature terecht, met vacatures waarin direct duidelijk is: welke functie, bij welk bedrijf en in welke plaats. Dat werkte voor mij perfect. Inmiddels ben ik er zelf werkzaam.

Ik adviseer je om het bedrijf achter de vacature te achterhalen (indien je in anonieme vacatures gaat zoeken) en rechtstreeks te solliciteren, omdat je dan zelf kunt beoordelen of je bij dat bedrijf wilt werken.

@Ervaren solicitant, ik kan me je frustratie voorstellen en deel je mening dat het weinig zinvol is dat brueau’s er een dergelijke werkwijze op na houden. Ik kan je een tip geven. Solliciteer alleen op vacatures van wervingsbureau’s waar naam en toenaam van de opdrachtgever in worden genoemd. Alleen dan is er één op één communicatie tussen opdrachtgever en wervingsbureau. Opdrachtgever heeft er dan voor gekozen het W&S proces extern te leggen en zal exclusief zaken doen met dat ene bureau. Als er ook naw gegevens van het W&S bureau genoemd worden op de site van de opdrachtgever, zit je gewoon goed. Het lijkt me dan wel verstandig deze afspraken vervolgens te respecteren. Mocht het bureau niet de handelingssnelheid hebben die je normaal gesproken van hen kan verwachten, kan je altijd escaleren naar een opdrachtgever.

Zolang jij als sollicitant blijft reageren op vage wervingsuitingen met onduidelijke omschrijvingen blijven deze praktijken in stand en zal je ergernis niet afnemen. De shakeout of wervings-meltdown zal dan ook niet gaan plaatsvinden in de vorm zoals je hem zelf het liefste wenst.

@ ervaren sollicitant. Ik deel en begrijp je ergenis. Maar dan van de andere kant. Ik heb zelf 3 jaar als recruiter/consultant gewerkt bij een bureau gespecialiseerd in de mode-branche. Ik kijk nu nog steeds met grote interesse naar het werving&selectie proces. Opvallend is dat veel bureaus hun niche verlaten en gaan uitbreiden. Zoals je aangeeft wellicht vacatures die nooit bij hen neergelegd zijn, opnemen en uitzetten.

Het grote gevaar (en het WERKT gewoon niet) is dat je op deze manier geen relaties op bouwt. Niet met de kandidaat en niet met de opdrachtgevers. Ik geloof sterk in specialisatie op werving&selectie. Ik geloof in de kracht van een mediator. Een vertrouwens persoon, die vanuit interesse voor het vakgebied en bijbehorende markt, de opdrachtgever en de kandidaat de koppeling maakt. Daarin is belangrijk dat alle partijen geïnspireerd zijn en blijven door de interactie, die er ook moet zijn als er geen vacature speelt.

De nieuwe consultant of recruiter beheert een ‘community’, is daar de spil in, de spin in het web.

Ik ben het in grote lijnen helemaal eens met je betoog. Exorbitante fees, niet kundige “consultants” bij de bureau’s, agressieve wervings- en salesmethoden gebaseerd op niks dan wel doorschuiven. Als startend recruitment service provider uitermate frustrerend dat de markt op die manier wordt verpest.

Wat ik mis is een stukje introspectie. Alle bureau’s die je afwijzen doen dat op verkeerde gronden? Het kan niet toevallig zo zijn dat bij eentje (misschien wel meer) er een oprechte en terechte beoordeling is dat jij niet de juiste kandidaat bent? Het komt over alsof je (minimaal 15) afwijzingen allemaal op het conto schuift van die vervelende, onkundige bureau’s. Misschien ook eens naar je CV, brief etc. kijken zou ik zeggen.

De reactie van Jeroen verbaast me en lijkt me feitelijk gewoon onjuist. Ik adverteer veel vacatures van opdrachtgevers zonder hun naam en heb wel degelijk een relatie en mandaat om mee te zoeken. De (omgekeerde) conclusie dat als de naam vermeldt staat er sprake is van exclusiviteit is ook gewoon niet waar. Ook advertenties met naam opdrachtgever zijn bij meerdere bureau’s te vinden, in elk geval op middelbaar niveau.

In mijn geval, omdat ik een job board no cure no pay biedt, moet ik het contact beschermen en in sommige gevallen heeft de opdrachtgever een voorkeur voor anoniem. Bovendien adviseer ik klanten juist niet exclusiviteit, omdat ik vindt dat als je als bureau “het beste” bent, je geen exclusiviteit nodig hebt (maak ok daar zijn de meningen over verdeeld).

De verhoudiongen tussen de 3 partijen werkgever, intermediair en sollicitant en de bijbehorende frustraties zijn in elk geval voer voor vele, vele posts alhier en elders….

@Niels: adverteren zonder naam van klanten vind ik nog steeds altijd een zwaktebod. Contact beschermen is niet meer van deze tijd, het zou in vertrouwen moeten gaan. Ik snap dat dat vaak niet het geval is, maar dat komt mede door de verschrikkelijke positie van veel bureaus natuurlijk. Tot het kaf van het koren gescheiden wordt (er een werkelijk keurmerk komt waar je aan mee doet, of anders gewoon geen respectabel bedrijf meer zaken met je doet, een oprechte klachtencommissie, etc). zal het vrees ik kommer en kwel blijven. Gelukkig graven op deze manier alle bureaus hun eigen graf.

@niels; het is goed om te zien dat er vele manieren van werken zijn, maar je uitspraak dat iets feitelijk gewoon onjuist is, vraagt natuurlijk om de reactie die feiten op tafel te leggen. En feitelijk te weerleggen dat een significant groter, gedeelte van de anonieme vacatures die online staan, online staan met volledige committent van de opdrachtgever. Deze opdrachtgevers zouden dan ver in de meerderheid moeten zijn ten opzichte van de vacatures die online staan van opdrachtgevers dat daarvan niet op de hoogte is!
We zouden natuurlijk eerst kunnen bediscussiëren wat exclusiviteit en committent inhouden in werving en selectie land, want daar kunnen we natuurlijk over verschillen.

Daarnaast is het heel bijzonder dat je aan klanten adviseert om niet exclusief zaken te doen, met als argument dat je de beste bent. Juist als je de beste bent kan je (MOET JE) exclusiviteit afspreken, want je helpt die opdrachtgever dan toch wel, je bent tenslotte de beste. Niet exclusief en no cure no pay is een “way out” om niet te hoeven leveren en draagt daarmee direct bij aan het kwalijke (cowboy) imago van onze branche. Dit zijn juist de procedures waarbij het heel moeilijk is om je toegevoegde waarde aante tonen in het proces. Tenzij je toegevoegde waarde is het een op de vier a vijf procedures leveren van de kandidaat, ik geloof toch echt dat jou kwaliteiten verder gaan dan dat.

Er zijn voldoende recruitment bureaus die om exclusiviteit vragen. Ik vind het een beetje kortzichtig om bureaus de schuld te geven van een niet exclusieve relatie. Daar zijn twee partijen bij betrokken. En dus zijn de bedrijven die de vacature hebben net zo schuldig aan dat proces als de bureaus die ertoe gedwongen worden. De redenatie van Niels begrijp ik daarnaast ook heel goed. Hij is ervan overtuigd dat hij “met de besten meekan” op zijn minst. En dus, als de klant dan tóch niet exclusief wil (waarschijnlijk mede omdat ze hem nog niet kennen), maakt hij van de nood een deugd en biedt hij het helemaal niet aan. Het verbergen van de bedrijfsinformatie is bij veel bureaus inderdaad een gebruik. Natuurlijk is het beter om “op basis van vertrouwen te werken”, zoals Bas dat zegt, maar helaas zit de wereld vaak zo niet in elkaar. Bovendien, als al die bureaus die op deze manier werken een bestaan kunnen hebben, zou je toch mogen aannemen dat ze een functie hebben. Stel je eens voor dat het opeens niet meer zou kunnen of mogen? Zou dan onze arbeidsmarkt niet een enorme tik krijgen? Want die mensen léveren dus kandidaten. En die worden aangenomen. Dus hebben ze bestaansrecht.

@niels, ik ben het op zich met je eens dat je en goede kans maakt als het een niet exclusieve opdracht betreft , maar links of rechtsom steek je energie in procedures die niet het gewenste effect sorteren (zowel voor jou als voor de opdrachtgever). Ik denk dat je met exclusiviteit van W&S opdrachten (wat prima no-cure no-pay kan) je energie optimaler inzet. Ik zal proberen het uit te leggen met een rekenvoorbeeld. Het gaat daarbij niet of de genoemde tarieven e.d. kloppen maar om de gedachte erachter.

Als je een procedure exclusief in behandeling hebt neemt de kans van slagen sterk toe en kan in potentie de fee naar beneden. Dat is een win / win voor zowel jou als de opdrachtgever, wat kan resulteren in vervolgopdrachten en een business relatie.

Als een opdrachtgever een vraagstuk no-cure no-pay neerlegt bij 5 partijen (wat niet ongebruikelijk is) en al die partijen besteden daar 20 uur werk aan, dan vraagt die opdrachtgever 100 uur werk + een risicofactor uit de markt voor die ene vacature. Stel iedereen in de markt wilt € 100 per gewerkt uur verdienen, dan komt dat neer op een fee van tenminste € 10.000. Die 100 uur werk + risico die betaalt de opdrachtgever dan ook (fee). Omdat er vijf partijen actief zijn heb je 20% kans de vacature in te vullen. (we moeten er dan wel van uitgaan dat alle partijen hetzelfde werk leveren en even serieus omgaan met de vacature aanvraag).

Als je de vacature exclusief behandeld heb je 100% kans de vacature in te vullen. Stel dat je 50 uur (in 50 uur kom je echt een heel eind, want in die 100 collectieve uren zit héél veel dubbel werk) werk steekt in de vacature dan zou dat (bij €100 per uur) € 5000 aan revenuen opleveren, maar je doet het no-cure no-pay dus er zit een risico in. Laten we het er op houden dat je een gemiddelde fee van €7500 kan rekenen bij een procedure die je 50 uur werk kost (hierin zit dan verwerkt dat er een kans is dat je de procedure niet invult) . Dan betreft dat een prijsverlaging van 25% richting jou klant en een omzet /efficiëntie verhoging van 50% voor jou eigen organisatie. Daarnaast besteed je je tijd alleen aan kans rijken trajecten. Bovendien is het richting kandidaten een stuk transparanter als een traject exclusief in behandeling is. Als W&S bureau ben je dan ook beter in staat om een ambassadeur te zijn, voor je opdrachtgever op de arbeidsmarkt. Dat is tenslotte wat we proberen te zijn.

@pieter Uiteraard is het zo dat veel opdrachtgevers liever op meer paarden wedden, maar ik geloof sterk in de businessrelatie tussen een W&S bureau en een opdrachtgever. Ik ben het dus met je eens dat daar dus meer partijen bij betrokken zijn. Het bijzondere is dat diezelfde opdrachtgevers bij andere outsoursings trajecten helemaal niet nadenken over meerdere leveranciers. Tenslotte heeft een gemiddelde (MKB, MKB+) opdrachtgever ook maar één huisbankier, één IT dienstverlener, één accountant en één reclame PR bureau waarom dan wel meerdere W&S bureau’s? Juist terwijl voor de meeste ondernemers hun personeel de belangrijkst factor in hun organisatie is!
Voor onze branche is het de uitdaging terug te gaan naar business partnership en niet tevreden te zijn met een geleverde cv die tot gevolg heeft dat een vacature is ingevuld.

@Jeroen ik ken je argument over exclusiviteit en kan me daarin inleven. Ik vindt zelf gewoon dat ik geen exclusiviteit hoef af te spreken om een goede kans te hebben. En als ik werf is dat altijd met toestemming. Ik wil ook helemaal geen tijd en energie steken in blind werven. Maar je gaf met stelligheid aan dat anoniem betekent dat er geen relatie is tussen bureau en opdrachtgever en dat is niet altijd zo, weet ik dus uit eigen ervaring.

Zoals ik al aangaf is het niveau van w&s wel mede bepalend. Ik werf meestal voor het middensegment en dat maakt verschil. Bovendien is no cure no pay voor mijzelf de methode om te zorgen dat ik wil, en moet leveren en alles inzet om de klant van dienst te zien. Exclusiviteit zou me juist minder scherp maken. Maar ok: de meningen zijn verdeeld.

Voor wat betreft adverteren met naam bedrijf: ik zal voortaan vaker adviseren het juist wel te doen, in die zin is deze discussie goed voor mijn beeldvorming.