In het kader van co-creatie ben ik een aantal zaken aan het overdenken. Preek ik voor eigen parochie? Waarom ben ik er zo enthousiast over? Is het wellicht omdat ik graag wíl dat het werkt? Omdat ik daar dan zelf de vruchten van pluk als zzp-er? Ik ervaar energie, motivatie en gedeeld enthousiasme op de diverse seminars die ik bezoek in het kader van nieuwe organsisatievormen, innovatie en co-creatie. Maar worden deze seminars niet met name bezocht door de ‘innovators’ en ‘early adopters’? Willen wij niet met z’n allen bevestigd zien dat co-creatie de oplossing is? Staan we te trappelen om ermee aan de slag te gaan en er zelf een rol in te kunnen spelen? Aan de andere kant: Ook die groep (die sterk groeiende is) vormt een community, een netwerk van gelijkgestemden!
Zoals aangekondigd in de eerste blog uit deze serie, wil ik graag mijn ervaringen in een co-creatieproject  delen. Ik hoop van harte dat dit een interactieve serie zal worden waarin ik met ‘mijn lezers’ ook vragen en antwoorden uitwisselen wil. Heb je bijzondere, succesvolle of juist niet succesvolle voorbeelden van co-creatie: Laat het weten!

Ik hoorde laatst iemand op een borrel zeggen: Co-creatie is al zó oud, neem bijvoorbeeld de kleurplaten van Albert Heijn!  Maar nee, dat is te kort door de bocht. Zo’n actie (het is geen interactie) is niet gericht op ontwikkeling of (product) innovatie. Het is een manier om klanten te binden en traffic naar de winkel te genereren. Zeker ook 1 van de logische gevolgen en doelstellingen van succesvolle co-creatie maar nogmaals: Een individu stimuleren om iets individueel te creëren (de kleurplaat) is iets anders.

Wel bedacht ik me dat in co-creatie het individu, zijn specifieke kennis en ontplooiing zeker centraal staat. Is het CO in co-creatie juist meer gericht op commitment met het project en de status die daarbij hoort dan commitment met een bedrijf?

Een goed en actueel voorbeeld hiervan is Netflix. Het Amerikaanse bedrijf dat dvd’s en online films verhuurt, heeft zelf technieken om klanten films op maat aan te raden. Die zogenoemde ‘recommendation engine’ is goed, maar kan beter. Netflix zelf merkte dat het bedrijf met de interne krachten niet snel genoeg verder kwam. Ze besloten hun data en techniek te openbaren en een wedstrijd uit te schrijven. Wie de engine 10% beter zou maken, zou een miljoen dollar kunnen opstrijken. Ploegen over de hele wereld gingen er mee aan de slag.

Is geld een stimulans om een community actief te krijgen? Erwin Blom schrijft op zijn blog hierover dat deze hoofdprijs remmend zou kunnen werken. Het daagt niet uit tot samenwerken, maar is zelfs een stimulans om in eenzaamheid en geslotenheid te werken omdat dan de prijs niet gedeeld hoeft te worden. En dus duurde het een eeuwigheid tot die magische 10% grens gehaald werd. Wat uiteindelijk voor de doorbraak nodig was? Samenwerking tussen twee teams die net tegen de barrière aan zaten te hikken. Ze gingen bij elkaar zitten en sleepten de prijs in de wacht!

Interessant om in mijn serie ook juist die samenwerking binnen co-creatie te ervaren en te bestuderen. Volgende week mijn eerste bevindingen!

Stem of voeg toe aan: