Na een lezing over personal branding raakte ik in gesprek met iemand die er niet echt in geloofde, die sociale media en dat relaties onderhouden via het internet. Als recruiter vond ze het maar vluchtige relaties, ze bouwde liever aan inhoudelijk sterke relaties. En het vluchtige van dingen als twitter, linkedin en blogs dat was toch niet aan haar besteed. Ik verbaasde me over deze uitspraak, want ik begreep niet waarom het vluchtig was. Ik vroeg haar dus hoe vaak ze contact had met haar kandidaten. Vaak was het antwoord. Een begrip dat ik een beetje vaag vond, dus doorvragend kwam het op ‘ik spreek elke kanidaat in mijn eigen bestand minimaal elk half jaar’. Ik zei dus dat ik de meeste van mijn relaties dagelijks of wekelijks ‘spreek’, door Twitter, e-mail, linkedin, via reacties op mijn blogs, etc. En natuurlijk zie ik de meeste mensen ook regelmatig face-to-face. Sterker nog, ik zie veel mensen juist vaker face-to-face dan daarvoor, dankzij met name Twitter. Hoezo dat?

Ik bezoek, zoals veel professionals, regelmatig congressen en events. Vroeger zag je daar wel eens mensen, tegenwoordig weet ik dankzij twitter meestal van te voren wie er gaan (kan nog beter georganiseerd worden hoor). Omdat ik ook weet wie er bij mij in de buurt wonen carpool ik regelmatig met ‘mijn achterbuurman’ of zorg ik dat ik in dezelfde trein zit met andre Utrechtse professionals die naar hetzelfde congres gaan als ik.

Dat is meteen ook deels een antwoord waar iemand de tijd vandaan moet halen om ‘al dat gesociaal netwerk’ te doen. Je maakt namelijk vaak veel optimaler gebruik van je tijd doordat anders nutteloze filetijd ineens gezellig bijpraat tijd wordt.

Ook merk ik dat mijn relaties er juist veel dieper van worden. Ik weet wiens kind ziek is, wie wanneer op vakantie is, wanneer iemand jarig is en ik kan daar iets mee. Oprechte interesse tonen in iemands privé situatie, als die persoon dat vrij geeft natuurlijk. Zelf merk ik steeds meer dat ik me kan irriteren als iemand mij belt op vakantie bijvoorbeeld. Toen dit een aantal maanden geleden gebeurde was mijn eerste gedacht: “je weet toch dat ik op vakantie ben, ik heb het er al een week op Twitter over, heb je zo weinig interesse in mijn leven?”

Een foute gedachte? Misschien ergens wel, want je verplicht ook halve relaties op die manier een interesse te nemen in je privé leven. Maar ik ga altijd voor diepgaande relaties, niet voor vluchtige relaties. Ik wil dus dat mensen weten wat er in mijn leven speelt en daar rekening mee houden.

Grappig dus, de definitie van vluchtige relaties, want zonder social media kan je volgens mij dus geen diepgaande relatie opbouwen, tenminste, niet zonder dat dat wel heel veel tijd kost.

Stem of voeg toe aan: