De Prooi van Jeroen Smit is een prachtig boek over de ondergang van ABN AMRO. Maar waarom zou een HR manager of recruiter dit boek moeten lezen? Omdat er heel veel te leren valt over bedrijfscultuur en de signalen die duidelijk waren dat er iets mis ging, maar waar ingrijpen niet gebeurde. Henk Ritmeester schrijft op zijn blog over dit boek: Wordt je in de eerste helft van het boek bevangen door groot ongeloof, naarmate het boek vordert en uitkomt in de tegenwoordige tijd realiseer je je steeds meer dat het best gemakkelijk is om achteraf vast te stellen hoe enorm het misging bij de bank…maar dat datzelfde vast stellen tijdens zo’n traject al een stuk moeilijker is. Gezien de belangen die spelen, de ego’s en machtstrijden die aan de orde waren (ook aan de top werken ‘gewoon maar mensen’) maar vooral ook omdat durven constateren dat het fout gaat en daar naar handelen óók een enorm risico met zich meebrengt, ook enorme potentiële fouten in zich herbergt.

En juist daarom zou iedereen die met personeelsbeleid bezig is dit boek moeten lezen. Achteraf is het makkelijk vast te stellen, hoewel er in het proces ook al signalen genoeg waren. Leer deze te herkennen en leer van de fouten van anderen. Want wat gebeurde er nu allemaal bij ABN AMRO?

Het meest opvallende voor mij in dit boek was eigenlijk dat hoewel ABN AMRO voor de buitenwereld (in ieder geval voor mij) het toonbeeld van een succesvolle fusie leek, het intern nooit één bedrijf is geworden. Het beleven ABN’ers en AMRO mensen. Het meest typerende in het boek is dat men op een gegeven moment praat over het meenemen van een kado en hoeveel daar aan uitgegeven wordt. De ABN man zegt tegen zijn AMRO collega, wij dachten aan 25. De AMRO mensen nemen dus keurige kado’s van 25 euro mee, de ABN mannen van € 2.500.

Die cultuur is nooit helemaal recht getrokken, ondanks dat het redelijk goed leek te gaan aan de buitenkant. Hierin speelt ook HR een cruciale rol in mijn optiek, of eigenlijk juist niet. Want duidelijk is dat zelfs de HR directie van ABN AMRO veel macht ontbeerde, maar daar vrede mee had. Rijkman Groenink miste elke sociale vaardigheden en zag zijn personeel vooral als middelen, niet als mensen. En in een wereld waar mensen het belangrijkste zijn wat je als bedrijf hebt, zeker in de banksector, is dat een fout.

Ook is het niet voeren van een eenduidig beloningsbeleid een groot probleem geweest bij DE bank. Het proberen om koste wat het kost buiten alle proporties om bepaalde toppers in de high finance wereld binnen te halen, ten koste van de gewone medewerkers die, zo bleek, echt het geld verdiende is een nagel aan de kist geweest. Ook hier heeft HR volgens mij een steek laten vallen.

Al met al heb ik het boek in sneltrein vaart uit gelezen. Het leest weg als een goede en bijna onrealistische thriller, als je niet weet dat het allemaal waar is (of de waarheid in ieder geval sterk benaderd).

Stem of voeg toe aan: