De bankensector meent dat integriteit een moeten is en dus is en hoog cijfer de uitdrukking daarvan.

Ik ben het met je eens dat het relativeringsvermogen niet best ontwikkeld is. Men is nog niet ontsnapt uit de cultuur waarin het mogelijk was zo te werken, zoals gebeurd is.

Als we naar de enorme geldgedreven cultuur van de afgelopen decennia kijken, dan is het natuurlijk niet vreemd dat, daar waar heel veel geld omgaat en ‘theoretisch’ heel veel te verdienen valt, creativiteit ijverig beoefend wordt. Je hebt niet veel mensen nodig om iets op te zetten, dat moeilijk te doorgronden en te controleren valt. Meelopers die misschien wat zien, maar zwijgen zitten overal.

Laten we hopen dat we de omslag kunnen maken naar een nieuwe betekenisvolle cultuur. Iedereen is geroepen daaraan (mee) te werken.

Een bank is naar mijn mening een kaartenhuis. Bedenk welke partijen zich wilen mengen in geval van geldzaken. Elke mening wordt gegeven. Iedereen is even directeur van de bank bij bijvoorbeeld een recessie of malafide zaken. Het stort in als je niet oplet.

HR moet zeker de ethisch screening doen bij recruitment inzake bankpersoneel. Echter wat heeft de huidige (upcoming) genereatie met loyaliteit en ethiek te maken waarin het snelle geld en carriere als belangrijk wordt gezien.

HR moet in banken heel veel doen aan cultuur behoud, door bijvoorbeeld ethieksessies te geven.

Echter rebellie zit in de mens en niemand waagt zich in een keurslijf.
Begrip naar buiten, naar de medewerkers, zelfbedachtzaamheid, reflectie, transparantie zijn KSF voor deze banken.

Overigens zijn banken uitermate kwestbare instellingen voor wat betreft imago. Dus marketing en klantencommunicatie zijn een eye-openers wanneer dit succesvol wordt uitgevoerd.

@Floor: ik vind één ding uit je reactie opvallend, maar ik weet niet goed of ik het goed lees. Zeg je nu dat de upcomming generatie carrière en snel geld belangrijk vind? Dat is namelijk zeer tegenstrijdig met wat ik zie.

@Bas: ik vergeet te melden dat de er een etiket wordt geplaatst op deze generatie. Echter is werken naar mijn idee meer een vast element geworden voor deze generatie. Doorstuderen lijkt nu meer vluchtmiddel/noodzaak door recessie en toekomstontwikkelingen dan mensen dit doen dan door eigen beweegredenen.
Geld spreekt eenmaal meer dan vrijheid in functie en ontwikkelingen. (Omdat vrijheid en ontwikkelingen ook nog eens verborgen zitten in geld) Gekoppeld in bankwezen is de cultuur (organizational behaviour) gericht op de buitenkant en niet de binnenkant van de mens (commercieel).
Dit zijn factoren die ‘gemakzuchtigen’:–> snelle informatieverslinders (upcomers) kunnen behappen. Slechts een selectief deel zal zich bewust zelf ontwikkelen naar het geen wat zij voor ogen hebben. Anderen laten zich graag leiden door het aangereikte massaaanbod van ontwikkelmogelijkheden. Daarmee zeggende dat zij zich geruststellen (gechargeerd) met: “ik ontwikkel mijzelf, hoe maakt niet uit”.
Inherent is de ontwikkeling/doorvoering van schoolsystemen waar nu veel meer de competentiegerichtheid en een overmaat aan verbreding van kennis een rol speelt. Er is amper een vaste lijn meer voor deze generatie in hun carrieregroei. Onzekerheidsfactor wordt nu een steeds meer toenemend iets door de betutteling in economie, politiek en aandikking door mediapap. Wat biedt zekerheid? Geld (zowel korte als lange termijn); nuancering: eigenlijk ook niet, gezien de crisis. Maar tergelijkertijd zal geld altijd een substantiele zekerheid geven. Iets waarmee we onszelf en ons gezin kunnen voeden – letterlijk en figuurlijk. De rest is mooi, maar zet geen zoden aan de dijk.
Wat we zagen is dat mensen op latere leeftijd zich bewuster gaan gedragen. De omslag is nu ..meer aanwezig: onzekerheid in de maatschappij neemt toe en men is op jonge leeftijd en deze generatie inbegrepen zich steeds consequenter bewust aan het worden van de toenemende onzekerheid. First things First. Een eenlijnige beeldvorming, maar momenteel niet geheel onreeel.

Geld is de sleutel. De besteding van het geld is gezien de wet van Maier de KSF. (E= K*A); Uitleg–>
Waarin ik acceptatie de upcomers zie die vanuit hun acceptatiekeuze bepalen, de kwaliteit is geld versus groei/ontwikkeling. M.a.w.
Effectiviteit = geld of groei&ontwikeling * acceptatie upcoming generatie.

Effectiviteit zal meer zijn, naar mijn verwachting bij geld, mede omdat daar de acceptatie groter is. De kans is aannemelijker dat primaire arbeidsvoorwaarden meer effectief is bij een onzekere generatie.

Het paradox doet zich echter voor: ethisch handelen versus het bestrijden van de onzekerheidsfactor. Geld ziet men te vaak als middel en men volgt deze vicieuze cirkel. In zulke situaties grijpt men te vaak naar transactioneel leiderschap en niet transformationeel. Eigenwaarde van medewerkers zijn ondergeschikt aan succes voor de organisatie, ethiek verliest terrein. Gezien het feit dat ethiek wordt gevormd met medewerking van medewerkers. Transactioneel lijkt beheersbaarder in kosten.

Hoe ethisch kan men zijn als er geld wordt gepompt in werknemers, terwijl een bank enorme verliezen maakt? De shareholders vormen de chronische kwaal aangaande ethiek binnen banken.

@Floor: ik heb je stuk nu een aantal keer geleden, maar kan er niet heel veel chocola van maken als ik eerlijk ben. Maar als ik je goed begrijp (en please, correct me if I’m wrong) stel je dat de nieuwe generaties vooral voor het geld gaan omdat ze geen zekerheid meer kunnen vinden in ontwikkeling.

Als dat is wat je zegt, denk ik dat je heel erg verkeerd zit met je beeld van de nieuwe generatie. Natuurlijk, er is niet één label op een generatie te plakken. Net als niet alle baby boomers of X’ers gelijk zijn, is de nieuwe generatie dat ook niet.

Maar…. als ik om me heen kijk (en ik heb het geluk heel veel jonge vrienden van begin 20 en jonger te hebben) zie ik echt niet de drang naar geld. Geld is volledig secundair aan ontwikkelingsmogelijkheden en vrijheid in de baan. Overigens moet je hier wel een hele belangrijke nuance bij maken: deze groep is niet het type dat snel bij een groot bedrijf gaat werken. Die heb je ook, dan kan ik me goed indenken dat daar heel anders wordt gedacht.

Dat is ook erg typisch op b.v. company rating (zie review). Bij grote bedrijven, waar bekend is dat ze beter betalen, is beloning altijd heel slecht gewaardeerd. Bij de kleinere in de IT branche bijvoorbeeld, waarvan ze zeker beter betalen, is beloning veel positiever gereviewd.

Zit het probleem niet veel meer in grote organisaties die blijkbaar vooral op het geld draaien? En waarbij er dus automatisch minder ethisch vermogen is, omdat geld belangrijker is in alles?