Hoe zetten wij tegenwoordig onze 6th sense nog in? Wie durft, met name in economisch mindere tijden, nog ‘out of the box’ te denken, zijn gevoel in te zetten en zichzelf bloot te geven?

Is het gebrek aan (tonen van) authenticiteit juist niet 1 van de belangrijke oorzaken van ‘de crisis’?

Ik heb de afgelopen 3 jaar als managing consultant gewerkt voor HTNK, een advies en bemiddelingsbureau gericht op de mode-industrie. Aangezien ik zelf altijd in diverse functies in mode had gewerkt kon ik meestal vrij snel de ‘skills, ervaring en vaardigheden’ met betrekking tot iemands CV screenen. Ik ‘kende’ in de meeste gevallen de bedrijven waar ze gewerkt hadden, manier van werken, cultuur, collectie etc. In mijn intakes met kandidaten besteedde ik dan ook een groot deel van de tijd aan vragen en gesprekken die mij meer vertelde over de mens ‘achter het CV’, om met name een ‘gevoel’ bij een kandidaat te hebben.

Is deze persoon een ‘werker’ of een ‘bouwer’, een manager of een ondernemer, glas half vol of glas half leeg type? Ik vind het ook interessant om te weten uit wat voor gezin iemand komt, wat voor werk deden je ouders, of ben je het oudste of jongste kind in dat gezin. Het gaat natuurlijk niet altijd op, maar ook ik denk in hokjes en heb de ervaring dat de oudste uit het gezin meer gewend is ‘de weg’ vrij te maken, zich verantwoordelijk te voelen (jij bent de oudste, ruim jij dat nou even op) en misschien zijn zelfstandigheid meer heeft ontwikkeld.  In de jongste zie je vaak iets meer ‘vrijheid’ en vrolijkheid en wat minder ‘piekeren’ bijvoorbeeld.

Als ik een vacature binnenkreeg had ik, vanuit dezelfde vakervaring, vaak ook al snel beeld bij de inhoud van de werkzaamheden en dus welke ervaring en skills iemand mee moest brengen. Maar ik wilde ook juist graag weten in wat voor team iemand zou vallen en wat dat team nodig had. Een aanpassend persoon of juist wat meer een rebel? Die werker of die bouwer? Iemand die planned of iemand die ‘doet’? Maar ook gewoon ‘voelen’ tijdens een gesprek, die oogopslag, tone-of-voice en houding liet ik op mij in werken, bij zowel kandidaat als opdrachtgever. Deze ‘zachte’ waarden aandacht geven en aan beide partijen terug te koppelen heeft mij succesvolle plaatsingen opgeleverd.

Misschien komt het door mijn Indonesische genen, mijn eigenwijsheid, mijn ‘angst’ om op te gaan in de menigte of mijn reserves bij puur ‘theoretische’ en ‘academische’ status. Maar ik praktiseer gevoel, aandacht en passie in alles wat ik doe en ontwikkel daardoor mijn 6th sense.

Ik ben echter wel zo realistisch om de keerzijde hiervan te erkennen en te herkennen. Mijn oprechte interesse in mensen en wat hen beweegt geeft mij veel inzicht maar kan ook omslaan in negatieve energie. Het kan voorkomen dat je een kandidaat wat langer onder je hoede hebt voordat je kan plaatsen en geloof me; van sommige mensen raak je op den duur totaal uitgeput. Op elke slak leggen ze zout, voor elk wisse-wasje hangen ze aan de lijn en je word niet meer gezien als consultant maar als psycholoog. Dat zou je als keerzijde van mijn 6th sense methodiek kunnen bestempelen, hoewel ik zelf er vooral van geleerd heb mijn grens aan te geven en het juist voor de kandidaat in kwestie negatiever uitpakte: “Ja jouw CV is een match maar als mens en leuke collega steek ik mijn hand niet voor je in het vuur!”

Deze blog is van voormalig RecTec blogger Isrid van Geuns van ISworks

Stem of voeg toe aan:  

(Nog geen stemmen)

 Loading ...

320 views | Reageer (View Comments reacties)