Het gaat niet enkel om reactief recruiten vs pro actief. Ik ben erg voor pro actief recruiten, ik geef daar ook veel trainingen over. Het verschil is hoe je dat doet en hoeveel fatsoen je daarbij betracht. Zoals gisteren iemand zei: tja, het zijn de mensen zoals die Martijn Smit die ons vak zo’n slechte naam geven. Want voor elke kandidaat die je binnen haalt zijn er waarschijnlijk 100 die niets met jou of enig ander bureau te maken willen hebben.

Het is in mijn optiek niet brutaal, maar a-sociaal en niet getuigend van enig respect voor mensen. De randen van ethiek zijn hier in mijn optiek niet opgezocht, maar met twee voeten betreden en platgetrapt.

Ik respecteer dat je dit zo deelt en dat je hier reageert. Ik hoop echter dat deze reacties je ook genoeg zeggen dat je hier duidelijk een grens hebt overtreden. Er is niets tegen creativiteit of ludieke acties en niets tegen pro actief werven. Maar ethiek is een groot goed en de reacties hier zouden genoeg moeten zeggen.

Maar goed, personal branding is voor mij erg belangrijk, zoals mogelijk bekend. En ik zou mijn naam niet graag geassocieerd willen hebben met ‘degene die recruitment een slechte naam geven’.

Overigens is voor mij recruitment en headhunting één en hetzelfde…

Als recruiter bij een kleiner bureau moet je creatief zijn, zeker als je werkt op basis hoe wij werken. Wij werken 100% op basis van ons netwerk, iets waar wij continu mee bezig zijn.

Het onderhouden van dit netwerk zijn wij 24/7 mee bezig. Iets waar Chris Stapper, redelijk makkelijk over heen stapt. Van alle bureaus binnen het vakgebied zijn wij daar zelfs uniek in, al is het maar met onze workshops zoals lachen met recruiters.

Het verschil is dat in de blog van Bas ervan uit word gegaan dat ik alleen een recruiter ben. Ik ben vooral headhunter en als tweede recruiter. Waarin ik een verschil zie tussen reactief en pro actief.

Nu omschrijft hij zichzelf als professionele bemoeial, wat ik zelf een leuke omschrijving vind wat toont dat je goede zelfkennis hebt. Ik heb ook goede zelf kennis en vooral op het gebied van mijn werk. Ik wil mijn klanten altijd de beste kandidaat voorleggen een kandidaat die zij zelf nooit zouden kunnen vinden. Een unieke kandidaat, een kandidaat die het verschil kan maken. Iets waar veel recruiters niet bij stil staan.

Ik geloof inderdaad niet in reactief recruiten. Ik geloof zeker niet dat je de beste kandidaten binnen haalt door een advertentie te plaatsen op monsterboard en dan af te wachtten. Inderdaad onderneem ik wel eens ludieke manieren om aan kandidaten te komen. Een datingsite is maar een klein voorbeeld, dit was vooral in kader van het artikel. Iets waar wij vooral hele leuke reacties op hebben gehad. Kandidaten die zeiden; wat brutaal, maar wel grappig. Duidelijk gaan jullie verder voor jullie klanten en kandidaten dan anderen.

Iedereen die mij kent, weet dat dit ook mijn grootste USP is, kandidaten, maar vooral ook onze klanten. Onze manier van benaderen is geënt op een stuk creativiteit en mensen eens op een ludieke wijze te benaderen, in plaats van altijd maar de jobsites af te struinen. Immers mijn klanten hebben ook allemaal deze jobsites, als zij dan een bureau inschakelen mogen ze verwachtten meer te krijgen dan dat zij zelf kunnen.

Zoek ik de randen op van ethiek, wellicht wel. Echter als recruiter, of je nou bij een bureau zit, of corporate recruiter bent, je bent vooral in dienst van je klant. Iets wat veel recruiters vergeten. Elke dag dat een kandidaat/medewerker niet op zijn plek zit, kost het je (interne)opdrachtgever geld. Moet je dan gewoon achterover hangen ?

Met vriendelijke groet,

Martijn Smit

Sluit helemaal aan bij eerdere discussie! Zie ook volgende artikel: http://weblog.hrprofessionals.nl/werving_selectie/recruitment_renewal__de_hoogste_tijd.html

@Bas: All is fair in love and war is inderdaad een Walgelijke (met een hoofdletter w ja) term. Zeker als er mensen centraal staan.

Veel liever geloof ik in sterke relaties. Dat je, als je dan toch een andere baan zoekt, dat doet samen met een bureau, omdat je vertrouwen hebt in dat bureau.

Verder begrijp ik niet hoe je datingsites kunt afstruinen naar personeel. Als je in je eigen database, monsterboard en andere databases én met het uitzetten van vacatures op je website / andere media nog geen personeel hebt gevonden, dan zou ik nog niet naar een datingsite gaan. Hoe kan dat de moeite waard zijn? En zelfs als het dat is, kan ik er niet bij dat je via een medium als een datingsite personeel gaat zoeken/benaderen. Besteed dan die twee uur aan een netwerkborrel om een paar handen te schudden en mensen echt te leren kennen.

De w&s branche is echt veel en veel erger als ik dacht als ik dit artikel lees. Prachtig artikel Bas, jammer dat de recruiters zelf niet in de gaten hebben dat ze zelf net zo erg zijn als ze aangeven dat anderen zijn.