Dit artikel is geplaatst op 08-04-2009 om 09:16 en geplaatst in de categorie W&S bureaus. Reacties op dit bericht kan je volgen via RSS RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie geven, of trackback vanaf je eigen website.
Eindelijk tijd om de Werf& door te lezen, over de kunst van het verleiden. En ik kan niet anders zeggen dan dat ik schrok. Schrok van de openheid waarmee veel recruiters aangeven geen ethische normen en waarden te hebben als het gaat om kandidaten benaderen en daar nog trots op zijn ook. En net zo erg, klagen over andere die in hun optiek nog minder normen en waarden hebben. Nu doe ik regelmatig zaken met W&S bureaus en merk ik dat de meeste niet door hebben hoe slecht hun reputatie is. En bij de nodige bureaus is het branche imago totaal niet terecht voor wat hun eigen activiteiten betreft. Maar er zit heel veel kaf onder het koren, of moet je je afvragen of er misschien maar een beetje koren tussen het kaf zit? Een aantal voorbeelden uit de Werf&.
All is fair in love and war. Nou vind ik dat al een walgelijke uitspraak want die impliceert bijvoorbeeld dat er niets mis is met vreemdgaan. En dat lijkt in een aantal gevallen de ethiek die recruiters in dit stuk ook aan het daglicht stellen. Zo geeft Martijn Smit van DITO aan dat hij rustig datingsites afgaat op zoek naar personeel. Hij stelt zelf ‘al is niet iedereen er van gediend’ en ik denk dat dat een understatement zal zijn. Natuurlijk kan je zo één goede persoon vinden. Dat kan je echter ook in de Albert Hein als je iedereen daar vraagt. Ik durf te wedden dat hij dat niet durft, maar blijkbaar andere normen en waarden hanteert voor online communicatie. Iets wat de meeste Nederlanders wel doen als zender, maar niet accepteren als ontvanger. Ik vind het niet op het randje, maar er overheen.
Maar het woord respectloos komt pas bij mij naar boven in het artikel 1001 manieren om andermans personeel los te weken. Hierin staat onder andere: Het begint met een ‘doorgewinterde recruiter die liever anoniem wil blijven (en logisch als je zijn praktijken ziet). Hij stelt dat hij de meeste gesprekken begint door te liegen. Je zoekt veel informatie op en zegt dat je iemands naam ‘uit de markt’ hebt gekregen. Wat ik daarin niet begrijp is dat je daar over zou moeten liegen. Maar het gaat verder ‘ook Nigel Eagles, eigenaar van een recruitmentbureau dat zich richt op manager en specialisten voor IT startups, geeft zich regelmatig voor een ander uit’. De ‘Anneke‘ case van YER komt me weer op het netvlies.
Een goede relatie begin je inderdaad door te liegen lijkt me… Daar zijn hele stabiele huwelijken op gebouwd toch? Vervolgens geeft men wel sterk af of de Britten van Computer Futures, Huxley en Madison Black, wat natuurlijk ook cowboys zijn. Maar het is grappig om te zien hoe deze recruiters zelf geen haar beter zijn, maar dat niet door hebben.
Is het dan enkel kommer en kwel? Nee, er staan ook een aantal korte quotes in van verschillende partijen die stellen de kandidaat centraal te stellen. Hoe oprecht dit is vraag ik me af, maar de intentie is er in ieder geval. En natuurlijk zijn er witte raven onder de bureaus, maar deze artikelen en het feit dat men hier ook vol trots over spreekt geeft me weer aan waarom het imago van recruitment toch zo slecht is in de markt. Er zit koren onder het kaf, maar als dit soort praktijken worden geaccepteerd en als bedrijven met deze organisaties zaken blijven doen zal het wel een gevecht tegen de bierkaai blijven.
Stem of voeg toe aan: 
(5 stem(men), gemiddeld: 5.00 van de 5)
Loading ...
